
Hodowla koni w Szwecji przeszła długą i wyboistą drogę. Ze względu na tak północne położenie w dużej części kraju nie da się hodować koni, a pozostała, południowa część długo dojrzewała do selektywnej hodowli.
Pochodzenie
W Szwecji żyje rodzimy koń – niewielki północny koń typu leśnego – ale z biegiem lat sprowadzono tam wiele innych linii krwi. Formalne programy hodowlane powstały dopiero w XVI wieku, gdy próbowano uszlachetnić miejscowe pogłowie, ale i tym razem metody były mocno niedopracowane i nie przyniosły większych sukcesów.
Pod koniec XIX wieku największymi nabywcami koni w kraju byli rolnicy i wojsko, a każda z tych grup potrzebowała innych zwierząt. Aby zadowolić obie strony, podzielono programy hodowlane – jeden z nich obejmował konie wierzchowe, do których wykorzystywano lżejsze rasy o żywszym ruchu.
W 1874 roku rząd wprowadził system ocen do księgi stadnej, by usprawnić programy hodowlane i podnieść ich poziom. W efekcie powstały surowe programy dla szwedzkiego konia ardeńskiego, konia północnoszwedzkiego i szwedzkiego konia gorącokrwistego.
Gdy Szwedzi już się do tego przekonali, zrobili to porządnie i ustanowili surowe zasady, w tym próby użytkowości warunkujące rejestrację lub dopuszczenie do hodowli. Dziś szwedzki koń gorącokrwisty słynie ze sportowych możliwości i często jest pierwszym wyborem zawodników WKKW i skoczków na najwyższym poziomie.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 16.2 – 17 hands
Budowa
Głowa ładna, o prostym lub wypukłym profilu
Oczy żywe
Szyja dobrze ukształtowana i długa
Grzbiet długi i prosty
Klatka piersiowa szeroka i głęboka
Łopatka umięśniona i skośna
Nogi długie i mocne, z suchymi, szerokimi stawami
Kopyta mocne i kształtne
Tradycyjne maści
kasztanowata | siwa | gniada | skarogniada
Temperament
Dobrze ułożony i inteligentny
Żywy, a przy tym uważny
Użytkowanie
Koń pokazowy
Koń wierzchowy
Koń sportowy
Przydatne linki
Swedish Warmblood Association
Swedish Warmblood Registry of North America
Więcej zdjęć


Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał