
Koń Berrichon był lekką rasą zimnokrwistą, którą pod koniec XIX wieku General Omnibus Company wykorzystywała do ciągnięcia omnibusów w Paryżu (czasem w zaprzęgach trójkowych). W 1966 roku włączono go do księgi stadnej perszeronów.
Pochodzenie
Rasa pochodzi z regionu Berry, a jej korzenie sięgają średniowiecza. Pierwotnie był to mały, prymitywny koń; w XIX wieku chowano go na wolnym powietrzu i używano w wyścigach konnych dla dzieci. W XX wieku dolano mu krwi perszeronów, dzięki czemu urósł. Choć wciąż był surowy w typie i niezbyt urodziwy, był łagodny i silny, co czyniło go dobrym wierzchowcem. Dzięki posłuszeństwu nadawał się też do ciągnięcia omnibusów w gwarnym Paryżu.
Księgę stadną utworzono w 1923 roku i założono związek hodowców. W 1932 roku zakazano krzyżowania z jakimikolwiek końmi poza perszeronami. Choć rasa pozostała popularna lokalnie, w skali kraju wyszła z mody, gdy rosła popularność urodziwego perszerona. W 1966 roku wchłonęła ją rasa perszeronów, razem z kilkoma innymi francuskimi typami koni zimnokrwistych.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 15.2-16.3 hands
Budowa
Głowa duża, o prostym lub lekko wypukłym profilu
Oczy duże i żywe
Uszy dobrze osadzone
Potężna szyja
Klatka piersiowa głęboka
Grzbiet krótki i prosty
Umięśniony tył
Zad prosty
Nogi suche
Ogon nisko osadzony
Tradycyjne maści
Jednolite maści
Temperament
Krzepki i spokojny
Użytkowanie
Praca pociągowa
Transport
Rolnictwo
Kawaleria
Wyścigi
Produkcja mięsa
Więcej zdjęć


Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał