
Argamak to wymarła rasa pochodząca z Azji Środkowej, przez wielu mieszkańców kontynentu uważana za potomka „niebiańskiego konia”. Często nazywa się go pierwszym koniem wierzchowym wyhodowanym na terenie dzisiejszego Uzbekistanu.
Pochodzenie
Konie zawsze były ważne dla ludów Azji Środkowej, ale wiele tamtejszych ras wywodzi się od niewielkich, lecz krzepkich koni stepowych. Choć odporne i niezwykle użyteczne, nie były szczególnie piękne. Dlatego pełnokrwisty argamak, o szlachetnych rysach i lżejszej budowie, uchodził w tej części świata za króla koni. Hodowano go na terenach rolniczych, gdzie dzięki nawadnianiu bujnie rosły lucerna i koniczyna. Konie te nie nadawały się do surowego życia na stepie i raczej nie wykorzystywano ich do celów wojskowych.
Przekazały jednak swoje szlachetne geny wielu współczesnym rasom, a potomków tego typu można spotkać w całej Azji – od Chin, przez Turcję, po Rosję. Kto raz je zobaczył, pragnął je mieć, a hodowano je z najwyższą starannością. Tę szlachetną rasę uważano nawet za najdroższy towar, jaki wędrował wielkim Jedwabnym Szlakiem między Chorezmem a Samarkandą. Arystokracja dosiadała ich jako symbolu statusu i zazdrośnie ich strzegła.
Choć ich krew przetrwała w niektórych potomkach, w czystej postaci argamak wymarł.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 14.2-15.2 hands
Budowa
Głowa szlachetna, o prostym profilu
Szyja długa i smukła
Tułów szczupły
Nogi długie i smukłe
Tradycyjne maści
Zwykle kasztanowata, gniada lub kara
Temperament
Pełen energii, bywał ognisty
Inteligentny i wierny
Użytkowanie
Jazda wierzchem
Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał