Wywiady
Wywiad z fotografką – Tami Jo Gramont
Imię i nazwisko
Tami Gramont
Strony internetowe i miejsca, gdzie można znaleźć moje prace
Strona: newhorsephotography.com
Zdjęcia/portfolio: tamijopix.com
Flickr: Obedientmuse
Facebook: Tami Gramont
Obserwuj Tami na Twitterze: @TamiGramont
Gdzie mieszkam
W Arizonie. W Peorii w Arizonie, po zachodniej stronie Phoenix. Pochodzę z bardziej wiejskich okolic północnej Arizony, więc nie wiedziałam, że tak bardzo spodoba mi się miasto – a jednak! To niesamowite, że mogę pojechać do miejsc, o których kiedyś myślałam, ale z nich rezygnowałam, bo droga tam i z powrotem zajmowała 4 godziny.
Opowiedz nam trochę o sobie – jaka jest twoja historia i skąd pochodzisz?
Dorastałam w małej rolniczej społeczności w Indianie, a weekendy spędzałam z tatą w Chicago. W Indianie miałam konie, a w Chicago chodziłam do muzeów.
Jako dziecko uczyłam się sztuki z Encyklopedii Britannica – podpatrywałam, jak robili to mistrzowie, i odwzorowywałam konie ołówkiem albo farbami.
Mieszkaliśmy na wsi, więc w okolicy nie było wielu dzieci. Większość czasu spędzałam z końmi.
Jako dorosła studiowałam sztukę w college’ach, a potem założyłam firmę budowlaną. Przez lata nikomu nie pokazywałam swojej twórczości. Rodzina mówiła mi, że powinnam mieć konkretny fach, więc założyłam firmę w branży rzemieślniczej.

Prowadziłam tę firmę przez 8 lat, a pod koniec tego okresu poczułam, że potrzebuję czegoś, co zaspokoi moją twórczą stronę. Wybrałam niedrogi aparat, żeby sprawdzić, czy mi się spodoba, i odtąd zabierałam go wszędzie. Jedynym miejscem, dokąd nie potrafiłam go zabrać, było pastwisko z końmi kawałek drogi od mojego domu. Za każdym razem, kiedy myślałam o zrobieniu im zdjęcia, ściskało mnie w gardle.
Pewnego dnia postanowiłam zmierzyć się z tym strachem i uznałam, że moja miłość do koni jest większa niż mój lęk. Chciałam raz na zawsze odłożyć go na bok
Przestałam się przejmować tym, jak mogę wyglądać, jak mogą mnie ocenić sąsiedzi i co się stanie, jeśli pozwolę sobie poczuć emocje, które utknęły mi w gardle.
Na końcu drogi, która wydawała się bardzo długa, przecisnęłam się z aparatem przez ogrodzenie. Konie, jakieś sześć, podeszły do mnie. Weszłam na pastwisko i stałam nieruchomo, a one obwąchiwały mnie i mój aparat.
Wtedy przyszedł szloch. Pozwoliłam mu płynąć. Nie myślałam, nie próbowałam zrozumieć dlaczego, po prostu stałam i płakałam.
Te konie, niektóre z chrapami opartymi o mnie, też stały nieruchomo, jakby były świadkami mojego smutku. W pewnej chwili płacz się skończył, a ja zaczęłam się śmiać i płakać, a potem już głównie śmiać. Śmiałam się z tego, jak bardzo bałam się właśnie tego, co mogło mnie uzdrowić. Z tego, że wszystkie znaki były przede mną, a ja musiałam tylko powstrzymać się od oceniania, pójść za wskazówkami i po prostu się pojawić.
Od tamtej pory fotografuję konie. Miałam wystawy w Sedonie i San Francisco, byłam oficjalnym fotografem różnych wydarzeń i dostałam wiele innych fantastycznych okazji.
Poznałam wspaniałych ludzi tylko dlatego, że pojawiłam się z aparatem. Teraz skupiam się na cuttingu, reiningu, koniach ranczerskich i życiu na amerykańskim Zachodzie.

Kiedy zrobiłaś pierwsze zdjęcie?
Gdzieś w 2005 roku, ale na poważnie zajęłam się tym dopiero w 2006.
Jakiego aparatu używałaś?
Na początku używałam Pentaksa, potem przesiadłam się na Canona 30D. Najpierw zainwestowałam w obiektywy: 70-200 mm IS z serii L i 24-105 mm IS L. Teraz pora znowu wymienić korpus na lepszy.
Gdybyś mogła wybrać dowolny aparat (bez względu na cenę), jaki by to był?
Och, słyszałam, że Hasselblad to jest to, prawdziwy król, ale ponieważ nigdy go nie używałam, wzięłabym 1D Mark III. I… jestem pewna, że gdybym się rozglądała za aparatem, sprzedawca pozwoliłby mi wypróbować Hasselblada!

Co sprawiło, że zaczęłaś fotografować konie?
Nie chcę się powtarzać, ale dla jasności: moja miłość do nich i pragnienie, żeby zmierzyć się ze swoimi lękami i żyć w zgodzie ze sobą.
Twoja ulubiona rasa koni?
O rany! Kocham wszystkie konie i w każdym potrafię znaleźć coś wartego sfotografowania, a… uwielbiam te z bujnymi szczotkami pęcinowymi, jak gypsy vannery, clydesdale’e i fryzy, ale lipicany też są mistyczne i mają niesamowity charakter.
Konie, które długo stoją na pastwisku, są wyjątkowe, nawet brudne i oblepione błotem. Kiedy stado podchodzi – a nie zawsze do tego zachęcam, bo trudno fotografować konie, które stoją tuż nade mną – ale kiedy już podejdą, a od miesięcy nie miały kontaktu z człowiekiem, to wciąż wzrusza mnie do łez ich zdolność do zaufania i to, jak ciekawość wygrywa u nich ze strachem.
Zawsze czuję się zaszczycona, kiedy tak się dzieje, i staram się tak żyć – pozwalać, żeby ciekawość wygrywała ze strachem.

Czy masz (albo miałaś) zwierzę, które jest muzą twojej twórczości?
Och, na początku był to mustang maści jeleniej, Smoke, którego mam mnóstwo zdjęć. Zakochałam się w nim z drugiego końca pastwiska. To było dokładnie to uczucie zakochania. Był główną pracą mojej wystawy w Sedonie.
Mam więcej jego zdjęć niż jakiegokolwiek innego konia. Był mustangiem złapanym na wolności i bardzo chciałam go mieć. Zrozumiałam jednak, że to nieodpowiedni moment w moim życiu na posiadanie koni. Dużo podróżuję i lubię móc wyjechać, kiedy trzeba. Właściwe uczucie, niewłaściwy czas.
Teraz zakochuję się w każdym koniu, którego spotykam. Chyba dlatego trudno mi fotografować ludzi – taka bliskość wciąż trochę mnie przeraża
Czy jest jakieś szczególne miejsce, które cię zainspirowało?
Poruszyło mnie pewne miejsce i chwila – spęd bydła na wyżynnej pustyni. Było to odludzie, a po drodze, na kamienistej dróżce i wokół gór, prowadzono kontrolowane wypalanie, więc dym wisiał jak mgła.
Z tego dymu wyłoniła się jadąca konno grupa. Poruszali się razem, bez słów, jakby mieli jeden umysł.
Gdzie najbardziej cię coś zainspirowało, kiedy nie miałaś przy sobie aparatu?
Poruszają mnie zachody słońca, a tu, w Arizonie, często bywają wyjątkowe w porze monsunowej. Podziwiam fotografów krajobrazu – mają talent, żeby uchwycić to uczucie, tę chwilę. To prawdziwy dar.

Jak myślisz, jaki wpływ będzie miał internet na sztukę i fotografię w ogóle?
Talentów jest tam mnóstwo i są fantastyczne! Ludzie odkrywają w sobie twórcze strony, o których istnieniu nie mieli pojęcia.
Fotografia jest dziś dla każdego. Każdy z nas może drukować, każdy może kupić najnowsze i najlepsze gadżety. Co więc odróżnia jednego artystę od drugiego? To, KIM jest, a nie to, kogo zna.
Co czujesz, patrząc na daną pracę? Czy daje ci jasność? Czy sprawia, że serce ci rośnie? Czy otwiera ci oczy? Wszystko to mówi o tym, kim jesteś.
Mówiono mi, że dawniej liczyło się to, kogo znasz. Teraz internet daje inny rodzaj więzi. A sztuka w każdej postaci daje szansę, żeby zobaczyć się nawzajem w nowym świetle, bez społecznych uprzedzeń, jakie możemy mieć wobec siebie.
Kiedy patrzę na czyjąś sztukę, zaglądam w tę osobę. Wierzę też, że moja sztuka mówi o mnie więcej, niż sama potrafiłabym powiedzieć
Myślę, że to sposób na łączenie większej liczby ludzi niż kiedykolwiek wcześniej, zwłaszcza w internecie.

Czy wpłynął na twoją?
Zdecydowanie! W Australii jest artystka, Catherin McMillian, którą poruszyły moje prace i która teraz maluje obrazy na ich podstawie. Bez internetu nigdy byśmy się nie poznały. Poza tym dzięki niemu mogę pokazywać Zachód całemu światu – ludzie, którzy może NIGDY nie będą mieli okazji poznać kowboja, mogą dzięki moim zdjęciom zobaczyć, jak wygląda on i jego życie. Mam nadzieję, że wkrótce pokażę więcej codziennych zajęć z tego stylu życia.

Które zdjęcie jest twoim ulubionym?
Moje ulubione to zdjęcie Smoke’a, zrobione w dniu jego treningu. Jego pierwszy raz w round penie. Na początku je pominęłam i odkryłam je na nowo dopiero kilka miesięcy później, kiedy spojrzałam świeżym okiem. Było główną pracą jednej z moich wystaw. Mam je oprawione w formacie 4 na 5 stóp i uwielbiam je!
Mam wiele innych ulubionych, na przykład zdjęcie Kathleen Lindley, które jest teraz okładką powieści „Master Painter” Brando Quina. Każdego dnia, przy każdej sesji, znajduję kolejne, które kocham.

Co jeszcze jest twoją pasją?
Moją pasją są moje przedsięwzięcia biznesowe, które polegają na pomaganiu ludziom wyrwać się ze schematów, w jakich potrafią utknąć nasze umysły, i patrzeć na świat bez oceniania. Patrzenie na świat bez oceniania otwiera drogę do współczucia i życzliwości.
Kiedy nie mogę być przy koniach, potrzebuję ciągłego przypominania, że jestem czymś więcej niż to, co widzę wokół siebie, że jestem twórczą istotą o nieograniczonych możliwościach. Moja firma i ludzie z nią związani są dla mnie takim przypomnieniem.
Ciąg dalszy nastąpi
Dziękujemy Tami za udzielenie wywiadu i podzielenie się swoimi zdjęciami. Zasubskrybuj koniecznie jej blog o fotografii koni, żeby być na bieżąco z jej najnowszymi zdjęciami.
Czekaj też na kolejne wywiady z artystami inspirowanymi końmi i fotografami.
Fotografujesz konie albo znasz fotografa lub fotografkę, których zdjęcia chcesz zobaczyć na naszych stronach? Wpisz imię i adres strony w komentarzu poniżej lub napisz do nas, żeby wziąć udział.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał