Interviews
Interview met een paardenfotograaf – Tami Jo Gramont
Naam
Tami Gramont
Website en plekken waar je mijn werk online vindt
Website: newhorsephotography.com
Foto’s/portfolio: tamijopix.com
Flickr: Obedientmuse
Facebook: Tami Gramont
Volg Tami op Twitter: @TamiGramont
Waar ik woon
Ik woon in Arizona. Peoria, Arizona, aan de westkant van Phoenix. Omdat ik uit een landelijker deel van Noord-Arizona kom, had ik niet gedacht dat ik de stad zo leuk zou vinden, maar dat doe ik wel! Het is geweldig om naar plekken te gaan waar ik altijd aan had gedacht en die ik had opgegeven omdat het heen en terug 4 uur rijden was.
Vertel ons iets over jezelf: wat is je achtergrond en waar kom je vandaan?
Ik ben opgegroeid in een kleine boerengemeenschap in Indiana en bracht mijn weekenden door bij mijn vader in Chicago. In Indiana had ik paarden en in Chicago ging ik naar musea.
Als kind bestudeerde ik kunst uit de Encyclopedia Britannica en gebruikte ik wat de meesters deden om paarden na te tekenen met potlood of na te schilderen.
Op het platteland woonden we afgelegen, dus er waren niet veel kinderen in de buurt. Ik bracht veel van mijn tijd door met paarden.
Als volwassene studeerde ik kunst aan verschillende hogescholen en daarna begon ik een bouwbedrijf. Jarenlang hield ik mijn kunst voor mezelf. Mijn familie zei dat ik een vak moest leren, dus begon ik een bedrijf in de bouw.

Dat bedrijf heb ik 8 jaar gerund en aan het eind merkte ik dat ik iets nodig had om mijn creatieve kant te voeden. Ik kocht een goedkope camera om te zien of ik het leuk vond en nam hem daarna overal mee naartoe. De enige plek waar ik hem niet mee naartoe kon nemen, was naar de paarden in de wei verderop in mijn straat. Elke keer als ik eraan dacht om ze te fotograferen, kreeg ik een brok in mijn keel.
Op een dag besloot ik die angst onder ogen te zien en dat mijn liefde voor paarden groter was dan mijn angst. Ik wilde hem voor eens en voor altijd achter me laten
Ik liet los hoe ik eruit zou kunnen zien, welk oordeel de buren over me zouden kunnen hebben en wat er zou gebeuren als ik mezelf de emotie liet voelen die vastzat in mijn keel.
Aan het eind van wat een lange weg leek, kroop ik met mijn camera door het hek. De paarden, een stuk of zes, kwamen naar me toe. Ik liep de wei in en bleef stilstaan terwijl ze aan mij en mijn camera snuffelden.
Toen kwamen de snikken. Ik liet ze komen. Ik dacht niet na en probeerde niet uit te zoeken waarom, ik stond daar gewoon te huilen.
Die paarden, sommige met hun neus tegen me aan, bleven ook stilstaan, alsof ze getuige waren van mijn verdriet. Op een gegeven moment was het op en begon ik te lachen en te huilen, en daarna vooral te lachen. Ik lachte om hoe bang ik was geweest voor juist datgene wat me kon helen. Hoe alle tekenen er waren geweest en ik alleen maar mijn oordeel opzij hoefde te zetten, de aanwijzingen hoefde te volgen en er gewoon moest zijn.
Sindsdien fotografeer ik paarden. Ik heb exposities gehad in Sedona en San Francisco, ben officieel fotograaf geweest bij evenementen en heb nog veel meer fantastische kansen gekregen.
Ik heb een paar van de geweldigste mensen ontmoet, allemaal omdat ik met mijn camera kwam opdagen. Nu richt ik me op cutting, reining, ranchpaarden en het westernleven.

Wanneer heb je je eerste foto gemaakt?
Ergens in 2005, maar pas in 2006 ging ik het serieus doen.
Wat voor camera gebruikte je?
In het begin gebruikte ik een Pentax, daarna stapte ik over op een Canon 30D. Ik investeerde eerst in mijn objectieven, een 70-200 mm IS L-serie en een 24-105 mm IS L. Nu is het tijd om de body weer te vervangen.
Als je elke camera mocht kiezen (ongeacht de prijs), welke zou dat dan zijn?
Oh, ik heb gehoord dat de Hasselblad het helemaal is, de grote baas, maar omdat ik er nog nooit een heb gebruikt, zou ik de 1D Mark III nemen. EN… als ik er echt een zou gaan kopen, liet de verkoper me vast de Hasselblad uitproberen!

Waardoor ben je paarden gaan fotograferen?
Ik wil mezelf niet herhalen, maar voor de duidelijkheid: mijn liefde en mijn verlangen om mijn angsten onder ogen te zien en integer te leven.
Je favoriete paardenras?
Jeetje! Ik hou van alle paarden en kan in elk van hen wel iets goeds vinden dat het fotograferen waard is, en… ik ben dol op de paarden met veel behang, zoals Gypsy Vanners, Clydesdales en Friezen, maar de Lipizzaners zijn ook mystiek en hebben een geweldig karakter.
Paarden die al lang in de wei staan zijn bijzonder, zelfs als ze smerig en onder de modder zitten. Als de kudde naar me toe komt, wat ik niet altijd aanmoedig omdat het lastig fotograferen is als ze boven op me staan, maar als ze dat doen terwijl ze al maanden niet bij een mens in de buurt zijn geweest, dan moet ik nog steeds huilen om hun vermogen om te vertrouwen, en om te zien dat hun nieuwsgierigheid het wint van hun angst.
Ik voel me altijd vereerd als dat gebeurt en probeer zelf ook zo te leven: mijn nieuwsgierigheid het laten winnen van mijn angst.

Heb je (of had je) een dier dat de muze achter je werk is?
Oh, eerst was dat Smoke, de buckskin (valk) mustang van wie ik ontelbaar veel foto’s heb. Ik werd al van de andere kant van de wei verliefd op hem. Het was ook echt dat gevoel van verliefd worden. Hij was het middelpunt van mijn expositie in Sedona.
Ik heb meer foto’s van hem dan van welk ander paard ook. Hij was een in het wild gevangen mustang en ik wilde hem dolgraag hebben. Maar ik besefte ook dat dit niet het juiste moment in mijn leven is om paarden te hebben. Ik reis veel en wil weg kunnen wanneer dat nodig is. Juiste gevoel, verkeerde moment.
Nu word ik verliefd op elk paard dat ik tegenkom. Ik denk dat het daarom moeilijk voor me is om mensen te fotograferen; die intimiteit vind ik nog een beetje eng
Is er één plek in het bijzonder die je heeft geïnspireerd?
Een plek en een moment hebben me geraakt, namelijk een round-up in de hoge woestijn. Het was afgelegen, en onderweg over een rotsige weg en rond de bergen werden er gecontroleerde branden gestookt, dus de rook hing er als mist.
Uit de rook kwam de hele groep aanrijden. Ze bewogen zich zonder te praten samen voort, als één geest.
Waar was je het meest geïnspireerd, maar zonder camera?
Zonsondergangen raken me, en hier in Arizona kunnen die rond de moessontijd vaak spectaculair zijn. Ik bewonder landschapsfotografen; zij hebben het talent om die emotie, dat moment vast te leggen. Dat kunnen is een gave.

Welk effect denk je dat internet in het algemeen zal hebben op kunst en fotografie?
Het talent dat er rondloopt is fantastisch! Mensen ontdekken creatieve kanten van zichzelf waarvan ze niet wisten dat ze bestonden.
Fotografie is nu voor iedereen. We kunnen allemaal printen, we kunnen allemaal de nieuwste en beste snufjes kopen. Wat onderscheidt de ene kunstenaar dan van de andere? Wie ze ZIJN, niet wie ze kennen.
Wat voel je bij die kunst? Geeft ze helderheid? Laat ze je hart opspringen? Geeft ze inzicht? Dat heeft allemaal te maken met wie je bent.
Ik heb gehoord dat het vroeger draaide om wie je kende. Nu biedt internet een ander soort verbondenheid. En kunst van welke soort ook biedt de kans om elkaar in een nieuw licht te zien, zonder de vooroordelen die we in de maatschappij over elkaar kunnen hebben.
Als ik iemands kunst zie, kijk ik in die persoon. Ik geloof ook dat mijn kunst meer over mij vertelt dan ik ooit zou kunnen zeggen
Ik denk dat dit een manier is om meer mensen dan ooit met elkaar te verbinden, vooral via internet.

Heeft het effect gehad op jouw werk?
Absoluut! Er is een kunstenares in Australië, Catherin McMillian, die geraakt werd door mijn werk en nu schilderijen maakt naar mijn foto’s. Zonder internet hadden zij en ik elkaar nooit ontmoet. Ook geeft het me de kans om het Westen met de hele wereld te delen: mensen die misschien NOOIT de kans krijgen om een cowboy te ontmoeten, kunnen er via mijn werk een zien en zien hoe zijn leven eruitziet. Ik hoop binnenkort meer van het dagelijks leven in deze wereld te laten zien.

Welke foto is je persoonlijke favoriet?
Mijn favoriet is er een van Smoke, die ik nam op de dag van zijn training. Zijn allereerste keer in een round pen. Eerst had ik hem terzijde gelegd en pas maanden later herontdekte ik hem, toen ik er met nieuwe ogen naar keek. Dit was het middelpunt van een van mijn exposities. Ik heb hem ingelijst op 4 bij 5 voet en ik ben er dol op!
Ik heb nog veel meer favorieten, zoals die van Kathleen Lindley, die nu de omslag is van een roman, “Master Painter” van Brando Quin. Elke dag, bij elke shoot, vind ik er weer een waar ik van hou.

Waar ben je verder nog gepassioneerd over?
Ik ben gepassioneerd over mijn ondernemersactiviteiten, die erom draaien mensen te helpen uit het hokje te breken waarin onze geest kan zitten, en de wereld zonder oordeel te bekijken. Als je de wereld zonder oordeel bekijkt, is er ruimte voor mededogen en vriendelijkheid.
Als ik niet bij paarden kan zijn, heb ik voortdurend herinneringen nodig dat ik meer ben dan wat ik om me heen zie, dat ik een creatief wezen ben met grenzeloze mogelijkheden. Mijn bedrijf en de mensen die erbij betrokken zijn, zijn die herinneringen.
Er komt nog meer
Dank aan Tami voor het beantwoorden van onze vragen en het delen van haar foto’s. Abonneer je zeker op haar blog over paardenfotografie om haar nieuwste foto’s te blijven volgen.
Houd de site ook in de gaten voor meer interviews met paardenkunstenaars en fotografen.
Ben je paardenfotograaf of ken je een paardenfotograaf die je hier graag zou zien? Zet je naam en website in de reacties hieronder of stuur ons een berichtje om mee te doen.
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel