Interviews

Interview met een paardenfotograaf – KL Terace

· The Equinest

Naam
Mijn naam is KL Terace.

Website en plekken waar je mijn werk online vindt
Website: www.cowgirlzenphotography.com
Blog: cowgirlzenphoto.blogspot.com
Flickr: Cowgirlzen Photo
Shutterfly: CowGirlZenPhoto
Zazzle: www.zazzle.com/cowgirlzen
Fotoboek: CowGirlZen Photography Volume I

Waar ik woon
Op dit moment wonen we in Arizona: het land van stekelige planten, verzengende woestijnen, tumbleweeds, cowboys en cowgirls, weidse vlaktes, majestueuze bergen, open luchten, moessonbuien, onweersbuien en spectaculaire zonsondergangen.

Arizona is nu al bijna 35 jaar mijn thuis, en ze is net zo veelzijdig en mooi als een goed gefokt paard en net zo creatief als mijn Nikon-camera.

Paardenfoto van KL Terace

Vertel eens iets over jezelf: wat is je achtergrond en waar kom je vandaan?
Ik ben begin jaren 60 geboren in het hart van Hoosier Country, Indiana. Omdat mijn vader bij de mariniers zat, verhuisden we al snel dwars door het land naar Californië, waar hij zijn diensttijd voor zijn land afrondde. De tijd verstreek en we zijn een paar keer heen en weer verhuisd tussen het westen en het hart van het land.

Ik groeide op met drie broers en een zus. Ik was het tweede kind en de eerste dochter. We werkten allemaal hard, en twee van ons vijven hebben het creatieve, artistieke virus van onze moeder geërfd. Ik heb de liefde voor paarden en het westen geërfd, en de creatieve kant van hen allebei.

De hele familie woont nog steeds binnen een paar uur rijden van elkaar. Mijn ouders runnen een ranch met cuttingpaarden in Willcox, Arizona. Het is al sinds zijn jongensjaren de droom van mijn vader om paarden te hebben en te fokken.

Paardenfoto van KL Terace

Mijn moeder is schrijfster en heeft in verschillende tijdschriften en boeken gepubliceerd. Ze hebben ons allemaal godvrezend en hardwerkend opgevoed (ik begon op mijn 11e te werken voor mijn vader… hij had een ijswinkel… dus was dat echt werken?).

Toen ik 13 was, had ik genoeg geld gespaard om mijn eerste paard te kopen

Ze was pas een jaar oud en had veel training nodig. Omdat het geld uiteindelijk zo krap was, moest ik haar terugverkopen aan de man van wie ik haar had gekocht.

Er gingen nog een paar jaar voorbij en op mijn 16e had ik weer genoeg gespaard om een knappe buckskin (valk) te kopen. Ze was op z’n zachtst gezegd een krachtige Quarter Horse. Ik moest haar in pension zetten, een paar mijl verderop van waar we woonden. Door omstandigheden moest ik haar op mijn 18e verkopen, en tot nu toe heb ik nooit meer een eigen paard gehad.

Pas geleden ben ik de trotse eigenaar geworden van een schimmelmerrie. Ze komt binnenkort hierheen en zal op een ranch in de buurt staan waar mijn partner en ik vrijwilligerswerk doen. We mesten er stallen uit, poetsen paarden en doen verder alles wat er op de ranch maar moet gebeuren.

In ruil daarvoor leren we veel over wat er allemaal komt kijken bij het runnen van een ranch, en we hopen nauw met de eigenaar samen te werken om probleemjongeren te helpen die hun leven een andere wending willen geven.

Daarnaast werk ik voor een stuk of vijf ranchers, voor wie ik paardenfoto’s maak voor de fokkerij, websites, verkoop en rodeo. Mijn werkgebied beslaat op dit moment heel Zuid-Arizona. Mijn doel is om de komende vijf jaar in de hele westelijke helft van de Verenigde Staten te werken.

Paardenfoto van KL Terace

Wanneer heb je je eerste foto gemaakt?
Ik was nog vrij jong toen ik mijn eerste “foto” maakte. Mijn moeder had een oude Kodak en ik smeekte altijd of ik die mocht gebruiken. Film kon ik niet betalen, dus liet ze me gewoon doen alsof ik foto’s maakte. Ik maakte “kiekjes” van mijn broers en zus, bloemen, zonsondergangen, dieren… zo ongeveer alles wat ik door die kleine vierkante zoeker kon zien.

Ik herinner me wel dat mijn moeder me tijdens een reis door Arizona in 1969 haar Kodak gaf met een film erin. Ik maakte wat foto’s van cactussen en van de vogelspin die mijn broer op die reis vond. De foto’s waren op zwart-witfilm.

Wat voor camera gebruikte je?
Toen ik nog een groentje was, was het de Kodak van mijn moeder. Op de middelbare school kocht ik een polaroidcamera. En toen ik 19 werd, kocht ik mijn eerste Nikon-spiegelreflex… en sindsdien is het liefde met Nikon.

Ik heb Canon, Pentax, Leica, Olympus en nog een paar andere geprobeerd, maar ik kom altijd weer terug bij Nikon

Ze voelen gewoon goed in mijn hand. Eerlijk gezegd duurde het wel even voordat ik de wereld van de digitale spiegelreflex überhaupt durfde te proberen.

Ik hield van de pure vorm van film en dat doe ik nog steeds. Er is iets bijzonders aan die passie op celluloid. En dan de geur van film… nou ja… dat is een soort afrodisiacum. LOL!

Paardenfoto van KL Terace

Waardoor ben je paarden gaan fotograferen?
Het leven biedt je kansen als het ziet of voelt dat je er klaar voor bent. Serieus fotograferen begon ik in de muziekwereld. In de jaren 80 werkte ik als freelance fotojournalist. Ik werkte met rockacts uit de jaren 80 als Poison, Rod Stewart, Elton John, Adam Ant, Missing Persons, Reo Speedwagon, Survivor, U2, Red Rockers, Tom Petty en nog veel meer.

Na een aantal jaren stopte ik met dat werk en begon ik alleen nog verlaten objecten te fotograferen. Of het nu een huis was of een pick-up… alles wat ooit geliefd en gebruikt was… en nu achtergelaten. In die tijd deed ik ook wat portretwerk en bruiloften.

En een paar jaar geleden legde mijn levensreis mijn passie voor paarden weer in mijn schoot. Ik ben altijd zo gefascineerd geweest door hun gedrag en hun karakters. Het was de natuurlijke loop van het leven dat ik uitkwam waar ik thuishoor… ik ben thuis bij mijn camera’s, mijn paarden en de weidse ruimte.

Je favoriete paardenras?
Dat lijkt steeds te veranderen. Ik weet niet of ik een favoriet zou kunnen kiezen. Ze zijn allemaal zo menselijk van aard… hoe kies je dan een favoriet?

Ik zou zeggen dat ik ze allemaal diep waardeer, omdat ze elk op zo’n unieke manier functioneren. Ik bewonder ze allemaal, maar ik kom altijd weer uit bij een goed ouderwets western pleasure-rijpaard… misschien zit het in mijn aard om de rest van dit leven wat rustiger aan te doen.

Heb je (of had je) een dier dat de muze achter je werk is?
Hij is niet van mij, maar op de ranch waar ik werk staat een Tennessee Walker… hij fascineert me wel een beetje. Hij heeft iets etherisch, meer kan ik er eigenlijk niet over zeggen. Dat komt terug in de foto’s die ik van hem heb gemaakt… en verdorie… er is ook niet één foto van hem waar ik tevreden over ben! LOL!

Paardenfoto van KL Terace

Wat is je favoriete camera?
Nikon… als ik in het stof lig, doorstaan al mijn Nikons de weersomstandigheden.

Waar was je het meest geïnspireerd, maar zonder camera?
We hebben allemaal van die momenten die in ons geheugen zijn bevroren, waarop we iets meemaken… voor mij was dat op een sneeuwdag. Met een klein groepje waren we een berg op gereden en hadden we de auto langs de weg geparkeerd.

De toegang naar een meer verderop was volledig ondergesneeuwd. Als we naar het meer wilden om het bevroren te zien, moesten we lopen. Door sneeuw tot onze knieën, soms tot onze heupen, liepen we vijf mijl… en het moment dat ik mijn hoofd ophief en over het bevroren water uitkeek, is een moment dat ik tot op de dag van vandaag nog kan zien, ruiken, proeven en voelen.

Het gebied was ongerept, zonder enig spoor van de mens. Het was een moment dat je met ontzag vervulde. De camera van mijn geest bewaart die foto van jaren geleden nog steeds.

Welke invloed denk je dat internet in het algemeen op kunst en fotografie zal hebben?

Alles heeft zijn voor- en nadelen. Het opent veel deuren, maar het zorgt ook voor oververzadiging. Wie raakt er ondergesneeuwd in die massale overvloed? Dat vraag ik me soms af.

Paardenfoto van KL Terace

Heeft het invloed gehad op jouw werk?
Nou… dat wel, maar niet op het gebied dat je misschien zou denken. Het belangrijkste wat internet voor mij heeft gedaan, is dat ik er van anderen heb kunnen leren. Ook heb ik zoveel geweldige en getalenteerde mensen leren kennen. Ik heb er een paar ongelooflijke vrienden aan overgehouden, met wie ik in de loop der jaren heel close ben geworden.

Zakelijk gezien is het wel fijn om een website en zo te hebben, maar weet je, als je niet goed bent in wat je doet… nou, dan gaat internet je ook niet redden.

Niets zal een groot talent verbergen of onthullen, behalve het werk van de kunstenaar dat voor zichzelf spreekt.

Welk beeld is je persoonlijke favoriet?
Al mijn werken zijn mijn kinderen. Ik kies er niet één uit.

Ik waardeer ze stuk voor stuk om wat ze zijn. En dan kijk ik vol verwachting uit naar de volgende sessie, benieuwd naar wat die zal brengen. Ik denk dat het vaak de omstandigheden en de mensen rond mijn fotoshoots zijn die bepaalde foto’s tot persoonlijke favorieten maken.

In al mijn jaren als fotograaf heb ik inderdaad een paar heel interessante mensen ontmoet.

Paardenfoto van KL Terace

Waar ben je verder nog gepassioneerd over?
Fotografie (ik kan niet leven zonder camera; als ik op een onbewoond eiland strand, geef me dan liever een camera dan eten), paarden, schrijven, rodeo, tekenen en schilderen, het landleven, wilde dieren, sterren kijken, lezen, muziek, tuinieren, koken, luisteren naar een goed verhaal, jongeren helpen, leren, politiek, mijn man, die mijn grootste fan en de liefde van mijn leven is, mijn kinderen, die een constante bron van vreugde en vertrouwen voor me zijn, en mijn God, zonder wie… ik niets zou zijn. Al met al… gewoon het leven in het algemeen!

PS: Paige, ik wil je nogmaals bedanken voor zo’n fijne ervaring. Ik wil graag nog veel mensen bedanken, als het mag. Dank je wel, mam en pap, en al mijn broers en mijn zus, dat jullie er altijd voor me zijn. Dank je wel, mijn man, bron van liefde en toewijding, dat je me mezelf laat zijn – ik hou van je als van niemand anders, mijn cowboy. Dank je wel, elk van mijn kinderen – ik hield al van jullie voordat ik jullie kende… jullie blijven me verbazen en ik ben zo trots op jullie. Dank je wel, al mijn vrienden die het met me hebben uitgehouden, achter me hebben gestaan en nog steeds zeggen… dat ze me aardig vinden – Debbie, Joan, Heather en Joel, Maricela, Mary, Ron, Martha, Sue, Michelle, Nina, Kim, Kacey, Wendy, Elsa, Frieda, Deanie, Pam, Kayla, Javier, Diane, Juanita, Diana, Lynne, Charlotte, Lou en Eddie, en alle anderen die me altijd hebben opgebeurd om door te zetten, zelfs als ik zwak was.

Samen zijn jullie allemaal een deel van mijn inspiratie geweest. Dank jullie wel.

Er komt nog meer

Met dank aan KL voor het beantwoorden van het interview en het delen van haar fotografie. Abonneer je zeker op haar fotografieblog, zodat je haar nieuwste foto’s kunt blijven volgen.

Blijf ons ook volgen voor meer interviews met paardenkunstenaars en fotografen.

Ben je paardenfotograaf of ken je een paardenfotograaf die je hier graag zou zien? Zet je naam en website in de reacties hieronder of stuur ons een berichtje om mee te doen.

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel