Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Wywiady

Wywiad z fotografką – KL Terace

· The Equinest

Imię i nazwisko
Nazywam się KL Terace.

Strona internetowa i miejsca, w których można znaleźć moje prace w sieci
Strona: www.cowgirlzenphotography.com
Blog: cowgirlzenphoto.blogspot.com
Flickr: Cowgirlzen Photo
Shutterfly: CowGirlZenPhoto
Zazzle: www.zazzle.com/cowgirlzen
Książka z fotografiami: CowGirlZen Photography Volume I

Gdzie mieszkam
Obecnie mieszkamy w Arizonie – krainie kolczastych roślin, palących pustyń, biegaczy stepowych, kowbojów i kowbojek, rozległych otwartych przestrzeni, majestatycznych gór, bezkresnego nieba, burz monsunowych, burz z piorunami i spektakularnych zachodów słońca.

Arizona jest moim domem od prawie 35 lat. Jest tak różnorodna i piękna jak dobrze wyhodowany koń i tak twórcza jak mój Nikon.

Koń na zdjęciu KL Terace

Opowiedz nam trochę o sobie: skąd pochodzisz i jaka jest twoja historia?
Urodziłam się w samym sercu Hoosier Country, w Indianie, na początku lat 60. Mój ojciec służył w piechocie morskiej, więc wkrótce przeprowadziliśmy się przez cały kraj do Kalifornii, gdzie dokończył służbę dla ojczyzny. Czas płynął, a my kilka razy przenosiliśmy się tam i z powrotem między Zachodem a sercem kraju.

Dorastałam z trzema braćmi i jedną siostrą. Byłam drugim dzieckiem i pierwszą córką. Wszyscy ciężko pracowaliśmy, a dwoje z nas, pięciorga rodzeństwa, odziedziczyło po mamie twórczego/artystycznego bakcyla. Ja odziedziczyłam miłość do koni, do Zachodu i twórczą stronę ich obojga.

Cała rodzina wciąż mieszka w odległości kilku godzin od siebie. Moi rodzice prowadzą ranczo koni do cuttingu w Willcox w Arizonie. Posiadanie i hodowla koni to marzenie mojego ojca, odkąd był małym chłopcem.

Koń na zdjęciu KL Terace

Moja mama jest pisarką i wydała kilka periodyków i książek. Wychowali nas wszystkich na bogobojnych i pracowitych ludzi (zaczęłam pracować w wieku 11 lat u taty… miał lodziarnię… więc czy to naprawdę była praca?).

Kiedy miałam 13 lat, uzbierałam dość pieniędzy, żeby kupić swojego pierwszego konia

Była to zaledwie roczna klaczka, która wymagała mnóstwa pracy. W końcu, ponieważ pieniędzy było tak mało, musiałam odsprzedać ją panu, od którego ją kupiłam.

Minęło kilka kolejnych lat i w wieku 16 lat znów uzbierałam tyle, żeby kupić piękną klacz maści jeleniej (buckskin). Była to, delikatnie mówiąc, potężna klacz rasy Quarter Horse. Musiałam trzymać ją w pensjonacie kilka mil od naszego domu. Z powodu okoliczności w wieku 18 lat musiałam ją sprzedać i aż do teraz nie miałam własnego konia.

Niedawno zostałam dumną właścicielką siwej klaczy. Wkrótce przyjedzie tutaj i zamieszka na pobliskim ranczu, na którym razem z partnerem pracujemy jako wolontariusze. Sprzątamy boksy, czyścimy konie i robimy wszystko inne, co trzeba zrobić na ranczu.

W zamian uczymy się wielu rzeczy o tym, czego wymaga prowadzenie rancza, i mamy nadzieję ściśle współpracować z właścicielem, pomagając zagubionym nastolatkom, które chcą odmienić swoje życie.

Poza tym współpracuję z mniej więcej pięcioma ranczerami, dla których robię zdjęcia koni na potrzeby hodowli, stron internetowych, sprzedaży i rodeo. Obecnie działam na całym obszarze południowej Arizony. Moim celem jest objęcie całej zachodniej części Stanów Zjednoczonych w ciągu najbliższych pięciu lat.

Koń na zdjęciu KL Terace

Kiedy zrobiłaś pierwsze zdjęcie?
Byłam dość mała, kiedy zrobiłam swoje pierwsze „zdjęcie”. Mama miała starego kodaka i błagałam ją, żeby pozwoliła mi go używać. Nie było mnie stać na film, więc pozwalała mi tylko udawać, że robię zdjęcia. „Pstrykałam” rodzeństwo, kwiaty, zachody słońca, zwierzęta… prawie wszystko, co zmieściło się w tym małym kwadratowym wizjerze.

Pamiętam jednak, że w czasie podróży przez Arizonę w 1969 roku mama dała mi swojego kodaka z założonym filmem. Zrobiłam kilka zdjęć kaktusów i ptasznika, którego mój brat znalazł podczas tej wyprawy. Zdjęcia były na czarno-białym filmie.

Jakiego aparatu używałaś?
Kiedy byłam jeszcze zupełnie zielona, był to kodak mamy. W liceum kupiłam jednak polaroida. A kiedy skończyłam 19 lat, kupiłam pierwszą lustrzankę Nikona… i od tamtej pory kocham Nikony.

Próbowałam Canona, Pentaksa, Leiki, Olympusa i kilku innych, ale zawsze wracam do Nikona

Po prostu dobrze leżą w dłoni. Szczerze mówiąc, minęło trochę czasu, zanim w ogóle spróbowałam świata cyfrowych lustrzanek.

Kochałam czystą formę filmu i nadal ją kocham. Jest coś w tej pasji utrwalonej na celuloidzie. Do tego zapach filmu… no cóż… to taki trochę afrodyzjak. LOL!

Koń na zdjęciu KL Terace

Co sprawiło, że zaczęłaś fotografować konie?
Życie podsuwa ci okazje, kiedy widzi albo czuje, że przyszła na nie pora. Moja poważna fotografia zaczęła się w branży muzycznej. W latach 80. pracowałam jako niezależna fotoreporterka. Pracowałam z rockowymi gwiazdami lat 80., takimi jak Poison, Rod Stewart, Elton John, Adam Ant, Missing Persons, Reo Speedwagon, Survivor, U2, Red Rockers, Tom Petty i wieloma innymi.

Po kilku latach odeszłam z tego zawodu i zaczęłam fotografować po prostu porzucone przedmioty. Czy to był dom, czy ciężarówka… cokolwiek, co kiedyś było kochane i używane… a teraz zostało porzucone. W tym czasie robiłam też trochę portretów i zdjęć ślubnych.

Kilka lat temu życiowa droga z powrotem złożyła mi na kolanach pasję do koni. Zawsze tak bardzo fascynowały mnie ich zachowania i osobowości. To był naturalny cykl życia, że trafiłam tam, gdzie moje miejsce… czuję się jak w domu z moimi aparatami, moimi końmi i otwartą przestrzenią.

Twoja ulubiona rasa koni?
To chyba ciągle się zmienia. Nie wiem, czy umiałabym wybrać ulubioną. Wszystkie mają w sobie tyle ludzkiej natury… jak tu wybrać ulubioną?

Powiedziałabym, że głęboko cenię je wszystkie, bo każda działa na swój wyjątkowy sposób. Podziwiam je wszystkie, ale zawsze wybiorę dobrego, starego konia do spokojnej jazdy w stylu western (western pleasure)… może to w mojej naturze, żeby resztę życia przeżyć trochę wolniej.

Czy masz (albo miałaś) zwierzę, które jest muzą twojej pracy?
To nie mój koń, ale na ranczu, dla którego pracuję, jest pewien Tennessee Walker… trochę mnie fascynuje. Mogę tylko powiedzieć, że ma w sobie coś eterycznego. Widać to na zdjęciach, które mu zrobiłam… i do licha… nie ma ani jednego jego zdjęcia, które by mi się podobało! LOL!

Koń na zdjęciu KL Terace

Jaki jest twój ulubiony aparat?
Nikon… kiedy tarzam się w pyle, wszystkie moje Nikony wytrzymują próbę żywiołów.

Gdzie najbardziej cię coś zainspirowało, kiedy nie miałaś przy sobie aparatu?
Każdy z nas ma takie chwile zamrożone w pamięci, kiedy był świadkiem czegoś niezwykłego… u mnie był to pewien śnieżny dzień. Mała grupka z nas wjechała na górę i zaparkowała przy drodze.

Dojazd nad jezioro był całkowicie zasypany śniegiem. Jeśli chcieliśmy dotrzeć nad jezioro i zobaczyć je skute lodem, musieliśmy iść pieszo. W śniegu po kolana, a czasem po biodra, szliśmy pięć mil… chwila, w której podniosłam głowę i spojrzałam na zamarznięte wody, to moment, który do dziś widzę, czuję jego zapach, smak i dotyk.

Okolica była nieskazitelna, nienaruszona żadnym śladem człowieka. To była chwila, która zapierała dech w piersiach. Aparat mojego umysłu wciąż przechowuje to zdjęcie sprzed lat.

Jak twoim zdaniem internet wpłynie na sztukę i fotografię w ogóle?

Wszystko ma swoje plusy i minusy. Internet otwiera wiele drzwi, ale też prowadzi do przesytu. Kto ginie w tym tłoku przez ten masowy zalew? Czasem się nad tym zastanawiam.

Koń na zdjęciu KL Terace

Czy wpłynął na twoją twórczość?
Cóż… wpłynął, ale nie w tej dziedzinie, o której możesz myśleć. Najważniejsze, co dał mi internet, to możliwość uczenia się od innych. Poznałam też tylu wspaniałych i utalentowanych ludzi. Zawarłam niesamowite przyjaźnie – z niektórymi osobami bardzo się przez lata zżyłam.

Jeśli chodzi o biznes, miło jest mieć stronę internetową i tak dalej – ale wiesz, jeśli nie umiesz dobrze robić tego, co robisz… cóż, internet cię nie uratuje.

Nic nie ukryje ani nie odsłoni wielkiego talentu – może to zrobić tylko praca artysty, która mówi sama za siebie.

Które zdjęcie jest twoim ulubionym?
Każda z moich prac jest moim dzieckiem. Nie wybieram ani nie przebieram.

Doceniam każdą za to, czym jest. Potem z niecierpliwością wypatruję kolejnej sesji, ciekawa, co przyniesie. Wierzę, że często to okoliczności i ludzie, których spotykam przy okazji sesji, sprawiają, że niektóre zdjęcia stają się moimi ulubionymi.

Przez wszystkie lata pracy jako fotografka poznałam naprawdę bardzo ciekawych ludzi.

Koń na zdjęciu KL Terace

Co jeszcze jest twoją pasją?
Fotografia (nie mogę żyć bez aparatu. Gdybym miała utknąć na bezludnej wyspie, dajcie mi aparat, zanim dacie mi jedzenie), konie, pisanie, rodeo, rysowanie/malowanie, życie na wsi, dzika przyroda, obserwowanie gwiazd, czytanie, muzyka, ogrodnictwo, gotowanie, słuchanie dobrych opowieści, pomaganie młodym ludziom, nauka, polityka, mój mąż, który jest moim największym fanem i miłością mojego życia, moje dzieci, które są dla mnie stałym źródłem radości i wiary, i mój Bóg, bez którego… byłabym niczym. Krótko mówiąc… po prostu życie w ogóle!

PS: Paige, chcę ci jeszcze raz podziękować za tak miłe doświadczenie. Jeśli mogę, chciałabym podziękować wielu osobom, które spotkałam po drodze. Dziękuję – mamo i tato, wszystkim moim braciom i mojej siostrze za to, że zawsze przy mnie byliście. Dziękuję mojemu mężowi, źródłu miłości i oddania, za to, że pozwala mi być sobą – kocham cię jak nikogo innego, mój kowboju. Dziękuję każdemu z moich dzieci – pokochałam was, zanim was poznałam… nigdy nie przestajecie mnie zadziwiać i jestem z was taka dumna. Dziękuję wszystkim moim przyjaciołom, którzy mnie znosili, stali przy mnie i wciąż mówią… że mnie lubią – Debbie, Joan, Heather i Joel, Maricela, Mary, Ron, Martha, Sue, Michelle, Nina, Kim, Kacey, Wendy, Elsa, Frieda, Deanie, Pam, Kayla, Javier, Diane, Juanita, Diana, Lynne, Charlotte, Lou i Eddie oraz wszyscy inni, którzy zawsze dodawali mi sił, żebym szła naprzód, nawet kiedy brakowało mi siły.

Wszyscy razem byliście częścią mojej inspiracji. Dziękuję.

To nie koniec

Dziękujemy KL za udzielenie wywiadu i podzielenie się swoimi zdjęciami. Koniecznie zapisz się na jej blog fotograficzny, żeby być na bieżąco z jej najnowszymi zdjęciami.

Zaglądaj też do nas po kolejne wywiady z artystami malującymi konie i fotografami.

Fotografujesz konie albo znasz fotografa koni, którego zdjęcia chętnie zobaczysz u nas? Dodaj swoje imię i adres strony w komentarzu poniżej albo napisz do nas, żeby wziąć udział.

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał