Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Wywiady

Wywiad z artystką – Sheri Cook

· The Equinest

Imię i nazwisko
Sheri Cook / Happy Horse Studio

Strony internetowe i miejsca, gdzie można znaleźć moje prace
Strona: www.happyhorsestudio.com
Blog: happyhorsestudio.blogspot.com
Facebook: Sheri Mills Cook
eBay: Equineartist
Etsy: Sheri Mills
Obserwuj Sheri na Twitterze: @I_Draw_Horses

Gdzie mieszkam
Granbury, Teksas (USA)
Teksas, ale moje serce tęskni za Nowym Meksykiem.

Opowiedz nam trochę o sobie – jaka jest twoja historia i skąd pochodzisz?
Urodziłam się w Teksasie i mieszkam tu przez całe życie. Jak wielu innych, jestem samoukiem. Mam mnóstwo książek o technikach pracy w różnych mediach. Z przyjemnością brałam udział w warsztatach u Marilyn-Todd Daniels i wiele się nauczyłam. Chętnie poszukam innych artystów malujących konie, od których mogłabym się uczyć, i ich warsztatów. Artysta nigdy nie powinien przestawać się uczyć i rozwijać.

Koń rasy Paint w akrylu

Kiedy zaczęłaś rysować i malować konie?
Chęć rysowania koni pojawiła się u mnie w wieku pięciu lat. Kocham konie, odkąd sięgam pamięcią. Siadałam przed telewizorem, oglądałam stare westerny i bez przerwy rysowałam. (Czy ktoś pamięta FURY, THE LONE RANGER, THE RIFLEMAN itd.???).

Przez wiele lat kolekcjonowałam modele koni Breyer i figurki. Kiedy nie masz własnego konia, posiadasz jego kształt, jak tylko się da. Poza tym tworzenie koni na papierze było sposobem, by poczuć się blisko tej jednej rzeczy, której pragnęło się bardziej niż czegokolwiek innego, a której się nie miało.

Och, jak dobrze pamiętam ból i tęsknotę, gdy marzyłam i miałam nadzieję na spełnienie tego nieuchwytnego dziecięcego marzenia o własnym koniu… tego marzenia, że „kiedyś będę mieć konia”!

Na szczęście moje „kiedyś” przyszło w postaci dwóch koni. W wieku trzynastu lat dostałam siwo-dereszowatą klacz kuca walijskiego, a kilka lat później kasztanowatą klacz rasy Quarter Horse. Patrząc wstecz, przetrwałam gorzkie dzieciństwo pełne przemocy dzięki tym dwóm towarzyszkom. Uratowały mnie i moje zdrowie psychiczne. W chwili, gdy to piszę, nie mam konia, ale marzę o kolejnym „kiedyś”…

Jaka jest twoja ulubiona rasa?
Jako artystkę zachwycają mnie barwy i różnorodność, jakie oferują konie rasy Paint. Szczególnie lubię konie andaluzyjskie, Lusitano i peruwiańskie konie paso za ich niepowtarzalne linie i prezencję – zarówno w rzeczywistości, jak i jako tematy sztuki. Mam słabość do koni miniaturowych. Niedawno poznałam elegancję i sylwetkę koni rasy Saddlebred. Fascynują mnie. I wreszcie uwielbiam też rasę Gypsy Vanner! Tyle do wyboru!

Portret psa wykonany kredkami

Kto ma na ciebie największy wpływ?
Podziwiam i cenię twórczość Stubbsa. W ciągu ostatnich kilku lat jego kolekcja gościła w Fort Worth w Teksasie. Kiedy weszłam i spojrzałam na ogromne dzieło „Whistlejacket”, dosłownie się popłakałam. Nigdy nie zapomnę, jak to jest zobaczyć tak ponadczasowe dzieło.

Jako artystkę głęboko mnie porusza, że w każdym pokoleniu są artyści, którzy podziwiają konie i ocalają to dziedzictwo w sztuce. To prawdziwy hołd dla zdolności tego zwierzęcia do poruszania tak wielu ludzi na tak różne sposoby.

Czy masz (lub miałaś) zwierzę, które jest muzą twojej twórczości?
Szczególnie lubię siwe jabłkowite konie. Doskonale zdaję sobie z tego sprawę tylko dlatego, że moja pierwsza mała klacz była siwa. Właściwie wszystkie konie w jakimś stopniu stają się muzą.

Czy masz sekretne rytuały, które pomagają ci wejść w twórczy nastrój?
Gdybym zdradziła ci swoje sekretne rytuały, nie byłyby już sekretne. Wtedy musiałabym cię zabić. A potem cały ten kłopot z przeprowadzką do podziemia, co poważnie przeszkodziłoby w mojej karierze artystycznej… i… ojej, przepraszam… o co to było pytanie?

Tak naprawdę lubię zapalać świece w swojej pracowni. Słucham ścieżek dźwiękowych z filmów, takich jak LOTR („Władca Pierścieni”) i „Harry Potter”. Najnowsza muzyka, której słucham, to piosenki Enyi. Uwielbiam celtyckie brzmienia. Mam nawet płytę z odgłosami deszczu i burzy. Kocham szare, deszczowe dni, a mieszkając w Teksasie, widuję ich po prostu mniej, niż bym chciała.

Portret olejny White Walls

Czy jest jakieś szczególne miejsce, które cię inspiruje?
Moja wspaniała biblioteka ponad 300 albumów ze zdjęciami koni to świetny początek. Nawet nie zacznę mówić, ile wyrwanych z czasopism stron trzymam w szafkach na dokumenty! Do tego dochodzą zdjęcia, które zrobiłam zza barierek na pokazach koni albo przy wiejskich drogach.

Mogłabym przeżyć dziesięć żyć i nadal nie wykorzystać połowy swojej biblioteki materiałów referencyjnych do tworzenia końskiej sztuki. UWIELBIAM TO!!!!!

Wy, artyści, dobrze to znacie, bo większość z nas cierpi na przypadłość ciągłego kolekcjonowania rzeczy z końmi! Piękne, cudowne, wspaniałe stworzenia! Poruszają nasze dusze, a my musimy przelać emocje, które w nas budzą, na płótno, papier czy fotografię!

Jak według ciebie internet wpłynie na sztukę w ogóle?
Z pozytywnej strony myślę, że internet okazał się wspaniały dla artystów. To fantastyczne narzędzie, by docierać do większej liczby kolekcjonerów i nawiązywać kontakt z innymi artystami i ich pracami. Sposób, by być na bieżąco z tym, co się dzieje. Jest tyle miejsc, gdzie można pokazać swoje prace.

Z negatywnej strony – naruszeń praw autorskich jest mnóstwo. To wada i krzywda dla artystów, którzy wkładają tyle czasu i wysiłku w swoje dzieła tylko po to, by zostały skradzione lub wykorzystane niewłaściwie.

Czy wpłynął na twoją?
Zdecydowanie TAK! Dzięki internetowi zyskałam wielu kolekcjonerów i fanów mojej sztuki.

Portret olejny SH Sunset Bay

Która praca jest twoją ulubioną?
Namalowałam portret olejny 4 x 6 tego słodkiego konika miniaturowego o imieniu SH Sunset Bay. Kiedy skończyłam ten mały klejnot, po prostu poczułam, że to jest to – styl, w którego stronę chciałabym zmierzać. Jest też tłem mojej strony na Twitterze. Lubię tworzyć mniejsze dzieła. Może dlatego, że brakuje mi miejsca! LOL.

Czy kiedykolwiek byś go sprzedała?
Tak! Należy do właścicielki konia, Sherri Hill z SH Miniature Horses w Oregonie. Uwielbiam to, że dzieli się zdjęciami wszystkich swoich wesołych miniaturowych koni. To inspirujące małe modele do portretów.

Co jeszcze jest twoją pasją?
Właściwie pisanie. Pracuję nad powieścią fantasy dla młodzieży (YA) w nadziei, że pewnego dnia zostanę wydaną autorką. Chciałabym też tworzyć książki dla dzieci, w których występują konie.

Pracujesz nad czymś nowym?
Prawdę mówiąc, tak. Lata temu moją pierwszą miłością był puentylizm piórkiem i tuszem. Stworzyłam wiele prac średniej wielkości i kilka dużych. W tej technice obraz powstaje żmudnie, ale z miłością – przez nanoszenie na kartkę milionów kropek. Te prace są piękne, a jeszcze bardziej uderzające, gdy widz podchodzi bliżej i odkrywa, że patrzy po prostu na mnóstwo, mnóstwo kropek! Zawsze UWIELBIAŁAM te reakcje.
Niedawno zaczęłam więc pracę 8×10 – portret głowy konia pełnej krwi angielskiej w ogłowiu. Wkrótce pokażę krok po kroku, jak powstaje, na moim BLOGU.

Puentylizm piórkiem i tuszem

Ciąg dalszy nastąpi

Dziękujemy Sheri za udzielenie wywiadu i podzielenie się swoimi pracami. Zaglądaj od czasu do czasu na jej stronę z pracami, żeby być na bieżąco z jej najnowszymi dziełami.

Czekaj też na kolejne wywiady z artystami inspirowanymi końmi i fotografami.

Tworzysz sztukę inspirowaną końmi albo znasz artystę, którego prace chcesz u nas zobaczyć? Dopisz swoje imię i adres strony w komentarzach poniżej albo napisz do nas, żeby wziąć udział.

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał