Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Wywiady

Wywiad z artystką – Samantha Jane Elmhurst

· The Equinest

Imię i nazwisko
Samantha Jane Elmhurst BA Hons

Strona internetowa i miejsca, w których można znaleźć moje prace w sieci
Strona: www.livingart.org.uk
About.com: artykuł o ilustracji w medycynie weterynaryjnej
Książka o anatomii: The Horse in Motion
Vetcell: Horse Tendon Anatomy (PDF)
Allen and Page: Bringing Him From the Brink

Moje prace można zobaczyć na stronie BSAVA i na stronach innych wydawców – jako okładki książek, ilustracje w środku itd. (wystarczy wpisać moje nazwisko w Google, żeby je znaleźć!)

Gdzie mieszkam
Norfolk, Wielka Brytania

Opowiedz nam trochę o sobie: skąd pochodzisz i jaka jest twoja historia?
Pochodzę z Londynu. Zawsze kochałam sztukę i zawsze kochałam konie i jestem pewna, że pierwszą rzeczą, jaką w życiu narysowałam, był koń. Według mamy moje pierwsze spotkanie z koniem wyglądało tak, że zobaczyłam konia na polu za bramą, poczęstowałam go jakimś smakołykiem i dostałam porządnie w rękę; naprawdę niewiele z tego pamiętam, ale to przeczy staremu powiedzeniu, że takie wczesne wspomnienie może cię zrazić do koni na resztę życia. Mnie nie zraziło!

Całą rodziną jeździliśmy na wakacje do pięknego Devonu, do domu mojej prababci. Zupełnie inny świat niż podmiejski północny Londyn – i prawdziwe wybawienie! Chyba miałam jakieś 7 albo 8 lat, kiedy wybraliśmy się wszyscy na piknik na polu, na którym pasły się dwa konie, a mama i ja poczęstowałyśmy konie (a właściwie kuce!) smakołykami. Wtedy podeszła do nas właścicielka farmy i myśleliśmy, że zaraz dostaniemy burę, ale stało się coś zupełnie odwrotnego i właśnie tam wszystko naprawdę się zaczęło: na polu w Southleigh we wschodnim Devonie, około 1973 roku.

Przykładowa praca Living Art

Żeby bardzo krótko streścić resztę wakacji: najpierw zapytano nas, czy razem z siostrą chcemy odprowadzić kuce do stajni na farmie, a potem, czy nie chciałybyśmy przyjść innego dnia i pojeździć na nich. Oczywiście przyszłyśmy; kuc, na którym jeździłam, nazywał się Smokey i był srokaty, a moja młodsza siostra jeździła na Spice, gniadym kucu. Rodzice prowadzili nas na uwiązie po wiejskich dróżkach i raz mój kuc mi poniósł – z perspektywy czasu pewnie tylko kłusował! W każdym razie ja krzyczałam, mama też wpadła w panikę, ale nic mi się nie stało, a moja miłość do koni nie zgasła.

Po powrocie z wakacji zaczęłam brać lekcje jazdy w Londynie, a w 1977 roku miałam kuca na współdzierżawę. W 1979 roku moja rodzina przeprowadziła się do Norfolk i obietnica, że kiedyś będę mieć własnego kuca, wreszcie się spełniła. W czerwcu 1979 roku przyjechał mój pierwszy kuc, piękny kary kuc imieniem Midnight. Od czasów Midnighta przewinęło się przez moje życie sporo koni.

Mój ostatni koń, który niestety bardzo nagle zmarł, był pięknym fryzem i razem startowaliśmy w ujeżdżeniu na poziomie Elementary. Teraz szukam kolejnego fryza – kiedy to piszę, sprawa jest w toku… Tak wygląda do dziś moja końska historia.

Jeśli chodzi o sztukę, w szkole zawsze dobrze sobie z nią radziłam, ale kiedy przyszło do wybierania przedmiotów na egzaminy O Level, odradzono mi plastykę (bo nie uznawano jej za przedmiot dający zawód), więc musiałam zamiast niej zdawać muzykę. W sixth form, czyli w dwóch ostatnich klasach szkoły średniej, postanowiłam zdawać O Level z plastyki, musiałam więc wtłoczyć dwa lata nauki w jeden rok – i oblałam egzamin! Ale w domu dalej tworzyłam i bardziej niż kiedykolwiek chciałam kiedyś zostać ilustratorką.

Porównanie szkieletów

Poszłam do college’u na kurs dla sekretarek i w soboty pracowałam w bardzo modnej kawiarni, na której ostatnim piętrze mieściła się pracownia artystów. Pewnego dnia dwaj ilustratorzy, którzy ją prowadzili, oprowadzili mnie po niej i… WOW! Wszystko wyglądało dokładnie tak, jak sobie wymarzyłam… w całej pracowni stały zielone rośliny w doniczkach, ekspres do kawy chodził bez przerwy, w kącie cicho grała płyta na gramofonie, było jasno, wszędzie leżały książki, a na dwóch ogromnych deskach kreślarskich formatu A0 obaj artyści tworzyli niesamowicie szczegółowe ilustracje do jakiegoś podręcznika.

Takiego życia CHCĘ, pomyślałam, więc pracowałam w domu jak szalona, żeby zebrać portfolio i sprawdzić, czy uda mi się dostać na rozmowę w miejscowej szkole artystycznej na podstawie samych prac, bez szkolnych egzaminów z plastyki. Jeszcze w tym samym roku poszłam więc z portfolio do Norwich School of Art i zaproponowano mi miejsce na kursie przygotowawczym (Foundation Course). Problem w tym, że już wyprowadziłam się z domu, a stypendium, które przyznałyby mi władze oświatowe, nie pokryłoby kosztów utrzymania, skoro nie mieszkałam już z rodzicami… musiałam więc odrzucić tę propozycję.

Przykładowa praca Living Art

W 1987 roku wróciłam do Londynu – szukać sławy i fortuny! – i dostałam pracę w Royal College of Surgeons of England, w Animal Health Unit, u profesora J E Coopera FRCVS, bardzo wybitnego weterynarza w swojej dziedzinie.

Zachęcał mnie do rozwijania mojego ówczesnego „hobby”, czyli budowania portfolio ilustracji weterynaryjnych, i moje prace zaczęły się ukazywać drukiem, między innymi w niektórych jego artykułach dla Veterinary Record, „pisma branżowego” lekarzy weterynarii.

Dzięki pracy z nim mogłam bywać w ZSL (Zoological Society of London), poznawać tamtejszych weterynarzy i rysować zwierzęta, które trafiały tam na leczenie – od flamingów po dochodzące do siebie tapiry!

Zainspirowana tym całym połączeniem „zwierzęta i sztuka”, w 1990 roku dostałam się na University in London na studia z wyróżnieniem (Honours Degree) z ilustracji naukowej – wyłącznie na podstawie portfolio oraz widocznego zapału i zaangażowania. Tym razem trafiłam od razu na pierwszy rok, z pełnym stypendium, więc nie musiałam najpierw kończyć kursu przygotowawczego, i przez pierwsze 2 lata ciężko walczyłam, żeby nadrobić zaległości i nauczyć się wszystkiego, w czym większość pozostałych studentów miała już solidne podstawy. Jeszcze trudniej było dlatego, że przyjęto mnie, gdy nowy semestr już się zaczął, więc wszyscy już się znali, zawarli pierwsze przyjaźnie itd., i na początku naprawdę czułam się trochę jak outsiderka. W czasie wakacji, żeby dorobić do stypendium, cały czas spędzałam na praktykach u miejscowych weterynarzy i pomagałam przy zadaniach pomocniczych razem z technikami weterynarii.

Przykładowa praca Living Art – tygrys

W trakcie studiów część czasu spędzałam w szpitalu ZSL, „obserwując” i szkicując, a na ostatnim roku odbyłam praktyki w The Durrell Institute of Conservation and Ecology na University of Kent. W 1994 roku ukończyłam studia z wyróżnieniem i przez ostatnie 16 lat zbudowałam bardzo udaną działalność jako wolny strzelec – głównie w ilustracji weterynaryjnej (którą absolutnie uwielbiam!), a częściowo medycznej.

Od mniej więcej 15 lat ilustruję wszystkie podręczniki BSAVA, od zwierząt domowych po gatunki egzotyczne i z ogrodów zoologicznych, a moje prace publikują też wszyscy krajowi i międzynarodowi wydawcy, w tym Elsevier, Blackwell Science, Dorling Kindersley i Lippincott, Williams & Wilkins (USA).

Kiedy zaczęłaś rysować i czy były to konie?
Moje pierwsze zawodowe zlecenie w 1995 roku dotyczyło właściwie encyklopedii psów, ALE pierwsze zlecenie dla czasopisma – a to samo pismo jest moim klientem do dziś – było dla Horse and Rider Magazine.

Twoja sztuka jest wyjątkowa, bo tworzysz ilustracje do publikacji naukowych. Jak do tego doszło?
Patrz wyżej – po prostu z miłości do zwierząt; kiedyś chciałam nawet zostać weterynarzem, ale nie miałam do tego odpowiednich zdanych egzaminów…

Dzięki temu dobrze wiesz, jak koń wygląda zarówno w środku, jak i z zewnątrz. Czy twoim zdaniem zaawansowana wiedza z fizjologii daje ci artystyczną przewagę, kiedy je rysujesz?
O tak, zdecydowanie, nie mogę tego wystarczająco podkreślić. Zwłaszcza przy koniach, które większość artystów uważa za dość trudne do narysowania.

Przykładowa praca Living Art

Rysujesz tylko konie czy także inne tematy medyczne?
Właściwie wszystkie tematy medyczne, łącznie z medycyną człowieka, ale ponieważ od początku kocham zwierzęta, zajmuję się głównie weterynarią, a ponieważ jestem „koniarą”, dostaję mnóstwo zleceń związanych z końmi, bo już „mówię tym językiem”!

Czy masz jakichś artystycznych idoli w swojej branży?
Tak, ale to „starzy klasycy” – na współczesnej scenie nie ma nikogo, kogo szczególnie bym wielbiła. Za to wielcy, tacy jak Stubbs, Ruini, Gibson. Choć muszę przyznać, że niedawno odkryłam prace Jima Powera – pracuje w stadninie w Newmarket i ma na koncie kilka pięknych prac. Jedna z moich ulubionych nosi tytuł Equine Surgery Through The Ages i jest właściwie kolażem ilustracji pokazujących rozwój chirurgii koni – jedna ilustracja przedstawia bardzo prymitywną, wiejską scenę operacji w stodole, a kolejne prowadzą aż do sceny w bardzo nowoczesnej, zaawansowanej technicznie klinice dla koni… jest piękna i choć widziałam ją tylko jako reprodukcję w książce, i to dość małą, robi ogromne wrażenie. To jedna z tych prac, które chciałabym stworzyć sama!!!

Przykładowa praca Living Art

Czy masz jakieś sekretne rytuały, które pomagają ci wejść w twórczy nastrój?
To bardzo ciekawe pytanie… Nigdy się nad tym nie zastanawiałam, ale chyba rzeczywiście mam, właściwie trochę mimochodem. Kiedy zaczynam nowy projekt – a lubię to robić rano następnego dnia po skończeniu poprzedniego (nawet jeśli to oznacza wolne popołudnie dzień wcześniej, co nigdy nie jest złe!) – najczęściej właśnie wracam z porannego obrządku w stajni, więc jestem pełna świeżego powietrza i końskiego ducha!

Więc nowy dzień, nowy projekt… potem wchodzę do pracowni – która jest w domu – i włączam jakąś spokojną stację radiową, najczęściej coś w rodzaju Classic FM (stacji z muzyką klasyczną). Obok mnie stoi kubek kawy, a zwykle jeden, dwa albo wszystkie trzy moje koty kręcą się gdzieś po pokoju.

Jaki wpływ według ciebie będzie miał internet na sztukę?
Mnie na pewno pomógł, a nawet okazał się prawdziwym błogosławieństwem, bo na początku nie umiałam tworzyć grafiki cyfrowej – wszystko robiłam ręcznie: akwarele, rysunki piórkiem i tuszem, puentylizm, ołówek, wszystko ręcznie i bez marginesu na błędy! Dlatego w 1995 roku wysyłanie prac zawsze było ryzykowne. Po pierwsze, trzeba było liczyć na to, że praca nie zostanie zgnieciona na poczcie. A ponieważ prace były zwykle akwarelowe, używałam wtedy kartonu CS i biedny drukarz musiał zdzierać jego wierzchnią warstwę, żeby można ją było owinąć wokół wałków drukarskich. Co to musiał być za koszmar! A praca trafiała do druku tylko wtedy, gdy nie trzeba było nanosić żadnych poprawek, bo poprawianie akwareli zwykle nie wchodzi w grę, a czasem jest wręcz niemożliwe.

Przykładowa praca Living Art

Uff! Na samo wspomnienie dawnych czasów aż się wzdrygam! Ale tak, grafika cyfrowa jest fantastyczna. Ponieważ obsługi programów graficznych nauczyłam się sama, szło mi to trochę wolniej niż tym, którzy uczą się tego na studiach, ale plus jest taki, że kiedy uczysz się czegoś samodzielnie, chyba lepiej to zapamiętujesz. Do tego popełnianie błędów albo robienie czegoś okrężną drogą często okazuje się błogosławieństwem w przebraniu, jeśli chodzi o poznanie programu od podszewki – mogę szczerze powiedzieć, że chyba wiem, jak wycisnąć z mojego oprogramowania wszystko, co najlepsze!

A czy wpłynął na twoją sztukę?
Tak, zmienił sposób, w jaki pracuję. Na przykład cały proces – od pierwszego zapytania o zlecenie e-mailem aż po ostateczny druk – przebiega dużo płynniej.

Mogę wysłać wstępne szkice autorom albo redaktorom, a oni dostają je w ciągu kilku minut i w ciągu kilku godzin odsyłają mi uwagi.

W większości przypadków łatwo też wprowadzić poprawki, a przy dawnych metodach rysowania ręcznego byłoby to po prostu niemożliwe bez zaczynania wszystkiego od nowa. No i oczywiście dzięki sieci, z informacjami na wyciągnięcie ręki, dużo łatwiej szukać materiałów o rysowanych tematach. Naprawdę bardzo dawno nie byłam w bibliotece, a nawet wtedy większość materiałów do pracy trzeba było specjalnie zamawiać, bo weterynaria nie zajmuje w brytyjskich bibliotekach wiele miejsca. A przy pilnych terminach czekanie na materiały oczywiście nie było najlepszym rozwiązaniem!

Przykładowa praca Living Art

Która z twoich prac jest twoją ulubioną?
Och, mam ich mnóstwo! Każda jest inna ze względu na historię, która za nią stoi, a nie tylko ze względu na jakość. Jedną z moich ulubionych jest na przykład obraz, który stworzyłam w ramach pracy dyplomowej na wystawę dyplomową. Nie jest jakoś szczególnie wybitny – teraz moje prace są dużo lepsze – ale wtedy byłam z niego bardzo dumna. Nosi tytuł The Supersenses of the Domestic Cat i pokazuje, jak i dlaczego działają zmysły kota, czyli oczy, uszy, wąsy itd. Mogę szczerze powiedzieć, że pamiętam każde pociągnięcie pędzla na tej pracy. To był bardzo nerwowy czas: końcówka studiów, której zwieńczeniem była ocena egzaminatorów i wystawienie prac na wystawie dyplomowej… ale to właśnie dzięki tej pracy dostałam w końcu pierwsze zlecenie od Dorling Kindersley!

Kocham też inne prace i, jak mówię, dlatego, że opowiadają jakąś szczególną historię – chodzi bardziej o osiągnięcie niż o samą jakość, a spisanie ich wszystkich zajęłoby mi całe dni!

Wystarczy powiedzieć, że te, które kocham najbardziej, łączy jeszcze jeden wspólny motyw, czyli technika: pokazuję w nich jednocześnie wnętrze i zewnętrze danej struktury. To tak zwana technika „ghosting”, która w czasach akwareli była bardzo trudna. Teraz, z grafiką cyfrową, jest oczywiście łatwiej.

Sprzedałabyś go kiedyś?
Nie, nigdy! To symbol początku mojej kariery zawodowej!

Samantha

Co jeszcze jest twoją pasją?
Właściwie wszystko, co sprawia, że świat zwierząt i ilustracja współgrają ze sobą jeszcze lepiej

Pracujesz nad czymś nowym?
Właśnie skończyłam projekt z zakresu medycyny człowieka, a na horyzoncie jest książka o pielęgniarstwie weterynaryjnym koni. Czekam tylko na potwierdzenie terminów i tym podobnych spraw.

To nie koniec

Dziękujemy Samancie za udzielenie wywiadu i opowiedzenie o swojej wyjątkowej pracy. Zaglądaj od czasu do czasu na jej stronę livingart, żeby być na bieżąco z jej najnowszymi pracami.

Zaglądaj też do nas po kolejne wywiady z artystami malującymi konie, fotografami i autorami. Malujesz konie albo znasz artystę, którego prace z końmi chętnie zobaczysz u nas? Dodaj swoje imię i adres strony w komentarzu poniżej albo napisz do mnie, żeby wziąć udział.

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał