Wywiady
Wywiad z artystką – Jo-Anne Clarke
Imię i nazwisko
Jo-Anne Clarke
Strona internetowa i miejsca, w których można znaleźć moje prace
www.ja-clarke.com
Gdzie jestem
Mieszkam na północy Anglii
Opowiedz nam trochę o sobie – jaka jest twoja historia i skąd pochodzisz?
Jako mała dziewczynka chciałam zostać nauczycielką i uczyć głównie muzyki, plastyki i angielskiego. Niestety, ze względu na sytuację rodzinną nie udało mi się tego zrealizować. Kiedy byłam młoda, moje malowanie i rozwój na dość długo zwolniły, bo po śmierci ojca musiałam opiekować się rodziną, ale nie byłam w stanie całkiem przestać. Myślę, że kiedy ktoś nosi w sobie takie pragnienie, musi ono znaleźć ujście!
Kiedy zaczęłaś rysować i malować?
Malowałam, odkąd tylko potrafiłam utrzymać pędzel… Głównie twarz mojej mamy, farbami plakatowymi, kiedy po południu zasypiała, no i oczywiście stół kuchenny, moje ubrania, podłogę, a czasem papier, który dawała mi mama.
Byłam cichym dzieckiem, ale moja twórczość robiła ogromny bałagan, a mama zachęcała mnie, żebym wyrażała się farbami, co kończyło się w domu istnym chaosem!

Malujesz nie tylko konie – jaki jest twój ulubiony temat?
Muszę przyznać, że naprawdę uwielbiam malować konie, ale lubię też dziką przyrodę i portrety. Piękno tkwi w tak wielu rzeczach, a zadaniem artysty jest oddać sprawiedliwość temu, co maluje. Czasem przy malowaniu wpadam w euforię, bo naprawdę uwielbiam, kiedy jakiś fragment mi się uda. Uwielbiam światło na końskiej sierści oraz blask i wyraz końskich oczu, uwielbiam przejrzystość ludzkiej skóry i to, jak promienna i piękna potrafi być, a choć powszechnie uważa się, że z wiekiem stajemy się mniej atrakcyjni, ja zupełnie się z tym nie zgadzam.
Świat jest pełen ogromnego piękna i powinniśmy przyglądać mu się uważnie, zamiast tylko rzucać okiem. Jeśli przyjrzymy się dokładniej i nauczymy się doceniać rzeczy takimi, jakie naprawdę są, będziemy mogli się nimi cieszyć.
Tworzysz też w wielu różnych technikach – czy jest jakaś, którą wolisz?
Uwielbiam oleje i pastele, a z akwarelą potrafię być niesamowicie niezdarna. Myślę, że większość artystów lubi poznawać najróżniejsze techniki i mogłabym powiedzieć, że brakuje mi na przykład rzeźby. Nie mam pieniędzy ani miejsca, żeby zainstalować piec i urządzić porządną pracownię do takich rzeczy. Uwielbiam delikatną fakturę i bezpośredniość pasteli oraz niesamowitą intensywność koloru, jaką daje dobrej jakości pastel, a przy farbach olejnych uwielbiam to, że mogę je łączyć i tworzyć zarówno fakturę, jak i odbite światło.

Bywam niecierpliwa (śmieje się), dlatego mam naraz tyle obrazów w toku, i to chyba kolejny powód, dla którego lubię pastele. Z pastelami efekt jest natychmiastowy, co sprawia mi ogromną przyjemność. Choć nie lubię patrzeć, jak schną farby, uwielbiam obserwować, jak obrazy olejne rozwijają się na sztaludze.
Kto ma na ciebie największy wpływ artystyczny?
Ogromnie szanuję wielu artystów, ale muszę powiedzieć, że malarz dzikiej przyrody Eric Wilson dodał mi ogromnej pewności siebie. Uwielbiam oglądać jego prace i gdybym była bogata, poprosiłabym go o namalowanie rodziny gepardów! Jego wielkie koty zapierają dech w piersiach – to najpiękniej namalowane wielkie koty, jakie widziałam.
Uwielbiam dawnych mistrzów malarstwa klasycznego, takich jak Rembrandt, David i Holbein, którzy stworzyli oszałamiające dzieła. Trzeba pamiętać, że w czasach Henryka VIII nie było tak luksusowych pędzli i farb, jakich używamy dziś, a jeśli przyjrzysz się szczegółom prac Holbeina, zobaczysz, jak bardzo są wybitne.
Jest tylu znakomitych artystów, że potrzebowałabym ryzy papieru, żeby napisać o nich wszystkich. Kocham dobrą sztukę i naprawdę nie lubię prac kogoś, kto szuka wymówek, żeby się nie wysilać.
Nie chcę też, żeby ktoś źle zrozumiał to, co właśnie powiedziałam, i uznał, że nie doceniam sztuki współczesnej – bo doceniam. Przypadkowe bazgroły, które uznano za sztukę, chyba nawet dobrze na mnie wpływają, bo motywują mnie, żeby jeszcze bardziej się starać i odtwarzać naturalne piękno przyrody pastelami i farbami olejnymi. Hmmm… to dość obszerne pytanie, nad którym mogłabym się rozwodzić i rozmyślać godzinami!

Czy masz (lub miałaś) zwierzę, które jest muzą twojej twórczości?
Chyba nie miałam, kiedy zdecydowałam, że malowanie zwierząt i ludzi sprawia mi największą przyjemność. Dziś mogę wyrażać swoje uznanie i miłość do koni, dzikiej przyrody i ludzi, a każda praca ma dla mnie swoje szczególne znaczenie.
Czy masz jakieś sekretne rytuały, które pomagają ci wejść w twórczy nastrój?
Właściwie nie mam żadnej sekretnej recepty na wejście w twórczy nastrój. Czuję się wielką szczęściarą, bo uwielbiam malować i chętnie codziennie obsypuję się pyłem z pasteli i brudzę farbą! Kiedy pracuję, wolę mieć w tle muzykę klasyczną. Myślę, że pomaga mi się skupić, bo inaczej mogłabym zacząć śpiewać – a to nie zawsze dobry pomysł. Lubię też bardzo różną muzykę, więc u mnie gra Classic FM. Rany, pamiętam, jak pierwszy raz użyłam kartonu do pasteli Royal Sovereign. Tak się denerwowałam, że musiałam pracować w ciszy, i dopiero po paru godzinach odważyłam się położyć na nim pierwszą kreskę koloru! Po prostu się w niego wpatrywałam, zastanawiając się, jak u licha mam malować na czymś, co przypomina drobny papier ścierny. Minęły miesiące, zanim znów mogłam słuchać przy pracy muzyki, i sporo czasu zajęło mi też porządne ustawienie sztalugi.

Kiedyś pracowałam z kartonem leżącym płasko na stole, ale to naprawdę zły sposób. Chyba wygodniej mi było z papierem ustawionym pod dziwnym kątem. Wielu artystów na początku nie maluje codziennie. W rzeczywistości to tak nie działa, a może nie powinno tak działać.
Myślę, że jeśli malowanie naprawdę cię uszczęśliwia, to codzienne malowanie nie jest obowiązkiem. Malowanie każdego dnia nie jest żadnym wyzwaniem dla głowy, po prostu dlatego, że tak bardzo to lubisz.
Wiem, że wiele osób to dobrzy artyści, a mimo to trudno im wytrwać. Radziłabym malować mnóstwo różnych rzeczy i malować codziennie, żeby się przekonać, czy to naprawdę daje ci szczęście. Jedyne, co zwykle działa na mnie negatywnie, to zmęczenie. Nawet kiedy zmagam się z namalowaniem czegoś konkretnego, traktuję to jako wyzwanie i lekcję. Mozolnie rozpracowuję problem, aż go rozwiążę, a potem staram się zrobić to lepiej. Zawsze jest pole do poprawy.

Czy jest jakieś szczególne miejsce, które cię inspiruje?
Każde miejsce na wsi, w każdym kraju. Wolę bardziej umiarkowany klimat. Jestem za stara, żeby uganiać się w upale.
Jak według ciebie internet wpłynie na sztukę w przyszłości?
Właściwie lubię internet. Mogę oglądać prace innych znakomitych artystów, co jest fantastyczne. Nie zawsze mogę gdzieś wyjść ani nie zawsze mam pieniądze, żeby cokolwiek zrobić, a internet nas wszystkich do siebie zbliża.
Ma swoje dobre miejsce w naszym życiu, jeśli dobrze z niego korzystamy. Mogę kupić wszystko, czego potrzebuję, ale bardzo mi smutno, że nie ma już uroczych miasteczek i wiosek pełnych ciekawych sklepików.
Internet zmienił i nadal będzie zmieniać to, jak sami zdobywamy różne rzeczy. Wygląda na to, że rozwijają się tylko firmy kurierskie, bo zamyka się coraz więcej sklepów.
Tak… z tych negatywnych rzeczy: myślę, że będzie się zamykać coraz więcej galerii, bo wszyscy muszą coraz mocniej zaciskać pasa. To trochę koszmar. Aktualizowanie strony i wszystkie tego typu sprawy zabierają mnóstwo czasu, który powinno się przeznaczać na malowanie, ale wszyscy uczymy się dziś żyć w bardzo wymagających warunkach, a sztuka może dawać nam piękno i zarazem pokazywać trudności tego świata. Sztuka jest wszędzie, a w internecie jest jej „od groma” – wszelkiego rodzaju, od sztuki wysokiej po bazgroły i sztukę, która skłania do zadawania pytań itd.
Sztuka cyfrowa jest bardzo widoczna i muszę przyznać, że nie jestem jej wielką fanką. Chodzi o to, że ludzie trochę pobawią się zdjęciami, a potem nazywają siebie artystami, co uważam właściwie za trochę obraźliwe. Sztukę cyfrową tworzy się szybko i łatwo, jeśli ma się na przykład program Adobe, ale nie jest to rzemiosło najwyższej jakości, z którego mogą być dumni wszyscy prawdziwi artyści.

Jestem dumna, że potrafię ręcznie stworzyć coś wysokiej jakości, co przetrwa setki lat, i że ludzie wiedzą, że spędziłam nad tym długie godziny, a całe lata nieustannie staram się być coraz lepsza.
Czy wpłynął na twoją?
Tak, w tym sensie, że pomaga mi pokazywać ludziom na całym świecie, czym się zajmuję. Wspaniale jest móc umieścić portfolio w sieci, żeby cały świat mógł je obejrzeć. Muszę się jeszcze nauczyć korzystać z pozostałych dostępnych tam narzędzi, żeby sprzedawać swoje prace. Właściwie mam mały dylemat – malować czy aktualizować stronę i uczyć się obsługi programów? Doba ma tylko tyle godzin, a ja mam tylko jedną małą parę rąk. Będę coraz szybsza!!!
Która praca jest twoją ulubioną?
Właściwie nie mam ulubionej pracy, ale jestem bardzo zadowolona z jednego z obrazów, które niedawno namalowałam – to portret konia o imieniu Aqlaam. Wszyscy, którzy go zobaczyli, mówili: „Och… to jak George Stubbs”, co było ogromnym komplementem i przez mniej więcej tydzień nie schodził mi z twarzy uśmiech.
Czy kiedykolwiek byś ją sprzedała?
Oczywiście.
Co jeszcze jest twoją pasją?
Rany… tak wiele rzeczy. Wspaniała przyroda. Upominanie ludzi, którzy uparcie wyrzucają śmieci na wsi, zamiast zawieźć je na wysypisko do przetworzenia… dobre jedzenie i rozmowa… uświadamianie ludziom, ile są naprawdę warci… literatura… gotowanie… muzyka… śpiew… jazda konna… pisanie… naprawdę tak wiele rzeczy.
Życie pełnią możliwości. Wszyscy powinniśmy się tak starać.

Pracujesz nad czymś nowym?
Codziennie! W październiku będę w Aldon i chcę mieć na tę wystawę nowy zestaw prac. Z moich oryginalnych obrazów robię małe odbitki, żeby były przystępne. Jeśli ktoś ma jakieś życzenia co do tego, co chciałby zobaczyć, bardzo chętnie się o nich dowiem. Namaluję trochę brytyjskiej dzikiej przyrody i trochę ptaków – szczególnie lubię malować ptaki drapieżne – oczywiście konie, a mam też nadzieję dorzucić coś współczesnego. Właśnie rozwijam kilka pomysłów, ale nie będę wystawiać prawie skończonych pomysłów.
Robiłam już tak w przeszłości i nieźle wszystko pokpiłam. Kiedy będę zadowolona ze stylu prac tuszem i akwarelą, pokażę je. Na razie udało mi się te obrazy spartaczyć. Pracuję nad pomysłami na małe gliniane koniki, ale muszę używać tej kolorowej masy wypalanej w piekarniku. To może trochę potrwać. A tak… na wystawę namaluję też kilka psów i dam znać ludziom, że maluję ze zdjęć, a do tego potrzebuję nowego plakatu… nowych kartek z życzeniami i tak dalej, i tak dalej!
Ciąg dalszy nastąpi
Dziękujemy Jo-Anne za udzielenie wywiadu i opowiedzenie więcej o swojej twórczości. Zaglądaj od czasu do czasu na jej stronę z pracami, żeby być na bieżąco z jej najnowszymi dziełami.
Czekaj też na kolejne wywiady z artystami malującymi konie i fotografami.
Tworzysz konie albo znasz artystę lub artystkę, których prace chętnie zobaczysz u nas? Dodaj swoje imię i adres strony w komentarzu poniżej albo napisz do nas, żeby wziąć udział.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał