Wywiady
Wywiad z fotografką – Cristina Corduneanu
Imię i nazwisko
Serni (Cristina Corduneanu)
Strona internetowa i miejsca, w których można znaleźć moje prace w sieci
Moja strona: www.cristinacorduneanu.com
Flickr: serni Red Bubble: serni
Fotografie.nl: Christina Corduneanu Fotografie
National Geographic: profil Christiny
Facebook: Christina Corduneanu
Gdzie mieszkam
W Europie, w Holandii, w regionie Twente, niedaleko granicy z Niemcami. Mam szczęście, bo to kraina koni – jest tu mnóstwo hodowców.
Opowiedz nam trochę o sobie: skąd pochodzisz i jaka jest twoja historia?
Z pochodzenia jestem Rumunką. W kraju tulipanów i drewniaków mieszkam już ponad 5 lat. Mam wykształcenie techniczne – jestem inżynierem – ale w życiu robiłam mnóstwo rzeczy, od sprzedaży komputerów po organizowanie festiwali jazzowych i zajęcia ze studentami na uniwersytecie.
Od kilku lat zajmuję się wyłącznie fotografią – przede wszystkim koni.

Kiedy zrobiłaś pierwsze zdjęcie?
Chyba miałam 15 albo 16 lat, byłam z przyjaciółmi gdzieś w górach. Leżał śnieg, miałam stary aparat Lomo i z tamtych wakacji została mi wspaniała seria zdjęć.
Jakiego aparatu używasz?
Nikona D50, a marzę o Nikonie D700.

Gdybyś mogła wybrać dowolny aparat (bez względu na cenę), jaki by to był?
Hasselblad H3DII-50. Jestem staroświecka, ale lubię też technikę. Stare konie, nowe sztuczki – tacy już są ci od Hasselblada…
Kto wywarł na ciebie największy wpływ?
Van Gogh.

Co sprawiło, że zaczęłaś fotografować konie?
Uważam, że są doskonałe w swoim pięknie i naturalności.
Więź, która łączy mnie z końmi, trudno wytłumaczyć – nigdy wcześniej nie przeżyłam czegoś takiego. Kiedy fotografuję konie albo po prostu przebywam w ich towarzystwie, czuję ogromne szczęście. One to wyczuwają i „mówią” do mnie.

Twoja ulubiona rasa koni?
Fryzy, konie z bajki. Kiedy raz zobaczysz je we mgle, czarne jak noc, biegnące swobodnie z grzywą na wietrze, tak silne i zarazem tak delikatne, ich czar działa już do końca życia.
Gdzie najbardziej cię coś zainspirowało, kiedy nie miałaś przy sobie aparatu?
Kiedy byłam dzieckiem i dziadek zabrał mnie z bratem na niespodziewaną wycieczkę na jedno z 7 wzgórz otaczających moje rodzinne miasto. Na miejscu okazało się, że zbudował latawiec z papieru i drewna (to były dawne czasy, zanim plastik zawitał na Ziemię…) z ogonem z czerwonych kokardek, i puściliśmy go w niebo.
Miałam 6 lat i nie miałam aparatu, ale na szczęście mam pamięć fotograficzną, więc nigdy tego nie zapomniałam.

Jak twoim zdaniem internet wpłynie na sztukę i fotografię w ogóle?
Trudno powiedzieć, ale wierzę, że sztuka będzie coraz bardziej cyfrowa i pojawi się dużo więcej sposobów wyrażania siebie niż te tradycyjne.
Czy wpłynął na twoją twórczość?
Tak, zdecydowanie. Na nowo odkryłam fotografię. Zawsze ją kochałam, ale nie miałam cierpliwości do ciemni.
Fotografia cyfrowa była moim „zbawieniem”.

Zdjęcie: Nicolas Monnot
Które zdjęcie jest twoim ulubionym?
Nie mam jednego ulubionego, mam ich miliony. Mam nawet własną grupę na Flickrze, w której je zbieram: Serni’s Adventures in Flickrland.
Jednym z moich ulubionych wszech czasów jest Bohemian Rendez-vous Nicolasa Monnota. Jest w nim tyle tajemnicy: jeździec we mgle, cały okryty, cierpliwie czeka i patrzy na światła samochodu w oddali. Można je też odczytać jako konia kontra maszynę, naturę kontra sztuczność. Robi wrażenie pod wieloma względami.

Co jeszcze jest twoją pasją?
Masz na myśli poza fotografią i końmi? Ha, ha.
Pasjonuje mnie las i wszystko, co naturalne. Tęsknię za lasem z dzieciństwa, w którym człowiek bał się, że spotka niedźwiedzia.
(Dziś spotkać tam można najwyżej faceta z aparatem, który wyłania się z krzaków, gdzie testował nowy obiektyw makro na trzmielu). Powietrze było czyste i świeże, a odgłosy ludzi i miasta były tak daleko, że słychać było bicie własnego serca. Aha, i niebo było pełne gwiazd.

To nie koniec
Dziękujemy Cristinie za udzielenie wywiadu i podzielenie się swoją sztuką. Zaglądaj od czasu do czasu na jej stronę, żeby być na bieżąco z jej najnowszymi pracami.
Zaglądaj też do nas po kolejne wywiady z artystami malującymi konie i fotografami.
Fotografujesz konie albo znasz fotografa koni, którego zdjęcia chętnie zobaczysz u nas? Dodaj swoje imię i adres strony w komentarzu poniżej albo napisz do nas, żeby wziąć udział.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał