Wywiady
Wywiad z fotografką – Stephanie Moon
Imię i nazwisko
Stephanie Moon
Strona internetowa i miejsca, w których można znaleźć moje prace w sieci
Strona: www.stephaniemoonphoto.com
Flickr: Stephanie Moon
Fanpage na Facebooku: Stephanie Moon Photography
Gdzie jestem
Columbus w Ohio
Opowiedz nam trochę o sobie: skąd pochodzisz i jaka jest twoja historia?
Jestem żoną i mamą. Mamy pięcioletniego synka. Rodzina jest dla mnie najważniejsza. Dorastałam w hrabstwie Belmont w południowo-wschodnim Ohio. Tata był górnikiem w kopalni węgla, a mama zajmowała się domem i nami.
Pierwszego kuca dostałyśmy z siostrą w prezencie-niespodziance, kiedy miałam siedem lat. Do dziś pamiętam tamten dzień: mama odebrała nas ze szkoły, co było czymś niezwykłym, i zawiozła nas, żebyśmy go zobaczyły.
Kilka dni później przywieźliśmy klaczkę do domu. Wtedy zaczęła się moja miłość do koni. Później dołączył do niej jeszcze jeden koń, appaloosa, i razem z siostrą jeździłyśmy na nich po wszystkich okolicznych wzgórzach.

Kiedy zrobiłaś swoje pierwsze zdjęcie?
Nie jestem pewna, ale chyba moje najwcześniejsze wspomnienie wiąże się z polaroidem dziadków. Pamiętam, że zawsze chciałam się nim bawić, ale dziadek mi nie pozwalał, bo film był drogi i nie chciał, żebym go „marnowała”.
Jakiego aparatu używasz?
Moim głównym aparatem jest Canon 40D, mam też Canona Rebel XT jako zapasowy i wciąż trzymam analogowego Canona Rebel, od którego zaczynałam.
Gdybyś mogła wybrać dowolny aparat (bez względu na cenę), co by to było?
Byłby to Canon EOS-1Ds Mark III, ale kosztuje ponad 6000 dolarów, więc to raczej nieprędko nastąpi. Przy następnej wymianie sprzętu najpewniej kupię Canona 5d MKII.
Kto ma na ciebie największy wpływ?
Uwielbiam prace piktorialistów z początku XX wieku, takich jak Gertrude Käsebier. Spośród współczesnych fotografów uwielbiam Tony’ego Stromberga, Melanie Snowhite, Kimerlee Curyl i Marka Barretta.

Co sprawiło, że zaczęłaś fotografować konie?
To, że je kocham. Kiedy zaczęłam poważnie zajmować się fotografią, od początku wiedziałam, że chcę fotografować konie, i szukałam okazji, żeby to robić, bo nie mam już w swoim życiu własnego konia.
Są po prostu doskonałe. Piękno, wdzięk, siła, sposób, w jaki się poruszają – a do tego jest w nich coś z człowieka. Jak mogłabym ich nie fotografować?
Twoja ulubiona rasa koni?
Lubię wszystkie rasy, bo każda ma w sobie coś wyjątkowego. Do moich ulubionych należą jednak konie rasy Morgan, araby i walijskie coby. W moim sercu zawsze będzie też szczególne miejsce dla każdego kuca.
Nie ograniczasz się tylko do koni. Co jeszcze najchętniej fotografujesz?
Uwielbiam fotografować wszelkie zwierzęta. Lubię też fotografować ludzi, głównie dzieci albo maturzystów. Bardzo lubię również po prostu wyjść sama i szukać rzeczy, które zainspirują mnie do zdjęć. Cokolwiek mnie akurat poruszy.

Czy masz (albo miałaś) zwierzę, które jest muzą twojej pracy?
Tak, mój kuc, o którym wspominałam – klacz o imieniu Kandi. Jest moją inspiracją ze względu na to, co nas łączyło. Owszem, była kucem w każdym calu, z całym tym uporem i tak dalej, ale miałyśmy ze sobą więź. I właśnie to lubię dziś uchwycić najbardziej: więź między koniem a człowiekiem. A ona była po prostu ucieleśnieniem (przynajmniej dla mnie w tamtym czasie) ducha konia.
Gdzie najbardziej cię coś zainspirowało, kiedy nie miałaś przy sobie aparatu?
Inspiruje mnie samo życie. Po prostu różne rzeczy, które widzę w ciągu dnia. Światło. Światło słoneczne bardzo mnie inspiruje. Czasem widzę, jak pada na coś dokładnie tak, jak trzeba. Oglądając filmy albo telewizję, też lubię patrzeć, jak wykorzystano światło, i zastanawiać się, z której strony pada i jak wpływa na nastrój. Tyle że wtedy trudno nadążyć za fabułą!

Jak twoim zdaniem internet wpłynie na sztukę i fotografię w ogóle?
Myślę, że internet już ogromnie wpłynął na fotografię i sztukę. Teraz każdy może je zobaczyć w dowolnym miejscu na świecie. To świetne narzędzie marketingowe. Doskonale się sprawdza, kiedy chcesz dać się poznać i pokazać swoje prace. Jest też tańszy niż tradycyjny marketing. To także dobre narzędzie, dzięki któremu artyści mogą dzielić się swoją twórczością i nawiązywać ze sobą kontakty.
Minusy? Moim zdaniem jest większa konkurencja. Ludzie mogą ukraść twoje prace. Myślę też, że przez internet spadł popyt na drukowane prace.
Wierzę, że ludzie zawsze będą potrzebować i pragnąć sztuki i fotografii na swoich ścianach, ale nie czują już tak silnej potrzeby, żeby je kupować, skoro mogą je po prostu obejrzeć i podziwiać w sieci.
A przecież nic nie zastąpi dużej, pięknej odbitki w ramie wiszącej na ścianie!
A na twoją?
Zdecydowanie! Nie sądzę, żebym bez niego była dziś tam, gdzie jestem.
Które zdjęcie jest twoim ulubionym?
O rety, to trudne pytanie! Mam wrażenie, że za każdym razem, gdy coś fotografuję, pojawia się nowe ulubione. Uwielbiam wszystkie zdjęcia, które robię synkowi.

Co jeszcze jest twoją pasją?
Moja rodzina i moja wiara
Pracujesz nad czymś nowym?
Poważnie rozważam, żeby fotografia koni stała się moim głównym zajęciem. Zawsze skupiałam się bardziej na dzieciach i rodzinach, bo na to był większy rynek, ale naprawdę uwielbiam pracować z końmi, poznawać nowe konie i ludzi od koni. Dlatego zastanawiam się nad taką zmianą.
Ludzi też zawsze będę fotografować. Jak wspominałam, uwielbiam uchwycić więź między końmi a ludźmi. A z małymi dziećmi jest mnóstwo zabawy! Tego lata współpracuję też z Circle P Sanctuary, ośrodkiem ratującym konie – robię dla nich zdjęcia i przekazuję sesje zdjęciowe na loterie charytatywne.

Ciąg dalszy nastąpi
Dziękujemy Stephanie za udzielenie wywiadu i podzielenie się swoimi pracami. Zaglądaj koniecznie od czasu do czasu na jej stronę z fotografiami, żeby być na bieżąco z jej najnowszymi pracami.
Czekaj też na kolejne wywiady z artystami inspirowanymi końmi i fotografami.
Fotografujesz konie albo znasz fotografa lub fotografkę, których zdjęcia chcesz zobaczyć na naszych stronach? Wpisz imię i adres strony w komentarzu poniżej lub napisz do nas, żeby wziąć udział.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał