
Koń uzunyayla pochodzi z Turcji i powstał w połowie XIX wieku. Uważa się, że jego przodkowie przybyli z Kaukazu, co oznacza, że jest prawdopodobnie spokrewniony z koniem kabardyńskim. W Turcji hodowano go w czystości aż do początku XX wieku, kiedy dolano mu krwi kuców anatolijskich i koni nonius.
Pochodzenie
Nazwę zawdzięcza płaskowyżowi Uzunyayla między prowincjami Sivas i Kayseri, gdzie tradycyjnie się go hoduje. To piękny, niewielki koń wierzchowy, którego pogłowie w XXI wieku jest niestety nieliczne. Według DAD-IS od 2003 roku rasa jest zagrożona, baza nie podaje jednak danych o liczebności.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 13.3 – 15.1 hands
Budowa
Głowa duża, o wklęsłym profilu
Oczy małe
Szyja średniej długości
Kłąb wyraźny
Grzbiet długi
Zad krótki i opadający
Nogi mocne, o dobrych stawach
Kopyta dobrze ukształtowane i twarde, z szorstkimi szczotkami pęcinowymi
Tradycyjne maści
Zwykle gniada, ale spotyka się też inne jednolite maści
Użytkowanie
Koń wierzchowy
Zwierzę juczne
Koń zaprzęgowy
Przydatne linki
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał