Pochodzenie
Rosyjskiego konia wierzchowego stworzył pod koniec XVIII wieku hrabia Orłow z myślą o jeździe pod siodłem. Orłow odpowiadał także za kłusaka orłowskiego (używanego w zaprzęgu).
Do stworzenia rosyjskiego konia wierzchowego wykorzystano wiele różnych ras, a hrabia Orłow ściśle kontrolował hodowlę, by wydobyć z każdego konia to, co najlepsze. Brano pod uwagę miejscowy klimat, bo konie musiały znosić zimowe warunki.
Ten koń wierzchowy szybko zyskał popularność i rozpowszechnił się w całej Rosji – w połowie XIX wieku niemal połowa ogierów używanych w hodowli należała do typu wierzchowego. Pod koniec XIX wieku jego linie krwi wykorzystywano do tworzenia wojskowych koni wierzchowych.
I wojna światowa niemal zniszczyła rasę, a w 1931 roku zebrano niewielkie stado (mniej niż 10 koni) i przeniesiono je w bezpieczne miejsce. Podczas II wojny światowej cała stadnina została zniszczona, a nieliczne ocalałe konie przebywały akurat na wystawie rolniczej w Moskwie.
Aby odrodzić rasę, uruchomiono intensywne programy hodowlane, ale koni czystej krwi było niestety bardzo mało. Odnaleziono kilka zwierząt i w kontrolowanych ilościach dodano krew koni achał-tekińskich. Zajęło to 8 lat, ale rasę udało się odrodzić, choć w bardzo niewielkiej liczebności. Dziś część jej pierwotnej krwi płynie także w żyłach ukraińskiego konia wierzchowego.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 15.2 – 16 hands
Budowa
Głowa ładna, o prostym lub lekko wklęsłym profilu
Oczy duże i wyraziste
Szyja długa i łukowata
Grzbiet długi i umięśniony
Nogi mocne, suche i prawidłowo postawione
Kopyta ciemne i mocne
Tradycyjne maści
kara | gniada | skarogniada
Temperament
Dobrego usposobienia
Łatwy w szkoleniu i wszechstronny
Użytkowanie
Koń wierzchowy
Wojsko
Koń pokazowy
Więcej zdjęć


Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał