
Koń napoletano, być może najrzadsza rasa w kraju, który ma ich mnóstwo, pochodzi z Kampanii we Włoszech. Nazwę zawdzięcza Neapolowi, a od XVI wieku konie te często pojawiają się w literaturze europejskiej.
Pochodzenie
Region słynął z hodowli doskonałych koni i dostarczał wierzchowców szlachcie oraz kawalerii. Pierwotne konie były zapewne znacznie masywniejsze i mniej wytworne niż smukły napoletano, z którego region później zasłynął. Potrzebowano siły, by ciągnąć zaopatrzenie i nosić uzbrojonych żołnierzy. Później, gdy sztuka wojenna się zmodernizowała, pojawiło się zapotrzebowanie na lżejsze, zwinniejsze konie.
Gdy Hiszpanie i Portugalczycy zdominowali rynek koni o barokowych profilach, neapolitańscy hodowcy zrobili to samo na mniejszą skalę. Wymieniali linie krwi z hodowcami koni andaluzyjskich, a jedni i drudzy utrwalali cechy koni berberyjskich.
Dzisiejszy napoletano to współczesna próba odtworzenia rasy, która wymarła. Jej podstawą są obecnie kare ogiery lipicańskie i konie maremmano, z którymi napoletano jest blisko spokrewniony genetycznie. Baza DAD-IS uznaje rasę za krytycznie zagrożoną, a w 2023 roku liczyła ona 30 koni.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 15-15.2 hands
Budowa
Głowa sucha, o prostym lub wypukłym profilu
Szyja mocna, z wyraźnym grzebieniem, wysoko osadzona
Tułów głęboki i szeroki
Grzbiet krótki
Zad zaokrąglony i szeroki
Tradycyjne maści
Przeważnie kara, ale może być też skarogniada, gniada lub siwa
Temperament
Ciekawski i inteligentny
Spokojny i chętny do współpracy
Użytkowanie
Jazda wierzchem
Prace w gospodarstwie
Sport
Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał