
Tradycyjnie hodowla koni na Łotwie miała na celu uzyskanie trzech konkretnych typów: pociągowego, sportowego i lekkiego konia wierzchowego.
Pochodzenie
Konie sportowe hoduje się na Łotwie od XVII wieku na bazie miejscowej rodzimej rasy, wywodzącej się od starożytnego tarpana. Oficjalnie uznane w 1952 roku, były to solidne konie, używane do uszlachetniania innych ras w ówczesnym Związku Radzieckim.
Na początku XX wieku założono Państwową Stadninę Okte, która stała się kolebką hodowli koni wierzchowych na Łotwie. Wybrano najlepsze klacze z całego kraju oraz klacze oldenburskie i kryto je ogierami ze stadniny w Rydze. W 1925 roku założono Państwową Stadninę Svētciems, nastawioną na konie w typie sportowym. Wykorzystywano w niej klacze wojskowe (mieszankę krwi angielskiej, arabskiej i trakeńskiej) oraz trochę koni hanowerskich i meklemburskich z Niemiec.
Niepodległa Łotwa
Po rozpadzie Związku Radzieckiego państwowe stadniny zlikwidowano, a część z nich przejęli miejscowi. Dobry koń sportowy wciąż był przydatny prywatnym hodowcom, którzy nadal je hodowali. Z powodu braku scentralizowanych stadnin hodowla jest rozproszona, przez co w stadach trudniej zapobiegać chowowi wsobnemu. W razie potrzeby sprowadza się ogiery oldenburskie, aby odświeżyć pulę genów.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 16-17 hands
Budowa
Typowe cechy konia sportowego
Tradycyjne maści
Maści jednolite
Temperament
Energiczny i inteligentny
Wielu hodowców koni sportowych prowadzi selekcję pod kątem zrównoważonego usposobienia
Użytkowanie
Sport
Jazda wierzchem
Ujeżdżenie
Skoki
WKKW
Wideo
Zdjęcie u góry: Dainis Matisons, na licencji CC BY 2.0
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał