
Konik polski, zwany też po prostu konikiem, od dawna opisywany był jako bezpośredni potomek prastarego tarpana, a jego nazwa znaczy tyle co „mały koń”. Badania genetyczne pokazują jednak wytrzymałego konia domowego, który przypomina tarpana, a nie ocalałego dzikiego konia. To prymitywna rasa, na ogół jednolicie umaszczona w piękną maść myszatą.
Pochodzenie
Tradycja wywodzi koniki od dzikich koni żyjących w lasach litewskich pod koniec XVIII wieku: ostatnie z nich miano odłowić w 1786 roku i umieścić w zwierzyńcu zamojskim, gdzie pozostawały aż do jego likwidacji w 1806 roku. Wtedy konie rozdano okolicznym chłopom, którzy wykorzystywali je w rolnictwie i transporcie. Badania genetyczne konika przeczą jednak tezie o dzikim relikcie: jego linie matczyne to mieszanka wspólna z rasami domowymi z całego świata – czyli dokładnie to, czego można się spodziewać po kucu gospodarskim. Odporność sprawiła, że koniki były przydatne w czasie wojen na początku XX wieku, ale wojny odbiły się też na liczebności koni czystej krwi.
W 1954 roku Polska Akademia Nauk założyła rezerwat chroniący rasę, a w 1962 roku utworzono księgę stadną, by centralnie kierować hodowlą. Według DAD-IS rasa ma status zagrożonej wyginięciem, ale objętej programem ochrony (endangered maintained), a w 2023 roku zarejestrowanych było od 3200 do 3500 koni.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 12.3 – 13.3 hands
Budowa
Tułów prostokątny, nisko zawieszony
Klatka piersiowa obszerna i pełna
Tradycyjne maści
Zwykle myszata z oznaczeniami pierwotnymi
Temperament
Bardzo inteligentny
Odporny i łatwy w szkoleniu
Użytkowanie
Wierzchowiec dla dzieci
Lżejsze prace rolne
Zwierzę gospodarskie
Przydatne linki
Polski Związek Hodowców Koni
Polskie programy ochrony różnorodności genetycznej
Więcej zdjęć






Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał