
Kuc Arenberg-Nordkirchener jest niebezpiecznie bliski wyginięcia i figuruje na liście ras krytycznie zagrożonych – jego populacja liczy zaledwie kilkanaście osobników.
Pochodzenie
To dość młoda rasa – stworzył ją w 1923 roku książę von Arenberg. Pierwotne linie krwi pochodzą od dzikich koni z okolic Münster w Westfalii, krzyżowanych z konikami polskimi, kucami dülmeńskimi, a później także z kucami walijskimi. Celem było stworzenie wytrzymałego kuca wierzchowego – przyjaznego, twardego i zdolnego do pokonywania długich dystansów płynnym krokiem.
Klacze przebywały na zewnątrz przez cały rok, a co roku spędzano młode ogierki i sprzedawano je jako konie zaprzęgowe. Popularność tych kuców utrzymywała się aż do II wojny światowej, po której zapotrzebowanie na konie spadło.
Koniec XX wieku
W latach 60. XX wieku znów pojawiło się zapotrzebowanie na odpowiedniego kuca wierzchowego i wznowiono hodowlę. W 1984 roku rasa się wyodrębniła, by można ją było odróżnić od niemieckiego kuca wierzchowego. W latach 90. odżyło zainteresowanie kucem Arenberg-Nordkirchener i podjęto próbę zebrania pozostałych zwierząt. Okazało się to jednak trudne, ponieważ w tej rasie pochodzenie śledzi się po linii matki. Niestety, dziś tych kuców jest bardzo niewiele.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 13 – 13.3 hands
Wytrzymały i zdrowy
Sprężyste, obszerne chody
Budowa
Głowa sucha i wyrazista
Łopatka skośna
Zad dobrze ukształtowany
Poprawne, suche kończyny
Tradycyjne maści
kara | kasztanowata | siwa | gniada | bułana
Temperament
Przyjazny i sprawny
Wytrwały i nieustępliwy
Użytkowanie
Kuc wierzchowy
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał