
Koń kałmucki, zwany też kalmyskaja, wywodzi się z linii mongolskich i jest hodowany na terenach nad Wołgą i Uralem. Z wyglądu pod wieloma względami przypomina konia kirgiskiego, ale jest od niego wyższy i zwykle ma bardziej toporną budowę.
Pochodzenie
Kałmucy, lud pochodzenia mongolskiego, przybyli do Rosji w XVII wieku, przyprowadzając ze sobą bydło i konie. Konie te zyskały sławę odpornych i wyjątkowo wytrzymałych, choć nie były szczególnie piękne.
Gdy rolnictwo się zmechanizowało, zapotrzebowanie na te konie spadło, a do 1943 roku hodowla selekcyjna całkowicie ustała. Później, w 1986 roku, Kałmucki Uniwersytet Hodowli Bydła postanowił odnaleźć i policzyć konie dawnej rasy kałmuckiej (choć osobniki czystej krwi uważano za praktycznie wymarłe). Celem było wyłonienie najczystszych koni i stworzenie programu hodowlanego, który uratuje rasę. Najlepsze okazy znaleziono we wschodnich regionach, gdzie konie żyły w większej izolacji.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 14.2 – 15 hands
Budowa
Głowa toporna o prostym lub wypukłym profilu
Szyja krótka
Grzbiet krótki
Nogi suche i mocne (tylne bywają krowio ustawione)
Tradycyjne maści
kasztanowata | kara | gniada | skarogniada
Użytkowanie
Koń wierzchowy
Koń zaprzęgowy
Produkcja mięsa
Produkcja mleka
Więcej zdjęć




Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał