
Pony di Esperia, czyli kuc Esperia, to włoski kuc nazwany od swojego rodzinnego regionu we Włoszech. Ma cechy konia, obszerny krok i zamiłowanie do sportu.
Pochodzenie
Ta rasa kuców kształtuje się od dwóch stuleci, a wszystko zaczęło się, gdy baron Ambrogio Roselli di Esperia postanowił uszlachetnić miejscową populację półdzikich koni. Dolewano krwi innych ras włoskich, ale nie potrafiły one przystosować się do skalistego terenu. W 1840 roku baron kupił kilka koni tureckich, które dobrze wtopiły się w populację Esperia i przystosowały do miejscowego podłoża.
Rasa rozwijała się pomyślnie aż do II wojny światowej, kiedy znalazła się na skraju wyginięcia. Wojsko używało tych kuców do detonowania min, a miejscowa ludność – jako źródła pożywienia. W 1962 roku rasę Esperia oficjalnie uznano, a jej hodowla rozprzestrzeniła się na wiele regionów Włoch. Według DAD-IS rasa jest zagrożona wyginięciem; w 2023 roku pozostały 1842 kuce.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 13 – 14 hands
Budowa
Głowa krótka, o prostym profilu
Szyja proporcjonalna, średniej wielkości
Klatka piersiowa dobrze rozwinięta i umięśniona
Nogi mocne, z wyraźnymi, mocnymi stawami
Grzywa i ogon obfite
Tradycyjne maści
Kara, gniada i skarogniada (lub według DAD-IS „czarniawa”).
Temperament
Żywy, uważny i potulny
Użytkowanie
Zwierzę juczne
Kuc pokazowy
Kuc sportowy
Jazda wierzchem
Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał