
Koń wschodniofryzyjski – stary typ
- Wysokość w kłębie
- 15.2 – 16.2 hands
- Maść
- Maści jednolite
- Status ochrony
- Wymarła
Pierwotny, stary typ tej fryzyjskiej rasy jest dziś w praktyce wymarły, przynajmniej w czystej postaci. Były to ciężkie konie, przypominające konie zimnokrwiste, ale miały cechy i charakter koni półkrwi.
Pochodzenie
Początkowo były to większe konie, używane do prac rolnych i jako ciężkie wierzchowce bojowe. Później kryto je szlachetnymi ogierami hiszpańskimi, a z tych krzyżówek powstał „nowy typ” konia wschodniofryzyjskiego. Były to lżejsze konie pociągowe, często używane jako konie powozowe.
W ostatnich latach hodowcy znów postawili na cięższe konie, licząc na przywrócenie rasie masywniejszych cech. Dolewano krwi hanowerskiej, by na nowo nadać ich budowie więcej szlachetnej masy. Dziś większość pozostałej populacji koni wschodniofryzyjskich została wchłonięta przez współczesną rasę oldenburską.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 15.2 – 16.2 hands
Budowa
Głowa mała, często garbonosa
Oczy inteligentne
Szyja mocna i wygięta w łuk
Klatka piersiowa szeroka
Grzbiet prosty i długi
Nogi krótkie i mocne
Kopyta twarde
Tradycyjne maści
Jednolite maści
Temperament
Dobrze usposobiony i łatwy we współpracy
Użytkowanie
Koń powozowy
Prace rolne
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał