
Koń wielkopolski w starym typie
- Wysokość w kłębie
- 15.1 – 16.2 hands
- Maść
- Maści jednolite
- Status ochrony
- Zagrożona
Koń wielkopolski w starym typie (po angielsku także Wielkopolski Old Type, Poznan lub Great Poland Horse) to lekki koń wierzchowy i zaprzęgowy, który powstał w Polsce w XIX wieku. Początkowo nazywano go koniem poznańskim – od ziemi poznańskiej, z której się wywodzi.
Pochodzenie
Materiał wyjściowy tej rasy stanowiły niemieckie konie półkrwi (głównie trakeńskie) krzyżowane z miejscowymi końmi. Później, w okresie międzywojennym, dolano jeszcze krwi koni pełnej krwi angielskiej, arabskich i angloarabskich.
Po drugiej wojnie światowej konie trakeńskie przeniesiono z Poznańskiego na Mazury, gdzie wkrótce zaczęto je nazywać końmi mazurskimi. Do 1962 roku konie poznańskie i mazurskie stały się w praktyce jedną rasą, objętą wspólną nazwą koń wielkopolski. Dziś istnieją dwa typy tej rasy: współczesny koń wielkopolski i koń w starym typie – każdy hodowany w innym celu.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 15.1 – 16.2 hands
Budowa
Głowa ładna, o prostym profilu
Szyja kształtna, lekko łukowata
Grzbiet prosty i długi
Klatka piersiowa głęboka
Łopatka długa, skośna i umięśniona
Nogi dobrze umięśnione, z wyraźnie zarysowanymi stawami
Tradycyjne maści
Zwykle jednolite maści
Temperament
Praktyczny i bezproblemowy
Spokojny i rozsądny
Użytkowanie
Koń wierzchowy
Koń sportowy
Zaprzęg
Koń pokazowy
Ujeżdżenie
Przydatne linki
Programy ochrony bioróżnorodności genetycznej w Polsce
Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał