
Woroneski koń zaprzęgowy, zwany też woroneskim koniem pociągowym, powstał w obwodzie woroneskim w Rosji i służył tamtejszym mieszkańcom jako lekki koń pociągowy. W DAD-IS rasa figuruje obecnie jako wymarła.
Pochodzenie
Ludzie hodują konie w okolicach rzeki Bitiug od XVIII wieku. Podstawą były miejscowe konie stepowe krzyżowane z końmi fryderyksborskimi i miejscowymi rasami pociągowymi, później uszlachetniane krwią kłusaków orłowskich. Gdy potrzebna była świeża krew, sięgano po kolejne konie fryderyksborskie.
Pod koniec XIX wieku ich liczebność spadła, a czystą krew rozrzedzono miejscowymi kłusakami. W tym czasie zaorano stepy, przez co zniknęły wspólne pastwiska, a mieszkańcy musieli trzymać konie w stajniach i je dokarmiać. W 1936 roku przeprowadzono badania koni z tego regionu i postanowiono uszlachetniać miejscowe rasy pociągowe, kojarząc je w czystości i dodając jedynie krew kłusaków. Do 1938 roku założono stadninę, która miała hodować konie typu bitiug, przemianowane na woroneskie konie zaprzęgowe.
3 typy woroneskiego konia zaprzęgowego
Wyróżnia się trzy uznane typy tej rasy.
Masywny – najmniej liczny, ale większy, z wyraźniejszym wpływem ras pociągowych.
Lekki – o szlachetniejszej budowie, widać w nim wpływ kłusaków.
Miejscowy – potomstwo miejscowych ogierów o nieznanym pochodzeniu, zwykle o toporniejszej budowie.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 15.1 – 17.2 hands
Budowa
Czoło szerokie
Klatka piersiowa szeroka
Grzbiet prosty i długi
Nogi suche, z dobrze zbudowanymi stawami i szczotkami pęcinowymi
Zad długi i szeroki
Kopyta twarde
Tradycyjne maści
Gniada | skarogniada | dereszowata | siwa | kara
Temperament
Spokojny i chętny do pracy
Użytkowanie
Zaprzęg
Praca pociągowa
Transport
Więcej zdjęć

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał