
Koń arabski Saglawi należy do pierwotnych, czystych szczepów pustynnych koni arabskich; takie czyste szczepy nazywa się też czasem Al Khamsa i Asil.
Pochodzenie
Termin Al Khamsa oznacza „Piątkę” i nawiązuje do mitów o pochodzeniu rasy arabskiej. Według legendy Piątka to pięć klaczy założycielskich, które dały początek rasie. To piękna legenda, utkana wokół wspaniałej rasy koni. Asil oznacza w zasadzie „czysty” i również nawiązuje do mitu założycielskiego. Dziś określenie Al Khamsa ma bardziej przyziemne znaczenie i zwykle odnosi się do konia z rodowodem, którego przodków można prześledzić.
Dziś tylko niewielki odsetek koni arabskich może się poszczycić czysto pustynnym pochodzeniem. Czyste szczepy spotyka się w kilku krajach, a dokumentacja i zaprzysiężone oświadczenia wciąż są standardem, który ma zapewnić przetrwanie czystych linii krwi.
Legenda
Legenda o Al Khamsa ma wydźwięk religijny, bo pięć klaczy założycielskich było ulubienicami Mahometa. Według opowieści po długiej wędrówce przez pustynię Mahomet wypuścił swoje stado przy oazie, by konie ugasiły pragnienie. Gdy zwierzęta pędziły do upragnionej wody, zadął w róg bojowy, dając im sygnał do powrotu. Wróciło do niego tylko pięć klaczy i to one stały się jego ulubienicami w stadzie. Te pięć klaczy dało początek pięciu szczepom czystej krwi Al Khamsa. Beduini cenią swoje klacze ponad wszystkie inne zwierzęta, pochodzenie liczą po kądzieli, a czystość linii krwi ma dla nich najwyższe znaczenie. Do tego stopnia, że jeśli klacz zostanie pokryta przez ogiera nieczystej krwi, ani ona, ani jej przyszłe potomstwo nie mogą już być uznawane za Asil.
Piątka
Na przestrzeni wieków wyodrębniło się kilka szczepów hodowanych przez Beduinów. Choć przypisuje się je pięciu klaczom założycielskim, w rzeczywistości są owocem starannej, wyspecjalizowanej hodowli prowadzonej przez koczownicze plemiona, które je cenią. Każdy szczep ma własne cechy fizyczne, a trzy z nich są najbardziej znane.
Abayyan lub Abeya – lekki i szlachetny, znany z wdzięcznego ruchu i zwinności.
Hamdani – typ męski, cięższy i obdarzony dużymi możliwościami sportowymi.
Hadban – większy i bardziej umięśniony; to konie silne, słynące z wytrzymałości i odporności.
Keheilan lub Kuhaylan – silny, o zwartej budowie, uważany za klasycznego pustynnego konia bojowego.
Saglawi lub Seglawi – smukły i szlachetny, ceniony za kobiecą urodę.
Szczepy saudyjskie
Poniżej znajdziesz poglądowe zestawienie trzech typów hodowanych w Arabii Saudyjskiej według DAD-IS.

Zdjęcie: Kuhailan, na licencji CC BY-SA 3.0
Szczep Saglawi
To chyba najbardziej efektowny z trzech powyższych szczepów. Uważany za uosobienie kobiecej energii, jest lżejszy, smuklejszy i pełen temperamentu. Ma się wywodzić od plemienia Ruwalla, którego terytorium obejmuje części dzisiejszej Syrii, Arabii Saudyjskiej i Jordanii. Nie liczy się tu jednak tylko uroda – uważano, że konie tego szczepu są wyjątkowo odważne i potrafią walczyć w obronie swojego pana.
W XIX wieku szczep ten eksportowano do hodowców w Egipcie i Europie, gdzie wpłynął na rasy lipicańską, shagya, gidran, nonius i kladrubską. Co ciekawe, kilka z tych ras słynie z charakterystycznego wypukłego profilu, a lipicany z genami Siglavy wyróżniają się szlachetną budową.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 14.2 hands
Uważany za typ „kobiecy”
Budowa
Głowa długa, klinowata i szlachetna
Pysk delikatny, z dużymi chrapami
Duże, wyraziste oczy
Krótkie, zakrzywione uszy
Szyja smukła, długa i łukowata
Klatka piersiowa głęboka
Tułów szczupły, z krótkim grzbietem
Ogon wysoko osadzony
Tradycyjne maści
Jednolite maści
Temperament
Energiczny
Inteligentny
Śmiały
Użytkowanie
Uszlachetnianie innych linii krwi
Wyścigi
Jazda rekreacyjna
Pokazy
Rajdy długodystansowe
Więcej zdjęć

Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał