
Koń berberyjski, czyli barb, należy obok swojego kuzyna, konia arabskiego, do najstarszych ras koni na świecie. Pochodzenie marokańskiego, czyli północnoafrykańskiego, konia berberyjskiego owiane jest tajemnicą.
Pochodzenie
Niektórzy twierdzą, że to odgałęzienie linii arabskich, jednak fizycznie konie te nie mają dominujących cech, które rasa arabska zwykle przekazuje potomstwu. Koń berberyjski wyróżnia się raczej baranim profilem głowy, opadającym zadem i nisko osadzonym ogonem. Inni utrzymują, że jest odwrotnie i to arab wywodzi się z krwi berberyjskiej, ale ten sam argument o dominujących cechach działa i w drugą stronę.
Bardziej przekonująca teoria mówi, że dawno temu wspólny przodek obu ras trafił mniej więcej w tym samym czasie do północnej Afryki i na Półwysep Arabski. Gałąź afrykańska krzyżowała się z końmi iberyjskimi, a z gałęzi z półwyspu selekcja wydała konia arabskiego, jakiego znamy dziś.
Koń berberyjski to szybka i silna rasa pustynna. W przeciwieństwie do araba jest zbudowany raczej do górzystej pustyni, dlatego pewnie stawia nogi i pokonuje teren, na który większość koni by się nie zapuściła (albo nie dałaby rady). Choć były to świetne wierzchowce, nie słynęły ze szlachetnego wyglądu – i tę cechę przekazały wielu rasom, na które wpłynęły.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 14 – 15 hands
Budowa
Głowa długa, o prostym lub wypukłym profilu
Oczy żywe
Szyja średniej długości, gruba i łukowata
Grzbiet krótki i prosty
Klatka piersiowa długa i głęboka
Nogi smukłe i mocne, z szerokimi stawami
Kopyta małe, kształtne i mocne
Tradycyjne maści
Maści jednolite
Temperament
Pełen temperamentu
Lojalny i wierny
Użytkowanie
Wojsko
Koń wierzchowy
Transport
Wyścigi
Więcej zdjęć


Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał