
Rosyjski koń zimnokrwisty, zwany też rosyjskim koniem pociągowym lub rosyjskim koniem ardeńskim, to niewielka, krępa i szybka rasa pociągowa, wyhodowana w Rosji carskiej. W przeciwieństwie do większości ras pociągowych nie jest zbyt duży, ale ma mocno rozwinięte mięśnie.
Pochodzenie
Rosyjski koń zimnokrwisty został zaprezentowany na Wystawie Światowej w Paryżu w 1900 roku, a wkrótce potem dwie wojny światowe niemal doprowadziły do wyginięcia rasy. Jednak do 1937 roku wyodrębniono i zabezpieczono niewielkie pogłowie koni czystej krwi.
Systematyczna hodowla zaczęła się w połowie XIX wieku od krzyżowania miejscowych koni z końmi ardeńskimi, belgijskimi i kłusakami orłowskimi. Do rewolucji rosyjskiej konie te nazywano po prostu ciężkimi końmi pociągowymi, a po niej przemianowano je na rosyjskie konie ardeńskie. Była to jedna z kilku ras zimnokrwistych tworzonych w tym regionie, obok litewskiej i włodzimierskiej. Rosyjski koń ardeński był najstarszą i najmniejszą z nich, o budowie typu cob.
W obrębie rasy wyróżnia się trzy typy oraz jeszcze jedną, mniej jednolitą grupę, złożoną głównie z koni typu kłusakowego.
Typ nowoaleksandrowski – Mniejszy, o masywnym tułowiu.
Typ uralski – Większy, o krótszym tułowiu i dłuższych nogach z obfitszymi szczotkami pęcinowymi.
Typ masywny – Największy ze wszystkich, o grubszej budowie.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 14.1 – 15 hands
Budowa
Głowa średniej wielkości, sucha, o prostym profilu
Szyja krótka, szeroka, mięsista, u ogierów z wysokim grzebieniem
Grzbiet długi, szeroki, bywa miękki
Pierś głęboka i szeroka
Nogi krótkie
Tradycyjne maści
Zwykle kasztanowata, gniada, skarogniada lub dereszowata
Użytkowanie
Praca pociągowa
Rolnictwo
Transport
Produkcja mleka
Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał