
Koń neapolitański pochodził z Neapolu we Włoszech, gdzie hodowano go od XV do XVIII wieku. Dziś jest rasą wymarłą, choć podjęto próbę jej odtworzenia we współczesnym koniu napoletano.
Pochodzenie
Region słynął z hodowli doskonałych koni i dostarczał wierzchowców szlachcie oraz kawalerii. Pierwotne konie były zapewne znacznie masywniejsze i mniej wytworne niż smukły napoletano, z którego region później zasłynął. Potrzebowano siły, by ciągnąć zaopatrzenie i nosić uzbrojonych żołnierzy. Później, gdy sztuka wojenna się zmodernizowała, pojawiło się zapotrzebowanie na lżejsze, zwinniejsze konie.
Gdy Hiszpanie i Portugalczycy zdominowali rynek koni o barokowych profilach, neapolitańscy hodowcy zrobili to samo na mniejszą skalę. Wymieniali linie krwi z hodowcami koni andaluzyjskich, a jedni i drudzy utrwalali cechy koni berberyjskich.
Budowa
Głowa sucha, o prostym lub wypukłym profilu
Szyja mocna, z wyraźnym grzebieniem, wysoko osadzona
Tułów głęboki i szeroki
Grzbiet krótki
Zad zaokrąglony i szeroki
Użytkowanie
Koń wierzchowy
Transport
Wojsko
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał