
Zorganizowana hodowla koni na Syberii zaczęła się na dobre dopiero w połowie lub pod koniec XIX wieku. Wcześniej powstawały rasy lokalne, ale hodowano je w różnych miejscach z myślą o konkretnych potrzebach. Do najcenniejszych i najbardziej znanych należał koń kuźniecki (Kuznetskaya).
Pochodzenie
Faktyczne pochodzenie tej rasy nie jest znane, a na jej temat opublikowano sporo sprzecznych informacji. Wiadomo, że nazwę wzięła od historycznego Kuźnieckiego Zagłębia Węglowego, gdzie hodowano ją od stuleci. Z powodu braku sformalizowanych programów hodowlanych zapiski są wyrywkowe, a rasa nie miała ustalonych cech. Nie były to najpiękniejsze zwierzęta, ale ciężko pracowały i były łatwe w utrzymaniu.
Gdy powstały scentralizowane programy hodowlane, rasę uszlachetniano kłusakami orłowskimi, kłusakami amerykańskimi i końmi pełnej krwi angielskiej. Najwyraźniej przyniosło to efekt, bo konie kuźnieckie trafiły do wszystkich części Syberii, a ich krew wykorzystywano do poprawy miejscowego pogłowia.
Dziś wyróżnia się dwa typy, wyodrębnione mniej więcej według miejsca hodowli. Na konie z północy wpłynęły też konie belgijskie i anglonormandzkie, przez co są cięższe. U koni z południa wpływ pełnej krwi angielskiej był znacznie silniejszy, dzięki czemu są lżejsze.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 15.3 hands
Budowa
Głowa duża o prostym lub wypukłym profilu
Zad szeroki
Klatka piersiowa płaska i głęboka
Tradycyjne maści
Maści jednolite
Temperament
Szlachetny i łagodny
Użytkowanie
Praca pociągowa
Produkcja mleka
Jazda wierzchem
WKKW
Powożenie
Więcej zdjęć



Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał