
Koń brandenburski to subpopulacja niemieckiego konia wierzchowego, hodowana jako wszechstronny wierzchowiec pod siodło.
Pochodzenie
Hodowlę rozpoczęto w 1787 roku z myślą o stworzeniu konia półkrwi na tyle ciężkiego, by nadawał się do pracy, i na tyle lekkiego, by ciągnąć powozy. Podstawą były linie krwi koni oldenburskich, angielskich koni półkrwi, koni azjatyckich i pełnej krwi angielskiej.
W 1922 roku powstało Towarzystwo Hodowli Koni Półkrwi (Warmblood Breeding Society), które miało dostarczać konie rolnikom do prac polowych; wtedy też do poprawy pogłowia wykorzystano krew koni hanowerskich.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 16 – 17.2 hands
Budowa
Głowa ładna i dobrze osadzona
Grzbiet średniej długości, klatka piersiowa głęboka
Nogi grube i masywne
Kopyta duże i mocne
Tradycyjne maści
Wszystkie jednolite maści
Temperament
Zrównoważony jak na swoje duże rozmiary
Użytkowanie
Koń wierzchowy
Koń pokazowy
Koń zaprzęgowy
Koń rekreacyjny
Przydatne linki
Deutsche Reiterliche Vereinigung e.V.
Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał