Wywiady
Wywiad z artystką – Lindsay Bryant
Imię i nazwisko
Lindsay Bryant
Strona internetowa i miejsca, w których można znaleźć moje prace w sieci
www.horsesbylindsay.weebly.com
Galeria Primary Colors w Jordan w Minnesocie
Gdzie mieszkam
Środkowy Zachód, Minnesota
Opowiedz nam trochę o sobie: skąd pochodzisz i jaka jest twoja historia?
Niedawno ukończyłam studia licencjackie (B.A.) ze sztuk pięknych. Specjalizuję się w malarstwie (głównie olejnym), ale zaczynam włączać do swoich prac coraz więcej fotografii. Wychowałam się na kolorowankach i zawsze wiedziałam, że chcę zostać zawodową artystką. Choć urodziłam się w Wyoming, większość życia spędziłam w Minnesocie.
Choć dużą część inspiracji czerpię z amerykańskiego Zachodu, równie mocno cieszy mnie piękno stworzenia na Środkowym Zachodzie.

Co było pierwsze: sztuka czy konie?
Sztuka pojawiła się dużo wcześniej niż konie. Pamiętam, jak jako trzylatka bazgrałam po książkach mamy jej kolorowymi zakreślaczami, a od tamtej pory po prostu zamieniłam kredki na pędzle. Zawsze znałam kogoś, kto miał konie, a dorastałam z końmi sąsiadów o rzut kamieniem od naszego podwórka. Jednak dopiero jakieś 7 lat temu dopadła mnie końska gorączka, z którą tak wiele młodych dziewczyn po prostu się rodzi.
Malujesz też inne tematy czy wyłącznie konie?
Inspiruje mnie głównie koń, ale w dużej mierze także naturalne piękno krajobrazów i przyrody, więc moja tematyka pozostaje dość skupiona. Interesuje mnie jednak także muscle car i to, jak bardzo jest związany z koniem. Moc silników mierzymy w „koniach mechanicznych”, jeździmy kabrioletami Mustang, a mimo to zapominamy, że kiedyś głównym środkiem transportu było dla nas zwykłe zwierzę pociągowe.

Inny związek między muscle carem a koniem (zwłaszcza dzikim mustangiem), który mnie przyciąga, to fakt, że oba stały się ikonicznymi symbolami Ameryki.
Kto ma na ciebie największy wpływ?
Najbardziej utożsamiam się z twórczością XIX-wiecznego artysty i kowboja Charlesa M. Russella. Jego prace opowiadają historię Dzikiego Zachodu i odzwierciedlają jego własne doświadczenia z tamtych czasów. Wpłynął na mnie też Richard Prince i jego kolekcja muscle carów oraz cykl Marlboro Man. Najnowszym źródłem mojej inspiracji jest jednak współczesna czarno-biała fotografia analogowa Juliet Harrison, która również tworzy prace z końmi.

Czy masz (albo miałaś) zwierzę, które jest muzą twojej pracy?
Spośród wszystkich koni, które widziałam albo spotkałam, niektóre wyróżniają się w mojej pamięci bardziej niż inne. Nie sądzę jednak, by któryś z nich stał się moją muzą. Jestem pewna, że kiedy będę mieć okazję przygarnąć własnego konia, bez wątpienia stanie się on moją główną inspiracją.
Czy masz jakieś sekretne rytuały, które pomagają ci wejść w twórczy nastrój?
Zwykle „wchodzę w nastrój”, słuchając dobrej muzyki country albo włączając klasyczną muzykę fortepianową – wszystko zależy od mojego nastroju danego dnia.

Jak opisałabyś swoją twórczość?
Zawsze ciągnęło mnie do pracy w sposób przedstawiający albo realistyczny.
Staram się, żeby moja sztuka z końmi była prawdziwa, a jednocześnie świeża i ciekawa, z wyczuwalną estetyką amerykańskiego Zachodu. Moim celem zawsze było tworzenie sztuki, którą docenią zarówno zwykły kowboj, jak i znawca sztuki.
Czy jest jakieś szczególne miejsce, które cię inspiruje?
Oglądanie cudzych prac zwykle sprawia, że mam ochotę zabrać się do własnych. Najczęściej jednak inspiruje mnie naturalne piękno przyrody, zwłaszcza gór.

Jak twoim zdaniem internet wpłynie na sztukę w ogóle?
Ogólnie uważam, że internet wywarł ogromny wpływ na świat sztuki. Jednocześnie jednak internet sztukę spłycił, bo każdy może opublikować cokolwiek i nazwać to „sztuką”; jesteśmy nieustannie bombardowani nadmiarem obrazów. Mimo to internet ułatwił też artystom drogę i uczynił ją bardziej efektywną, bo otworzył więcej możliwości dzielenia się pracami i ich reklamowania, poszerzył grono odbiorców artysty i sprawił, że udostępnianie obrazów jest szybkie i łatwe.
Czy wpłynął na twoją twórczość?
Z pewnością internet był dla mnie pomocnym narzędziem i wyobrażam sobie, że jako sposób nawiązywania kontaktów i reklamy będzie coraz ważniejszy.

Mimo wszystko ostatecznie wszystko sprowadza się do mnie i płótna, a nie do mnie i ekranu komputera.
Która praca jest twoją ulubioną?
Owszem, mam ulubioną – uwielbiam to, jak wyszedł jeden z moich końskich portretów, choć to jedna z moich wczesnych prac. To portret głowy dzikiego mustanga; w pysku tego konia jest poczucie wolności i buntu, a ja w trochę kiczowaty sposób się z tym utożsamiam.
Czy kiedykolwiek byś ją sprzedała?
Często pytają mnie, czy trudno mi się rozstawać z moimi pracami. Niektóre trudniej oddać – te, które naprawdę mi wyszły, te, które oddają istotę mojego zamysłu, i te, w które włożyłam wszystko, co najlepsze. Moja filozofia jest jednak taka, że mając w ręku dobrą reprodukcję, sprzedałabym pracę, bo zawsze mogę zrobić kolejną.

Co jeszcze jest twoją pasją?
Poza końmi i sztuką lubię łowić ryby i szukać nowych miejsc do zarzucenia wędki. Uwielbiam jeździć na rodea i robić wszystko na świeżym powietrzu. Moja najgłębsza pasja to jednak mój Pan i Zbawiciel Jezus Chrystus, który jest prawdziwą inspiracją i pasją stojącą za wszystkim innym.
Pracujesz nad czymś nowym?
Pracuję nad nowym cyklem. W moich pracach skupiałam się wyłącznie na koniu i nigdy nie pojawiało się w nich nawiązanie do człowieka. Zaczyna mnie jednak interesować to, jak ludzie odnoszą się do koni i odwrotnie, jakie relacje mogą ich łączyć i jak mogą one wyglądać.
To nie koniec
Dziękujemy Lindsay za udzielenie wywiadu i podzielenie się swoimi pracami. Zaglądaj od czasu do czasu na jej stronę z pracami, żeby być na bieżąco z jej najnowszymi dziełami.
Czekaj też na kolejne wywiady z artystami malującymi konie i fotografami.
Malujesz konie albo znasz artystę, którego prace z końmi chętnie zobaczysz u nas? Dodaj swoje imię i adres strony w komentarzu poniżej albo napisz do nas, żeby wziąć udział.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał