Wywiady
Wywiad z fotografką – Heather Last
Imię i nazwisko
Heather Last
Strona internetowa i miejsca, w których można znaleźć moje prace w sieci
Moje zdjęcia można kupić w kilku miejscach, ale jeśli ktoś chce zamówić je bezpośrednio u mnie, może skorzystać z tych dwóch. Zachęcam też, żeby napisać do mnie maila, jeśli chcesz trafić na moją listę mailingową – wtedy dostaniesz wiadomość, gdy dodam coś nowego.
Strona: www.heatherlast.com
Etsy: DancingHorseStudio1
Gdzie mieszkam
Mieszkam w małej rolniczej miejscowości Marshville w Karolinie Północnej.
Opowiedz nam trochę o sobie: skąd pochodzisz i jaka jest twoja historia?
Urodziłam się i wychowałam w Karolinie Północnej. W mojej rodzinie było wiele artystycznych dusz. Dziadek, ciocia i wujek byli fotografami. Babcia i mama miały wielki talent muzyczny, a mama od zawsze kochała konie, rysowała je i malowała, a dziś hoduje kuce walijskie i walijskie krzyżówki typu hunter. Te geny po prostu musiały mi się trafić – od samego początku byłam dzieckiem zakręconym na punkcie koni.

Zawsze można mnie było znaleźć na pastwisku u sąsiadki, przy jej koniach, albo na koniku na patyku, jak biegałam w kółko, rżąc i galopując.
Później, w liceum, konie znów stały się centrum mojego świata. Każdą wolną chwilę spędzałam w stajni albo pomagając naszemu trenerowi na zawodach. Choć nigdy nie miałam pieniędzy na starty i marzyłam o zawodowej jeździe, było jasne, że dla mnie liczy się tylko to, żeby być przy koniu.

Bardzo wcześnie założyłam rodzinę i choć życie odciągnęło mnie od koni, które tak kochałam, zaczęłam zawodowo wystawiać i szkolić psy – i szybko stało się to moją kolejną pasją. To właśnie wtedy fotograf odwołał sesję u znajomej hodowczyni, a ja chwyciłam aparat, który dostałam w prezencie – Canona AE-1 – i zrobiłam zdjęcia do jej ogłoszenia w ogólnokrajowym magazynie o rasie. Był tak zachwycony, że namawiał mnie, żebym robiła z tym coś więcej. Już wtedy pasja do fotografii we mnie była, ale jeszcze nie uderzyła z pełną siłą.
Dopiero po 11 września usłyszałam w telewizji kogoś, kto zwracał się do widzów wstrząśniętych tamtymi wydarzeniami. Zapytał: „Gdybyś jutro rano miał się obudzić i pracować za darmo, co byś robił?”. To pytanie tak głęboko mnie poruszyło, że ruszyłam na poszukiwania. Wiedziałam, że odpowiedź ma coś wspólnego ze zwierzętami, więc znów sięgnęłam po aparat, próbując uciec od bólu po tym, co spotkało nasz kraj. Moją ucieczką było skupienie się na tym, co piękne.

W dniu, w którym pierwszy koń pojawił się w wizjerze mojego aparatu, zatraciłam się i zabrakło mi tchu, kiedy to zwierzę otwierało się przede mną. Od tamtej pory nie oglądałam się za siebie. Wiedziałam, że właśnie to mam robić w życiu.
Kiedy zrobiłaś swoje pierwsze zdjęcie?
Szczerze mówiąc, nie pamiętam, kiedy to było.
Jakiego aparatu używasz?
Używam Canona. Analogowego i cyfrowego.
Czy fotografujesz tylko konie, czy także inne tematy?
Oczywiście, że inne też. Nic, co mnie porusza, nie jest bezpieczne przed moim wizjerem, ale poza końmi szczególnie lubię fotografować kobiety, dzieci i kwiaty.

Kto najbardziej na ciebie wpłynął?
Sally Mann, Patrick Demarchelier, Henri Cartier-Bresson, Mark Sink, Georgia O’Keeffe i moja przyjaciółka i mentorka Paula Da Silva. To tylko kilka nazwisk.
Inspiruje mnie tak wielu fotografów, malarzy, projektantów mody i muzyków – wszyscy mają ogromny wpływ na moją pracę.
Co jest najdziwniejszą rzeczą, jaką kiedykolwiek sfotografowałaś?
Śmiech… cóż, nigdy nie uważam niczego za dziwne, bo skoro to fotografuję, to najwyraźniej coś mnie w tym porusza.
Czy masz ulubioną rasę koni?
Nie, mogę tylko powiedzieć, że jeśli to koń, to go kocham. Choć mam słabość do siwków.

Czy masz (albo miałaś) zwierzę, które jest muzą twojej twórczości?
Tak. Miałam kilka uratowanych klaczy, w tym kilka z hodowli PMU, które mieszkały u mnie jako moje towarzyszki i modelki. Spędziłam mnóstwo godzin, po prostu chodząc za nimi i siedząc z nimi na pastwisku.
Gdzie czułaś największe natchnienie, ale nie miałaś przy sobie aparatu?
Muszę powiedzieć, że zdarza mi się to często w czasie jazdy samochodem. Albo nie mam aparatu, albo nie mogę znaleźć bezpiecznego miejsca, żeby się zatrzymać. Tak było raz w Wirginii: poranne światło zaczęło rozlewać się nad doliną pełną koni, unosiła się mgła, a całe pole było pełne koni. Nigdy nie zapomnę tego obrazu. Sporo osób dojeżdżających tamtego dnia do pracy w Wirginii mocno się zdenerwowało, bo niemal zatrzymałam się na środku drogi, kiedy to zobaczyłam, i mimo starań nie mogłam znaleźć miejsca, żeby zjechać na pobocze.

Jak myślisz, jaki wpływ będzie miał internet na sztukę i fotografię w ogóle?
Internet jest wspaniały, jeśli chodzi o poznawanie artystów z całego świata i współpracę z nimi. Mogę powiedzieć, że mam przyjaciół na całe życie, których jeszcze nie spotkałam osobiście, a którzy stali się jednymi z moich najbliższych. Dzieliliśmy się wizjami, marzeniami, porażkami i sukcesami. Myślę, że to dobrze, że nowi artyści mają miejsce, w którym mogą pokazać swoją sztukę, skoro tradycyjną drogą mogliby nie mieć takiej szansy.
A teraz druga strona medalu. Myślę, że ludzie zapomnieli, jak docenić dzieło na żywo – wiesz, powoli je chłonąć i mu się przyglądać.

Nawet dla artysty liczba obrazów, które do nas docierają, bywa przytłaczająca. Smutno słyszeć o zamykaniu kolejnych galerii, a żeby naprawdę docenić dzieło sztuki, trzeba zwolnić i chłonąć je w całości. Myślę też, że artyści ucierpieli na tym, że ich praca traci na wartości – przez ogromny zalew obrazów i kradzieże zdjęć, które ludzie po prostu ściągają z sieci.
Czy wpłynął na twoją twórczość?
Oczywiście. Na oba sposoby, o których mówiłam wyżej.
Które zdjęcie jest twoim ulubionym?
Muszę powiedzieć, że zdjęcia z serii Dream. Są dla mnie bardzo osobiste.

Co jeszcze jest twoją pasją?
Muzyka, poezja, moda, projektowanie wnętrz, wszystko, co vintage, i los naszych amerykańskich mustangów, które spędza się w rekordowych liczbach, przez co całe obszary dawnych stad zostają pozbawione naszych amerykańskich skarbów.
Pracujesz nad czymś nowym?
Mam kilka projektów w toku. Niektóre łączą różne techniki i wymagają bardziej manualnej pracy. Zaczęłam więcej fotografować na kliszy i wkrótce zacznę zdjęcia do dwóch projektów, które dojrzewały w mojej głowie przez mniej więcej ostatni rok – oba dotyczą kobiet i koni. Właśnie skończyłam też kalendarz i planuję kilka inspirujących książek ze zdjęciami z mojej przeszłości.

Ciąg dalszy nastąpi
Dziękujemy Heather za udzielenie wywiadu i podzielenie się swoimi pracami. Zaglądaj od czasu do czasu na jej stronę ze zdjęciami, żeby być na bieżąco z jej najnowszymi pracami.
Czekaj też na kolejne wywiady z artystami inspirowanymi końmi i fotografami.
Fotografujesz konie albo znasz fotografa lub fotografkę, których zdjęcia chcesz zobaczyć na naszych stronach? Wpisz imię i adres strony w komentarzu poniżej lub napisz do nas, żeby wziąć udział.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał