Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!
Koń tuwiński

RasyRosja

Koń tuwiński

Wysokość w kłębie
12.2 – 13.2 hands

Koń tuwiński, czyli Tuvinskaya, pochodzi z Tuwy, dużej republiki położonej na Syberii. Klimat Tuwy jest bardzo zróżnicowany, ale konie hoduje się we wszystkich jej okręgach, a rasa świetnie się przystosowuje.

Pochodzenie

Konie hoduje się w Tuwie od starożytności – i to naprawdę zamierzchłej, bo od VI wieku p.n.e. To niewielkie, krępe konie typu wierzchowego, wykorzystywane do polowań oraz jako źródło mleka i mięsa. Pod względem budowy i użytkowania przypominają konie mongolskie. Formalnie zalicza się je do rodziny kuców syberyjskich, ale genetycznie są prawdopodobnie bliższe kucom mongolskim. Wyróżniają się tym, że żyły w dość dużej izolacji od innych ras, więc zapewne wciąż istnieją enklawy czystszych linii krwi.

Pod koniec XIX wieku odkryto w tym rejonie złoża minerałów, więc na potrzeby wydobycia sprowadzono duże rasy pociągowe i wierzchowe. Powstały wielkie prywatne stadniny, w których krzyżowano miejscowe konie z większymi typami, by zachować odporność miejscowych zwierząt, a zarazem uzyskać większe konie do pracy w górnictwie. Z tych krzyżówek wywodzi się koń górnojenisejski, a w połowie XX wieku odrębnym typem stał się tuwiński koń zaprzęgowy. Niedługo potem mechanizacja sprawiła, że konie te stały się zbędne, a zapotrzebowanie spadło na tyle, że stadniny zamknięto.

Cechy

Średnia wysokość w kłębie 12.2 – 13.2 hands
Gęsta grzywa i ogon

Budowa

Głowa duża, o prostym lub lekko wypukłym profilu
Uszy duże
Tułów długi
Nogi smukłe i mocne
Kopyta mocne

Tradycyjne maści

Wszystkie maści

Użytkowanie

Praca pociągowa
Zaprzęg
Koń wierzchowy
Transport

Więcej zdjęć

Koń tuwiński
Zdjęcie: Evgeniya Soldatova, na licencji CC BY-SA 4.0

Wideo

Zdjęcie główne: stepa, na licencji CC BY 2.0

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał