
Koń tuwiński, czyli Tuvinskaya, pochodzi z Tuwy, dużej republiki położonej na Syberii. Klimat Tuwy jest bardzo zróżnicowany, ale konie hoduje się we wszystkich jej okręgach, a rasa świetnie się przystosowuje.
Pochodzenie
Konie hoduje się w Tuwie od starożytności – i to naprawdę zamierzchłej, bo od VI wieku p.n.e. To niewielkie, krępe konie typu wierzchowego, wykorzystywane do polowań oraz jako źródło mleka i mięsa. Pod względem budowy i użytkowania przypominają konie mongolskie. Formalnie zalicza się je do rodziny kuców syberyjskich, ale genetycznie są prawdopodobnie bliższe kucom mongolskim. Wyróżniają się tym, że żyły w dość dużej izolacji od innych ras, więc zapewne wciąż istnieją enklawy czystszych linii krwi.
Pod koniec XIX wieku odkryto w tym rejonie złoża minerałów, więc na potrzeby wydobycia sprowadzono duże rasy pociągowe i wierzchowe. Powstały wielkie prywatne stadniny, w których krzyżowano miejscowe konie z większymi typami, by zachować odporność miejscowych zwierząt, a zarazem uzyskać większe konie do pracy w górnictwie. Z tych krzyżówek wywodzi się koń górnojenisejski, a w połowie XX wieku odrębnym typem stał się tuwiński koń zaprzęgowy. Niedługo potem mechanizacja sprawiła, że konie te stały się zbędne, a zapotrzebowanie spadło na tyle, że stadniny zamknięto.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 12.2 – 13.2 hands
Gęsta grzywa i ogon
Budowa
Głowa duża, o prostym lub lekko wypukłym profilu
Uszy duże
Tułów długi
Nogi smukłe i mocne
Kopyta mocne
Tradycyjne maści
Wszystkie maści
Użytkowanie
Praca pociągowa
Zaprzęg
Koń wierzchowy
Transport
Więcej zdjęć

Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał