
Koń poleski (Polesakya) pochodzi z bagiennych terenów nad Prypecią na Ukrainie i z nizin Białorusi. To rodzime konie należące do typu leśnego, podobne do konia żmudzkiego.
Pochodzenie
Konie poleskie mają prastare pochodzenie – wywodzą się od wymarłego już tarpana, który żył na bagiennych terenach Białorusi co najmniej od II wieku p.n.e. Regionalna hodowla konia poleskiego rozpoczęła się w I wieku n.e.
Przez wiele lat rasę utrzymywano w czystości w bardzo surowych warunkach – przy ciężkiej pogodzie i ubogiej paszy, nie wspominając o ciężkiej pracy. Na wschodzie stopniowo wprowadzano inne rasy, co położyło kres czystym liniom. Zachodnie regiony są jednak znacznie bardziej odludne i tamtejsze konie pozostały wolne od obcej krwi. Konie z tych zachodnich regionów zachowały wiele pierwotnych cech leśnego konika.
Niestety II wojna światowa omal nie oznaczała końca rasy. W połowie XX wieku konie poleskie zaczęto jednak badać i stworzono programy hodowlane, aby zachować ich prastare linie krwi. Według danych DAD-IS z 1988 roku ich liczebność wynosiła od 100 do 1000 koni.
W obrębie rasy występują dwa typy: masywny oraz lżejszy, bardziej szlachetny.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 13.2 – 15 hands
Budowa
Głowa średniej wielkości, o prostym lub lekko wklęsłym profilu
Szyja średniej długości
Klatka piersiowa długa, głęboka i szeroka
Łopatka dobrze skośna
Grzbiet długi i prosty
Nogi suche i mocne
Kopyta mocne i twarde
Tradycyjne maści
kasztanowata | siwa | gniada | kara | bułana
Temperament
Chętny do pracy i wytrzymały
Użytkowanie
Rolnictwo
Transport
Koń roboczy
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał