
Rasa koni kalabryjskich wzięła nazwę od Kalabrii, regionu w południowych Włoszech, i słynie z cech azjatycko-afrykańskich.
Pochodzenie
Historia tej rasy sięga czasów kolonizacji greckiej, a konie te wyraźnie różniły się od cięższych zwierząt typu nordyckiego, często spotykanych w północnych regionach Włoch. Ceniono je za doskonałe połączenie wytrzymałości koni azjatyckich z wigorem afrykańskich wierzchowców.
W kolejnych stuleciach, ze względu na położenie w południowych Włoszech, rasa ulegała wpływom wielu różnych linii krwi. Gdy pod koniec V wieku upadło zachodnie cesarstwo rzymskie, na te tereny wkroczyły plemiona germańskie, które przyprowadziły z północy krzepkie konie. Później, w X wieku, Saraceni sprowadzili z Afryki krew arabską.
Hodowla konia kalabryjskiego trwała w najlepsze (dolano też krwi andaluzyjskiej) aż do początku XVIII wieku, gdy zaczęto hodować muły, lepiej przystosowane do miejscowego terenu. Na początku XX wieku rasa przeżyła odrodzenie, a hodowcy na nowo zainteresowali się jej zachowaniem.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 16 – 16.2 hands
Budowa
Głowa o prostym lub lekko wypukłym profilu, z szerokim czołem
Szyja łukowata i dobrze ukształtowana
Klatka piersiowa szeroka i głęboka
Łopatka skośna i długa
Grzbiet krótki i prosty
Nogi proste, z dobrą naturalną postawą
Kopyta dobrze ukształtowane, z mocnym rogiem
Tradycyjne maści
kara | kasztanowata | siwa | gniada | skarogniada
Temperament
Pełen temperamentu i przyjazny
Chętny do pracy i odporny
Użytkowanie
Koń wierzchowy
Koń sportowy
Koń rekreacyjny
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał