
Andyjski koń criollo, nazywany też Morochuco i peruwiańskim criollo, żyje w Andach powyżej 9000 stóp. Tak duża wysokość ukształtowała zwierzę o niezwykłej pojemności płuc i grubej, gęstej sierści.
Pochodzenie
Jak wszystkie rasy criollo z Ameryki Środkowej i Południowej, ta rasa zawdzięcza dobrą genetykę i płynne chody koniom iberyjskim porzuconym po epoce kolonialnej. Każdy kraj rozwinął własną odmianę tych łatwo przystosowujących się linii krwi, dopasowaną do swoich potrzeb. Andyjski criollo to przypadek bardziej ekstremalny, bo i klimat, w którym żyje, jest – no cóż – ekstremalny. Andy ukształtowały niezwykle wytrzymałe zwierzę o świetnym zmyśle równowagi i niespożytej kondycji na stromym terenie. Uznaje się go za odmianę peruwiańskiego criollo, więc najpewniej jest to typ hodowany wyłącznie w górach.
Słynie z płynnych chodów inochodowych i innych cech, które czynią go znakomitym koniem wierzchowym. To małe, kosmate zwierzęta, ale bardzo odporne i pewnie stąpające – być może najlepsi przedstawiciele ras andyjskich. Czego brakuje im w urodzie, z nawiązką nadrabiają przydatnością w części świata, po której wciąż trudno poruszać się maszynami.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 12 – 13.2 hands
Silny i sprawny wspinacz
Instynktownie wie, które rośliny można bezpiecznie jeść
Odporny na zmęczenie
Budowa
Głowa ciężka, lekko wypukła
Czoło wystające wokół oczu
Szyja krótka i umięśniona
Skóra gruba, sierść obfita
Pęciny krótkie i strome
Kopyta małe i ciemne, z wysokimi piętkami
Tradycyjne maści
Maści jednolite
Temperament
Twardy jak mało który i chętny do pracy
Łagodny i łatwy w utrzymaniu
Użytkowanie
Zwierzę juczne
Koń wierzchowy








Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał