Wywiady
Wywiad z artystką – Carol Mason
Imię i nazwisko
Carol Mason
Strona internetowa i miejsca, w których można znaleźć moje prace w sieci
Strona: www.carolmasonart.co.uk
Coastal Gallery
Equestrian Artists
PanPastel
Gdzie mieszkam?
Mieszkam w małej wiosce o uroczej nazwie „Tiptoe”, która leży w „New Forest” w południowej Anglii. New Forest to zupełnie wyjątkowe miejsce, bo konie należące do miejscowych, tak zwanych Foresters, swobodnie przemierzają tysiące akrów pięknej okolicy.
Jeśli jeździsz konno, to wyjątkowo swobodne miejsce do wędrówek, marzenie każdego właściciela konia! Gorąco polecam na wakacje z końmi.
Co sprawiło, że zaczęłaś malować?
Dorastałam w Bournemouth, nadmorskim mieście na południu Wielkiej Brytanii, i przeprowadziłam się do New Forest, kiedy poznałam męża. Mieszkamy w małym gospodarstwie z dwojgiem naszych dzieci, 20-letnim Harrym i 18-letnią Frankie, którzy oboje jeżdżą konno. Mamy własne konie, z których dwa pochodzą z wyścigów, a syn używa ich do „spędów” (nazywanych też „Drifting”) koni w Forest.

Zajmowałam się w życiu tyloma rzeczami, że przyjaciele mówią, że powinnam napisać książkę. Ale w skrócie: moimi pasjami były muzyka i sztuka. Grałam na gitarze, pisałam muzykę i śpiewałam przed kilkoma publicznościami oraz w lokalnym radiu. Uczyłam się plastyki w szkole i w college’u, ale ponieważ mama była fryzjerką, wybrałam ten zawód i miałam własne salony. Uwielbiałam też taniec i w latach 70. przez rok jeździłam po Europie z zespołem tanecznym dziewcząt. Potem wróciłam do domu i do fryzjerstwa, a przy tym prowadziłam dobrze prosperujący klub nocny, co – jak możesz sobie wyobrazić – było wyczerpujące! Jeśli miałam wolną chwilę, siadałam i malowałam albo jechałam na kurs czy wakacje malarskie.
Kiedy byłam w ciąży z synem, miałam zachcianki – nie na dziwne jedzenie, tylko na to, żeby znów zacząć malować!
Tak też zrobiłam i zajęłam się tym jedynym prawdziwym zawodem, który zawsze chciałam uprawiać, a teraz, kiedy dzieci nie potrzebują już, żebym spełniała każdą ich zachciankę, maluję na pełen etat… i to jest cudowne!

Co jeszcze jest twoją pasją?
Mam słabość do wszystkiego, co ma futro albo pióra, zwłaszcza jeśli trzeba to ratować. Mam mnóstwo zwierząt, w tym 6 psów, tłustego szczura o imieniu „Pickles”, fretkę albinosa i kulawą kurę, którą córka uratowała jako pisklę – po 12 latach wciąż znosi jajka i ma dobre życie.
A do tego oczywiście mój ukochany żako, papuga o jakże natchnionym imieniu „Parrot”, który mieszka w dużej wolierze w mojej pracowni i bawi mnie zdumiewającą znajomością angielskiego, choć czasem trochę zbyt dosadnego… Winię za to syna!
Hodowaliśmy też świnie, owce i wiele różnych rodzajów drobiu, w tym indyki, które miały trafić na nasz świąteczny stół, ale w tajemniczy sposób zniknęły i trafiły do zagrody dla dzieci!

Malujesz nie tylko konie – jaki jest twój ulubiony temat?
Zawsze uwielbiałam malować zwierzęta, ale dopiero kiedy moja rodzina kupiła konie, dostrzegłam piękno ich sylwetek. Kiedy są rozgrzane po ostrej jeździe, a słońce lśni na ich mokrych od potu mięśniach, muszą być najpiękniejszymi zwierzętami na świecie. Nic dziwnego, że malowanie ich mnie wciągnęło. Teraz maluję na zamówienie konie, zwierzęta domowe, portrety dzieci, szyldy pubów, trompe-l’œil („złudzenie oka”), a także martwe natury, które obejmują wiele tematów, od porcelany po broń.
Choć konie zawsze będą moim ulubionym tematem, uwielbiam też malować dzieci, zwłaszcza kiedy nie pozują; uwielbiam patrzeć, jak się śmieją i bawią, dzięki temu obraz jest bardziej naturalny i ciekawszy.
Maluję głównie ze zdjęć, ale tylko wtedy, gdy kompozycja jest dobra, pełna radości i koloru.

Kto najbardziej na ciebie wpłynął?
Jestem oczywiście wielką fanką XVIII-wiecznego brytyjskiego malarza koni George’a Stubbsa. Jeśli któryś z waszych czytelników o nim nie słyszał, niech koniecznie się z nim zapozna, bo miał niesamowity talent do uchwycenia ruchu i piękna konia. Kolejnym ulubieńcem jest malarz zwierząt Thomas Sidney Cooper, który malował głównie krowy i owce na angielskiej wsi – znakomicie. Miałam szczęście trafić na jeden z jego obrazów wystawiony na lokalnej aukcji i po prostu musiałam go mieć! Ku przerażeniu męża, bo kosztował fortunę!
Moim innym ulubieńcem na zawsze pozostanie angielski pejzażysta John Constable; ma w moim sercu szczególne miejsce, bo znów mam to szczęście, że posiadam 2 jego rysunki, prezent od ojca.

Pracujesz w różnych technikach – którą wolisz?
Choć pracuję akrylami i olejami, moją ulubioną techniką są pastele, a zwłaszcza Panpastels, dość nowy amerykański wynalazek, który daje tak bogate, żywe kolory, a dołączone do nich narzędzia „sofft” pomagają mi trochę rozluźnić styl.
Jeśli któryś z waszych czytelników próbował pasteli, powinien spróbować tych. Ta firma pokazała też kilka moich obrazów w swojej galerii.
Czy masz jakieś sekretne rytuały, które pomagają ci wejść w twórczy nastrój, i jak zaczynasz obraz?
Ponieważ pracuję głównie pastelami, które są chyba najbardziej brudzącą techniką, najpierw porządnie sprzątam i ścieram kurz. Włączam BBC Radio 2, a potem wchodzę do woliery papugi, żeby go pocałować, przytulić i trochę z nim potańczyć do muzyki. Wtedy jestem gotowa na kilka dobrych godzin pracy.

Po wstępnym szkicu i ustaleniu właściwych proporcji i perspektywy muszę zacząć od oczu, bo pokazują cały charakter postaci. Potem nakładam najciemniejsze i najjaśniejsze tony i w tym momencie zwykle czuję już obraz… a wtedy robi się ekscytująco.
To dziwne, ale zawsze muszę znać imię osoby czy zwierzęcia, które maluję – dopiero wtedy staje się to dla mnie osobiste.
Czy jest jakieś szczególne miejsce, które cię inspiruje?
Uwielbiam chodzić na mecze polo w okolicy i patrzeć, jak te niesamowite konie skręcają i zawracają, no i oczywiście na przystojnych jeźdźców. Nie mogę się doczekać powrotu do domu, żeby zacząć malować! Łączę portret z malarstwem zwierzęcym, żeby oddać podobieństwo zarówno konia, jak i jeźdźca.

Czy masz ulubiony obraz?
Mam 2 obrazy, do których mam szczególny sentyment: „Rio” to koń, którego córka miała przez jakiś czas – holenderski koń gorącokrwisty mierzący 16.2 hands, wspaniałe zwierzę, które po prostu musiałam przenieść na płótno.
Drugi to jeden z pierwszych portretów, jakie namalowałam – przedstawia brytyjskiego boksera sir Henry’ego Coopera, który stoczył słynną walkę z Cassiusem Clayem, czyli Muhammadem Alim. Przyszedł na 80. urodziny mojego ojca, bo tata był kiedyś zawodowym bokserem z tego samego pokolenia pięściarzy co Cooper. Spędziłam z nim 2 niesamowite godziny, a on podpisał portret jako prezent dla mojego ojca i jak widać na zdjęciu, świetnie się dogadywaliśmy – kilka kieliszków wina pomogło!

Jak twoim zdaniem internet wpłynie na sztukę i czy wpłynął na twoją twórczość?
Internet to niesamowita witryna sklepowa i nauczyciel, i to w twoim własnym domu.
Choć z pewnością ma wady, zalet jest bez liku. Ludzie zainteresowani jakąkolwiek dziedziną sztuki mogą wyszukać każdego znanego artystę i obejrzeć jego prace.
Jako artystka zawodowa przed erą internetu musiałam polegać na poczcie pantoflowej albo reklamie, żeby zdobywać zamówienia. Teraz mam stronę internetową, dzięki której zyskuję nowych klientów.
Również każdy, kto chce zająć się sztuką i szuka inspiracji, ale uważa, że książki i płyty DVD na ten temat są drogie, znajdzie sporo stron, takich jak YouTube, na których artyści pracujący we wszystkich technikach zamieszczają krótkie filmy instruktażowe, które można oglądać za darmo.

Pracujesz nad czymś nowym?
Właśnie kończę portret trojga pięknych dzieci; kompozycja to marzenie każdego artysty, dzieciaki są przeurocze, a do tego malowanie tego obrazu okazuje się świetną zabawą.
Jestem też w trakcie malowania akrylem jednego z koni Gwardii Konnej Królowej, który muszę jak najszybciej skończyć, bo zgłaszam go na doroczną wystawę Equine Artists Society w The Mall Galleries w Londynie… trzymaj kciuki!
Potem muszę naprawdę wziąć się do roboty i przygotować co najmniej 12 obrazów na witrynę sklepu, w której w kwietniu będą prezentowane moje prace.

Ciąg dalszy nastąpi
Dziękujemy Carol za udzielenie wywiadu i podzielenie się swoimi pracami. Zaglądaj od czasu do czasu na jej stronę z pracami, żeby być na bieżąco z jej najnowszymi dziełami.
Czekaj też na kolejne wywiady z artystami inspirowanymi końmi i fotografami.
Tworzysz sztukę inspirowaną końmi albo znasz artystę, którego prace chcesz u nas zobaczyć? Dopisz swoje imię i adres strony w komentarzach poniżej albo napisz do nas, żeby wziąć udział.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał