
Nowoaleksandrowski koń zimnokrwisty nie jest już szczególnie nowy; wywodzi się z zachodnioeuropejskich koni pociągowych krzyżowanych z miejscowymi klaczami.
Pochodzenie
Hodowla zaczęła się w połowie XIX wieku, gdy do regionu połtawskiego sprowadzono cięższe ogiery. Były to głównie belgijskie konie ardeńskie, ale swój wpływ miały też konie belgijskie i perszerony. Krzyżowano je z miejscowymi klaczami o różnym pochodzeniu.
Co ciekawe, konie nowoaleksandrowskie wykorzystuje się do doskonalenia innych ras: dodanie ich genów regularnie pomaga mniejszym rasom dawać większe i silniejsze potomstwo. Nazwę wzięły od wsi Nowoaleksandrówka, w której mieściła się stadnina.
Według DAD-IS rasa jest krytycznie zagrożona; w 2022 roku pozostało zaledwie 86 koni.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 14.3-15.1 hands
Budowa
Głowa lekka i sucha
Oczy żywe
Szyja długa i umięśniona
Klatka piersiowa zaokrąglona
Kłąb szeroki
Grzbiet szeroki i długi
Zad szeroki i umięśniony
Nogi suche i mocne
Grzywa i ogon gęste
Tradycyjne maści
Przeważają maści kasztanowata i kasztanowatodereszowata oraz gniada i gniadodereszowata.
Zwykle kasztanowata, skarogniada, gniada lub dereszowata
Temperament
Spokojny i uległy
Użytkowanie
Praca pociągowa
Transport
Więcej zdjęć




Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał