
Konie z Miquelon nie są oficjalną rasą i genetycznie przypominają konia kanadyjskiego (albo są jego zdziczałą odmianą). Wywodzą się z bardzo zróżnicowanej bazy hodowlanej.
Pochodzenie
Uważa się, że pierwotnie wywodzą się od koni normandzkich i bretońskich sprowadzonych w te strony, a później domieszano do nich geny koni Quarter Horse, appaloosa, a nawet kuców szetlandzkich. Ta mieszanka ras nadała koniom z Saint-Pierre i Miquelon wyraźny, własny typ.
Choć konie żyją w stanie półdzikim, większość stada ma prywatnych właścicieli. Jak wiele koni wyspiarskich muszą dzielić się skromnymi zasobami i często mają do dyspozycji słabe pastwiska. Od czasu do czasu przewozi się je łodzią na Miquelon, gdzie jest więcej otwartych terenów do wypasu. Latem pasą się swobodnie, a w zimne miesiące zimowe stoją w stajniach.
Cenny wkład
Uznaje się je za narażone, a do 2007 roku poza mieszkańcami archipelagu mało kto się nimi interesował. Przeprowadzony wtedy spis wykazał zaledwie 168 zwierząt (w spisie z 2000 roku było ich 200). Mieszkańcy archipelagu bardzo cenią te konie i starają się zachować ich wyjątkowe linie krwi.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie poniżej 13.3 hands
Włosie grzywy i ogona cienkie
Budowa
Głowa krótka, o prostym profilu
Szyja cienka
Klatka piersiowa szeroka
Łopatki skośne
Kłąb dość wyraźny
Grzbiet krótki
Nogi mocne
Kopyta duże
Tradycyjne maści
Zwykle gniada, skarogniada, kasztanowata lub kara, ale zdarza się też dereszowata lub srokata
Temperament
Spokojny i inteligentny
Użytkowanie
Zwierzę juczne
Atrakcja turystyczna
Kuc wierzchowy
Przydatne linki
Raport o sektorze konnym na Saint-Pierre i Miquelon (2008)
Wideo
Zdjęcie u góry: Murzabov, na licencji CC BY-SA 4.0.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał