
De Bretonse bidet was een klein rijpaard uit Frankrijk, dat vooral in Bretagne, de Morvan, Auvergne, Poitou en Bourgondië tot ontwikkeling kwam. Het was een gedrongen rasje dat alles kon, maar vooral als rijpaard werd gebruikt.
Oorsprong
Het bidetras is al lang uitgestorven; in Frankrijk kwam het al voor de Romeinse tijd voor. De bloedlijnen ervan speelden een belangrijke rol in de ontwikkeling van het Normandische paard. De dieren werden in de 15e eeuw voor het eerst beschreven en werden gewaardeerd om hun aanpassingsvermogen: ze bleken geschikt voor vrijwel elke taak die ze kregen.
Wat een naam!
Het woord bidet dook op in 1564 en werd gebruikt voor een klein paard; het gaat waarschijnlijk terug op bider, het Oudfranse woord voor draven. Later ging bidet een klein rijpaard van het platteland aanduiden, en het werd ook een scheldwoord in de volkstaal. Tot in de 20e eeuw werd het woord nog gebruikt voor werkpaarden op de boerderij, maar tegenwoordig hoor je het zelden. Aardig om te weten: het sanitair dat ook bidet heet, bestaat sinds 1739 (het paard is dus ouder) en dankt zijn naam waarschijnlijk aan de schrijlingse houding die je bij het gebruik aanneemt.
Historisch belang
Dit ruwe paardentype is nauw verbonden met de geschiedenis van de arme Franse boeren. Bij het fokken keken zij niet naar afstamming of bouw; ze fokten op kracht en hardheid (als er al fokprogramma’s waren). Deze dieren werden tegen de adviezen van de nationale stoeterijen in gefokt (Frankrijk staat bijzonder bekend om zijn paarden). Vaak liet men ze halfwild rondlopen, zodat natuurlijke selectie ze taai hield. Er ontstonden twee duidelijke typen: een klein, gedrongen paard dat onder het zadel werd gebruikt (de Fransen houden nu eenmaal van een goed rijpaard) en een groter, zwaarder type dat beter geschikt was voor het werk op het land.
Tegen de 19e eeuw begon hun aantal terug te lopen: in een land met schitterend gefokte trekpaardenrassen was er voor dit ruw gefokte dier geen plaats. Door de komst van spoorwegen en betere wegen konden mensen met kleinere paarden toe. Men neemt aan dat ze tegen de 20e eeuw waren uitgestorven.
Kenmerken
Hij was ongeveer 110–135 centimeter hoog aan de schoft
Bouw
Verschilde per dier, doordat er geen gecontroleerde fokkerij was
Vaak wat ruwer van bouw
Traditionele kleuren
Alle kleuren
Karakter
Gehard en handelbaar
Gebruik
Landbouw
Vervoer
Lastdier
Rijden
Meer afbeeldingen


Vertaald uit het Engels. Lees het origineel