Wywiady
Wywiad z artystką – Ruth Andre
Imię i nazwisko
Ruth Andre
Strona internetowa i miejsca, w których można znaleźć moje prace w sieci
Strona: http://www.ruthandre.com
Equine Art Guild
Gdzie mieszkam
Mieszkam w pięknej dolinie w Północnej Kalifornii, w Sutter Creek. Zimą wzgórza są zielone, a latem robią się złote. To wspaniałe miejsce do życia.
Opowiedz nam trochę o sobie: skąd pochodzisz i jaka jest twoja historia?
Wychowałam się w południowej Kalifornii na małym ranczu. Żyliśmy na wsi i spędzałam dużo czasu w siodle, przemierzając wzgórza wokół naszej posiadłości.
Lata studiów spędziłam w mieście, a potem praca zaprowadziła mnie do Los Angeles. Przez sporo lat pracowałam tam jako agentka artystów, a na boku tworzyłam własne prace.
Chciałam żyć bliżej natury, więc przeprowadziłam się w okolice San Diego i zaczęłam pracować jako przedstawicielka handlowa w Andre Floral Company, hurtowni kwiatów.
Moim pierwszym wyjazdem służbowym był kongres kwiatowy w Holandii. Ta podróż zapoczątkowała wiele przygód w świecie kwiatów. Cieszyłam się, że znów jestem w pięknym wiejskim otoczeniu.

Firma miała plantacje w Kalifornii Dolnej, a kwiaty przygotowywaliśmy do wysyłki w Encinitas w Kalifornii i rozsyłaliśmy je po całym kraju, a czasem i po całym świecie.
Minęło pięć lat i wyszłam za mojego szefa. Postanowiliśmy we dwoje spróbować życia rolników i przeprowadziliśmy się do południowo-wschodniego Missouri. Środkowy Zachód przerósł nasze oczekiwania, ale było wspaniale, a nasza farma była dla nas nieustannym wyzwaniem i powodem do dumy.
Na farmie były dwie dość duże stajnie i ujeżdżalnia. Nie jeździłam konno od lat, kiedy wyruszyliśmy szukać dla mnie idealnego konia do jazdy w terenie.
Pierwszym koniem, który trafił na farmę, była Angel, klacz rasy Spotted Saddle Horse. Potem kupiliśmy przyrodnią siostrę Angel, Mystery, potem Angel urodziła klaczkę, Cayenne, a następnie kupiliśmy klaczkę rasy Paint, Hopi. Mieliśmy cztery konie i 20 akrów pastwiska z kostrzewą tylko dla nich.
Zaczęłam jeździć co tydzień z grupą jeźdźców o nazwie „Cardiac Riders”. To była paczka wspaniałych facetów i dziewczyn, którzy dorastali z końmi; spotykaliśmy się raz w tygodniu, żeby jeździć po lasach Missouri. Widziałam mnóstwo pięknych krajobrazów i poznałam najwspanialszych ludzi, jakich można spotkać w siodle.
W 2003 roku wróciliśmy z mężem do Kalifornii, oczywiście razem z końmi. Teraz, gdy mam do doglądania tylko pięć akrów, mam więcej czasu na malowanie i staram się malować codziennie.

Kiedy zaczęłaś malować?
Pierwsze warsztaty malarskie odbyłam u artysty Maurice’a Larioux w Santa Fe w Nowym Meksyku w 1992 roku. Przez lata brałam udział w warsztatach u znanych artystów i czytałam książkę za książką o malarstwie.
Przekonałam się, że najlepszy sposób, żeby nauczyć się malować, to stanąć przy sztaludze i malować. Im więcej malujesz, tym więcej się uczysz – i tym lepiej wiesz, ile jeszcze musisz się nauczyć.
Jakie zwierzę najbardziej lubisz malować?
Uwielbiam malować konie i krowy. Fascynuje mnie oko zwierzęcia. Jeśli przyjrzysz się uważnie, oko powie ci wszystko.
Kto ma największy wpływ na twoją twórczość?
Ogromny wpływ na mnie i moje malarstwo miały książki, które napisał Emille Gruppe. Artystka Ann Templeton nauczyła mnie podstaw malarstwa, z których korzystam do dziś. Artysta Michael Workman przywrócił mi wiarę we własną twórczość.

Czy masz (albo miałaś) zwierzę, które jest muzą twojej twórczości?
Moją muzą jest odnajdywanie ducha każdego zwierzęcia, które maluję, i przenoszenie go na płótno.
Uwielbiam malować na zamówienie, kiedy właściciel mówi: to nie jest po prostu koń, to jest mój koń.
Czy masz jakieś sekretne rytuały, które pomagają ci wejść w twórczy nastrój?
Samo wejście do mojej małej pracowni bardzo mnie uspokaja. To moja własna przestrzeń. Zawsze powtarzam, że pierwszy krok jest najtrudniejszy, więc czasem, zanim nałożę farbę na płótno, robię rysunek albo trochę sprzątam w pracowni.
Już samo przebywanie w pracowni nastraja mnie do pracy.

Czy jest jakieś szczególne miejsce, które cię inspiruje?
Inspiracja jest wszędzie, gdzie spojrzę. Wyglądam przez okna pracowni i widzę moje konie na pastwisku. Wokół widać wzgórza, a na sąsiednich ranczach pasie się bydło. Już sama jazda samochodem z doliny wzdłuż Rancheria Creek napełnia mnie inspiracją.
Jaki wpływ według ciebie będzie miał internet na sztukę w ogóle?
Internet jest wspaniały. Dał artystom możliwość pokazywania swoich prac tak, żeby ktoś je zobaczył. Prace początkujących artystów nie są już ukryte przed światem.
Zawodowych artystów można oglądać także poza galeriami. Sztukę można oglądać i podziwiać codziennie, o każdej porze dnia.

A czy wpłynął na twoją sztukę?
Moja strona internetowa jest moją osobistą galerią; mogę na niej pokazywać prace tak, żeby je zobaczono, co przynosi mi sprzedaż i zaproszenia na wystawy.
Która praca jest twoją ulubioną?
Moim ulubionym obrazem jest zawsze ten, który właśnie maluję. Szczególnie lubię „Mystery”, obraz o wymiarach 60×40 cali przedstawiający moją klacz Mystery. Mystery wyleguje się na nim w słońcu. Czuć w nim swobodę konia i gorące letnie słońce.

Sprzedałabyś go kiedyś?
Gdyby ktoś chciał kupić ten obraz, byłby na sprzedaż.
Co jeszcze jest twoją pasją?
Właściwie moją pasją jest samo życie. Odkryłam, że prostota życia daje wiele pociechy i satysfakcji.
Gotowanie dobrego jedzenia, śmiech z rodziną i przyjaciółmi, kochający i troskliwy partner – to wszystko sprawia, że życie jest pełne.

Pracujesz nad czymś nowym?
Mój notes pęka w szwach od pomysłów. Jednym z tych na samej górze listy jest seria obrazów przedstawiających kobiety z rancz z ich końmi. Muszę odnaleźć te kobiety i zrobić im zdjęcia, a potem opowiedzieć ich historię farbą na płótnie.
W kobietach jest siła i łagodność, które bardzo chciałabym oddać.

To nie koniec
Dziękujemy Ruth za udzielenie wywiadu i podzielenie się swoją sztuką. Koniecznie zaglądaj na jej stronę z obrazami, żeby być na bieżąco z jej najnowszymi pracami.
Zaglądaj też do nas po kolejne wywiady z artystami malującymi konie i fotografami.
Malujesz konie albo znasz artystę, którego prace z końmi chętnie zobaczysz u nas? Dodaj swoje imię i adres strony w komentarzu poniżej albo napisz do nas, żeby wziąć udział.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał