Wywiady
Wywiad z artystką – Catherin McMillan
Imię i nazwisko
Catherin McMillan
Strony internetowe i miejsca, w których można znaleźć moje prace w sieci
Strony:
www.animalarthouse.com
www.reddogplace.com
Blogi:
catherin-wwwanimalarthouse.blogspot.com/
marketplace-daily-art.blogspot.com/
theartofrescue.blogspot.com/
horse-art.blogspot.com/
Obserwuj Catherin na Twitterze: @catmcmillan
Gdzie jestem
Numbaa w Nowej Południowej Walii w Australii, około 2 ½ godziny drogi na południe od Sydney
Opowiedz nam trochę o sobie: czym się zajmowałaś i skąd pochodzisz?
Całe życie mieszkam w okolicy Shoalhaven, a weekendy spędzałam na farmie dziadka, jeżdżąc na jednym z jego koni – brumby, czyli australijskim dzikim koniu.
Mój dziadek uchodził za mistrza w układaniu koni i fascynowało mnie, jak świetnie się z nimi dogadywał.
Ponieważ mieszkałam w mieście, nie mogłam mieć własnego konia, dopóki nie zostałam nastolatką i nie mogłam sama chodzić tam, gdzie stał.

Czekając na własnego konia, cały wolny czas spędzałam więc na rysowaniu koni, oglądaniu westernów o kowbojach i Indianach (tylko dla koni) i męczeniu mamy, żeby zawiozła mnie na farmę dziadka.
Kiedy zaczęłaś rysować konie?
Nie pamiętam czasów, kiedy nie rysowałam koni – odkąd byłam mała, konie były tym, co kochałam najbardziej na świecie.
W szkole przy projektach – konie, w domu, kiedy rysowałam – też konie. Można chyba powiedzieć, że miałam obsesję.
Jaka jest twoja ulubiona rasa?
Uwielbiam appaloosy i painty, konie kolorowe i z mnóstwem odmian. Szczególną słabość mam do appaloos, bo zanim urodziły mi się dzieci, hodowałam je i wystawiałam. Stąd wzięła się inspiracja do obrazu Who Me.
Kto najbardziej wpłynął na twoją twórczość?
Trudne pytanie. Nie mam szczególnie ulubionych artystów, ale uwielbiam realizm.
Kiedy oglądam prace innych artystów, zawsze ciągnie mnie do tych, których styl jest bardzo realistyczny.
Czy masz (lub miałaś) zwierzę, które jest muzą twojej twórczości?
Muszę powiedzieć, że moją muzą jest mój stary pies Banjo, który przychodzi ze mną do pracowni. Wie, kiedy praca idzie dobrze, i jakimś sposobem wyczuwa, kiedy potrzebuję przytulenia, gdy idzie gorzej.

Czy masz jakieś sekretne rytuały, które pomagają ci złapać twórczy nastrój?
Mam piękną rzeźbę ścienną, którą kilka lat temu ktoś z przyjaciół podarował mi na urodziny. Przedstawia Zielonego Człowieka, ducha lasu, i zwykle witam się z nim rano, bo wisi tuż za drzwiami mojej pracowni.
To jak budzenie ducha twórczości i zapraszanie go do zabawy.
Czy jest jakieś szczególne miejsce, które cię inspiruje?
Inspiracja przychodzi z tylu miejsc. Kiedy mieszka się na wsi, już samo patrzenie na przelatujące bieliki albo na nowe cielęta idące za matkami do dojenia jest inspiracją.

Jak twoim zdaniem internet wpłynie na sztukę w ogóle?
Mogę chyba powiedzieć, że ma dobre i złe strony. Dobre jest to, że daje dużo więcej okazji, by twoje prace zobaczyła szersza publiczność, a to otwiera wiele drzwi, których wcześniej mogło nie być.
Kolejna zaleta to brak pośrednika i konieczności płacenia prowizji galerii. Klienci mogą kupować prace bezpośrednio na twojej stronie albo blogu.
Powiedziałabym, że tradycyjnym galeriom coraz trudniej coś sprzedać, chyba że są to znane galerie, bo internet daje ludziom tyle możliwości kupowania sztuki w zaciszu własnego domu.
Przy tylu artystach w sieci konkurencja zrobiła się dużo większa.
Czy wpłynął na twoją twórczość?
Tak, dał mi dużą rozpoznawalność i przyniósł zamówienia nie tylko z Australii, ale też z całego świata. Bez strony internetowej nic takiego by się nie wydarzyło.

Która praca jest twoją ulubioną?
Mmm, trudne pytanie. Bardzo lubię Who me???. To mój pierwszy większy obraz akrylowy i naprawdę, naprawdę świetnie mi się go malowało – jego albo ją, bo kto to wie.
Czy kiedykolwiek byś ją sprzedała?
Tak, gdyby ktoś zaproponował odpowiednią cenę, sprzedałabym.
Co jeszcze cię pasjonuje?
Moją pasją numer jeden jest rodzina. Zaraz po niej jest zdecydowanie sztuka, bez dwóch zdań.
Jeśli nie mogę tworzyć, mam objawy odstawienia – muszę tworzyć, żeby czuć prawdziwy spokój.
Pracujesz nad czymś nowym?
Obecnie pracuję nad 2 nowymi cyklami obrazów: pierwszy to seria akwarel przedstawiających stockmanów (tak w Australii nazywamy kowbojów), a drugi to seria portretów ras koni malowanych akrylem na płótnie.

Czy wspierasz jakieś organizacje?
Niedawno nawiązałam kontakt z TREW horse rescue, organizacją tu w Australii, która ratuje zaniedbane konie, znajduje im nowe domy i je rehabilituje.
Razem z jej członkami tworzę portrety koni, którymi się opiekują.
Te prace są wystawiane na sprzedaż, a część ceny trafia bezpośrednio do organizacji. To dla mnie ogromna satysfakcja, że mogę coś oddać zwierzętom, które od dziecka dają mi tyle radości.
Ciąg dalszy nastąpi
Dziękujemy Catherin za udzielenie wywiadu i podzielenie się swoją twórczością. Zaglądaj od czasu do czasu na jej stronę, żeby być na bieżąco z jej najnowszymi pracami.
Czekaj też na kolejne wywiady z artystami malującymi konie i fotografami.
Malujesz konie albo znasz artystę, którego prace z końmi chętnie zobaczysz u nas? Dodaj swoje imię i adres strony w komentarzu poniżej albo napisz do nas, żeby wziąć udział.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał