
Koń Sandan, czyli Shandan, pochodzi ściśle z wojskowej stadniny Sandan, położonej u stóp pasma górskiego Qilian Shan w Chinach.
Pochodzenie
Choć warunki geograficzne i pogodowe są tam surowe, płaskowyż Sandan od dawna słynął z doskonałych, odpornych koni. Stadnina Sandan ma tradycje sięgające daleko w przeszłość, ale samą rasę utworzono dopiero na początku XX wieku, gdy stadninę odbudowano. Powstała z potrzeby uzyskania większych koni, przez krzyżowanie z końmi dońskimi. Potomstwo krzyżowano ponownie z końmi dońskimi. Choć koń doński to odporny typ rosyjski, uzyskane krzyżówki były mniej wytrzymałe i gorzej przystosowane niż konie miejscowe.
Do 1980 roku programy krzyżowania zakończono, a rasę oficjalnie uznano i nadano jej wzorzec. Konie hoduje się na dużych wysokościach i sezonowo wypasa, choć zimą zapewnia się im schronienie i paszę.
Na przełomie XX i XXI wieku wojsko przestało ich używać, a stadnina sprzedała konie na potrzeby turystyki. Dziś stadnina jest sprywatyzowana.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 13.3 – 14 hands
Budowa
Głowa lekka
Szyja pospolita
Tułów solidny
Nogi suche, z dużymi stawami
Kopyta twarde
Tradycyjne maści
Zwykle gniada, ale bywa też kasztanowata
Temperament
Dobrego usposobienia
Użytkowanie
Koń wierzchowy
Zwierzę juczne
Lekka praca pociągowa
Wojsko
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał