
Wiele krajów Ameryki Środkowej i Południowej hoduje własne odmiany koni typu Paso Fino, a odmiana portorykańska jest znakomitym przykładem tych urodziwych linii.
Pochodzenie
Paso Fino znaczy „elegancki krok” i rzeczywiście jest to rasa wyjątkowa, bo tego kroku nie da się wyuczyć – musi być zapisany w genach. Paso wyróżnia się czterotaktowym chodem bocznym.
Pochodzenie tych koni nie jest dokładnie znane, ale uważa się, że wywodzą się z krzyżówek hiszpańskich klaczy jennet z ogierami andaluzyjskimi. Jennety słyną z wygodnego inochodu, a konie andaluzyjskie chodzą kłusem; okazało się jednak, że to klacze częściej przekazują potomstwu płynne chody niż kłusujące ogiery.
W całej Ameryce Łacińskiej, m.in. w Kolumbii, na Dominikanie, Kubie i w Peru, powstały różne linie Paso Fino, więc ich pochodzenie zależy od warunków geograficznych i klimatycznych, a także od potrzeb ludzi. Mimo to pewne ogólne cechy są wspólne dla całej rasy.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 14 – 15 hands
Budowa
Głowa mała, o lekko wypukłym profilu
Szyja średniej długości, wysoko noszona i łukowata
Klatka piersiowa średniej szerokości
Długość grzbietu różna
Nogi proste i smukłe
Kopyta małe
Tradycyjne maści
Wszystkie maści
Temperament
Posłuszny i chętny do pracy
Ognisty, ale łagodny
Użytkowanie
Koń wierzchowy
Koń do pracy z bydłem
Koń pokazowy
Koń do rajdów długodystansowych
Koń paradny
Więcej zdjęć




Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał