
Na Kubie nie było rodzimych koni, co oznacza, że wszystkie rasy „rodzime” dla tego kraju przywieźli tam hiszpańscy, a być może także portugalscy osadnicy.
Pochodzenie
Gdy Hiszpanie podbili ten obszar, ich konie pozostawiono samym sobie i zdziczały. Z biegiem lat środowisko i dobór naturalny kształtowały te zwierzęta w izolacji. Cuban Paso, czyli kubański koń chodowy, zaczął wykazywać chód boczny typowy dla dawnych koni typu jennet. Rasę wyróżnia płynny, czterotaktowy chód, który konie te potrafią utrzymać na długich dystansach.
Dzięki izolacji rasa zachowała wiele cech swoich iberyjskich przodków. Tych samych przodków ma wiele różnych ras w Indiach Zachodnich, Ameryce Środkowej i Południowej. Każda z nich jest hodowana i ceniona za swój lokalny pokrój, a krzyżuje się je rzadko.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 13.3 – 15 hands
Harmonijny pokrój
Budowa
Głowa mała i szlachetna, o prostym profilu
Uszy małe, oczy duże i wyraziste
Szyja średniej długości, łukowata i umięśniona
Grzbiet umiarkowanej długości
Klatka piersiowa szeroka i dobrze umięśniona
Nogi krótkie i umięśnione, z dużymi nadgarstkami i wyraźnie zarysowanymi ścięgnami
Tradycyjne maści
Temperament
Energiczny i żywy
Użytkowanie
Koń wierzchowy
Koń roboczy



Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał