Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!
Koń hequ

RasyChiny

Koń hequ

Wysokość w kłębie
12.2 – 13.2 hands
Maści
Gniada, Kara, Siwa

Hequ, zwany też Hequl, Nanfanhe i Khetsyui, pochodzi z obszaru, na którym stykają się prowincje Qinghai, Syczuan i Gansu. W tym miejscu Żółta Rzeka tworzy wielkie zakole. Nazwy Hequ używa się dla tej rasy dopiero od 1954 roku – wcześniej nazywano ją koniem nanfan.

Pochodzenie

Historia tych koni sięga co najmniej czasów dynastii Tang w VII wieku, kiedy wspominano o nich jako o łupie często zdobywanym podczas wojen. Cesarz założył ranczo, w którym chowano wierzchowce dla jego kawalerii, i sprowadził z zachodniej Azji wiele koni do krzyżowania z miejscowym pogłowiem tybetańskim.

W XIX wieku rasę przeniesiono do północnej części prowincji, gdzie do uszlachetnienia jej linii wykorzystano konia datong. Dziś konie te należą do najliczniejszych w Chinach.

Trzy różne typy

W obrębie rasy wykształciły się trzy typy.

Typ jiaoke – z południowej części prowincji Gansu; są to na ogół konie bardziej toporne (ich kopyta często sprawiają problemy).

Typ suoke – pochodzi z zachodniej części prowincji Syczuan. Konie te mają zwykle dużą głowę i noszą ogon wysoko (tak jak konie z czasów dynastii Tang).

Typ kesheng – występuje w mongolskim okręgu autonomicznym Kesheng w prowincji Qinghai i wyraźniej widać w nim wpływ koni mongolskich.

Cechy

Średnia wysokość w kłębie 12.2 – 13.2 hands

Budowa

Głowa średniej długości o prostym profilu
Uszy długie
Szyja średniej długości, opadająca
Klatka piersiowa szeroka i głęboka
Łopatka dobrze skośna
Nogi średniej długości z dobrze rozwiniętymi stawami i ścięgnami
Kopyta duże, ale bywają słabym punktem

Tradycyjne maści

Najczęściej kara, siwa, gniada i skarogniada, ale spotyka się większość maści

Użytkowanie

Koń wierzchowy
Wyścigi
Lekka praca pociągowa
Zwierzę juczne

Wideo

Zdjęcie główne: gill_penney, na licencji CC BY 2.0

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał