
Hequ, zwany też Hequl, Nanfanhe i Khetsyui, pochodzi z obszaru, na którym stykają się prowincje Qinghai, Syczuan i Gansu. W tym miejscu Żółta Rzeka tworzy wielkie zakole. Nazwy Hequ używa się dla tej rasy dopiero od 1954 roku – wcześniej nazywano ją koniem nanfan.
Pochodzenie
Historia tych koni sięga co najmniej czasów dynastii Tang w VII wieku, kiedy wspominano o nich jako o łupie często zdobywanym podczas wojen. Cesarz założył ranczo, w którym chowano wierzchowce dla jego kawalerii, i sprowadził z zachodniej Azji wiele koni do krzyżowania z miejscowym pogłowiem tybetańskim.
W XIX wieku rasę przeniesiono do północnej części prowincji, gdzie do uszlachetnienia jej linii wykorzystano konia datong. Dziś konie te należą do najliczniejszych w Chinach.
Trzy różne typy
W obrębie rasy wykształciły się trzy typy.
Typ jiaoke – z południowej części prowincji Gansu; są to na ogół konie bardziej toporne (ich kopyta często sprawiają problemy).
Typ suoke – pochodzi z zachodniej części prowincji Syczuan. Konie te mają zwykle dużą głowę i noszą ogon wysoko (tak jak konie z czasów dynastii Tang).
Typ kesheng – występuje w mongolskim okręgu autonomicznym Kesheng w prowincji Qinghai i wyraźniej widać w nim wpływ koni mongolskich.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 12.2 – 13.2 hands
Budowa
Głowa średniej długości o prostym profilu
Uszy długie
Szyja średniej długości, opadająca
Klatka piersiowa szeroka i głęboka
Łopatka dobrze skośna
Nogi średniej długości z dobrze rozwiniętymi stawami i ścięgnami
Kopyta duże, ale bywają słabym punktem
Tradycyjne maści
Najczęściej kara, siwa, gniada i skarogniada, ale spotyka się większość maści
Użytkowanie
Koń wierzchowy
Wyścigi
Lekka praca pociągowa
Zwierzę juczne
Wideo
Zdjęcie główne: gill_penney, na licencji CC BY 2.0
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał