
Te kuce pochodzą z wyspy Cheju, czyli Czedżu (Jeju), leżącej u wybrzeży Korei Południowej. W latach 935–1910 prowincja ta służyła jako miejsce zesłań politycznych, a zarazem jako pastwisko dla koni.
Pochodzenie
Choć uważa się, że konie przybyły tu pierwotnie z Chin, nie zachowały się żadne zapiski o tym, kiedy i jakie konie po raz pierwszy dotarły na Półwysep Koreański. Dawne źródła pokazują, że od I wieku p.n.e. aż po XIX wiek konie odgrywały w tym regionie ogromną rolę.
Uważa się, że rodzime kuce cheju żyją na wyspie od mniej więcej 700 lat; hodowano je głównie do pracy pociągowej. Dzięki łagodnemu klimatowi zawsze było tu dość paszy, by wyżywić całą populację. Kuce te wyrobiły sobie spore imię i od dawna eksportowano je do kontynentalnej Korei oraz do Chin.
W pewnym okresie hodowlą koni zajmowało się 25% wiejskich gospodarstw na wyspie. Dziś jednak rasie grozi wyginięcie – jej liczebność malała przez cały XX wiek. W 1987 roku rząd Korei ogłosił tego kuca skarbem narodowym w nadziei, że uda się go zachować.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 11.1-11.2 hands
Zdolność przetrwania w trudnych warunkach
Wysoka odporność na choroby
Zdolność do noszenia ciężkich ładunków
Budowa
Widoczny wpływ ras arabskich i mongolskich
Głowa ładnie ukształtowana, o prostym profilu
Oczy duże, uszy małe
Szyja krótka i dobrze umięśniona
Grzbiet prosty i krótki
Ogon wysoko osadzony
Nogi mocne i dobrze umięśnione
Kopyta mocne
Tradycyjne maści
Kasztanowata | Kara | Siwa | Gniada | Srokata | Cremello
Użytkowanie
Koń wierzchowy
Lekkie prace pociągowe
Skóry
Sport
Więcej zdjęć






Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał