
Koń kartuzjański, znany też jako Carthusian-Andalusian i Cartujano, nie jest rasą odrębną od konia andaluzyjskiego, lecz jej odgałęzieniem. Często nazywa się go najczystszą zachowaną linią pierwotnego konia hiszpańskiego.
Pochodzenie
Uchodzi za jedną z najbardziej prestiżowych w Hiszpanii linii konia hiszpańskiego i ma jedną z najstarszych ksiąg stadnych na świecie. Reproduktorem założycielem był ciemnosiwy ogier o imieniu Esclavo, uważany za doskonałego pod każdym względem. Co ciekawe, jego jedyną wadą były brodawki pod ogonem, które stały się znakiem rozpoznawczym czystej krwi kartuzjańskiej.
Oprócz brodawek Esclavo przekazał potomstwu swoje podziwiane geny, a w 1736 roku grupę klaczy podarowano klasztorowi kartuzów. Pozostałe konie z tej linii wchłonęła rasa andaluzyjska, ale te, które należały do mnichów, zachowały czysty rodowód. Przez kolejne stulecia mnisi chronili kartuzjańskie linie krwi i nie zgadzali się na dolewanie krwi innych ras.
Dziś wciąż podejmuje się starania, by zachować te dawne linie krwi, a konie hoduje się w państwowych stadninach w okolicach Kordoby, Jerez de la Frontera i Badajoz. Niestety stanowią zaledwie około 3% populacji koni andaluzyjskich i są rzadkie.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 15 – 16 hands
Konie kartuzjańskie mogą też mieć na czaszce zwapnienia (tzw. „różki”), choć nie jest to cecha genetyczna odziedziczona po Esclavo.
Niemal wszystkie konie tej rasy mają dobrą budowę
Odporny, solidny i wytrzymały
Budowa
Głowa lekka i elegancka, o lekko wypukłym profilu
Uszy małe
Oczy duże i żywe
Szyja proporcjonalna i łukowata
Klatka piersiowa szeroka i głęboka
Grzbiet krótki i szeroki
Nogi mocne, z suchymi stawami
Tradycyjne maści
Przeważnie siwa, ale zdarza się też kasztanowata lub kara.
Temperament
Szlachetny i łagodny
Użytkowanie
Koń pokazowy
Koń wierzchowy
Więcej zdjęć

Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał