
Podobnie jak kuc Baguio, lekki koń o tej samej nazwie wywodzi się od koni sprowadzonych na Filipiny przez chińskich, brazylijskich i innych południowoamerykańskich handlarzy, którzy potem porzucili swoje zwierzęta.
Pochodzenie
Różne rasy, od których wywodzą się lekkie konie i kuce Baguio, dały w efekcie całkiem urodziwego małego konia. Ze względu na skrajne warunki pogodowe wyrosły też na zwierzęta twarde i odporne. Na wyspach żył zapewne jakiś typ kuca z Azji Południowo-Wschodniej, ale w czasach hiszpańskiego podboju napłynęły tu większe konie.
Pod koniec XIX wieku Filipiny uniezależniły się od Hiszpanów. Import koni ustał, a porzucone lub wypuszczone zwierzęta musiały radzić sobie same. Surowy klimat tego kraju ukształtował z ocalałych koni twardą (choć niewielką) gromadę. Do nielicznych pozostałych zwierząt dolano krwi koni hiszpańskich i arabskich, by zwiększyć ich liczbę i znacznie poprawić jakość. Wobec braku poważnych programów hodowlanych ich linie krwi mocno się wymieszały.
Warto zaznaczyć, że DAD-IS wymienia zarówno konia, jak i kuca jako Philippine Pony (kuc filipiński), więc oficjalnie nie są liczone jako odrębne odmiany. Na zdjęciach, które znaleźliśmy, widać jednak różne typy. Małe kuce wyraźnie należą do grupy kuców Azji Południowo-Wschodniej. Niektóre większe zwierzęta to natomiast wyraźnie szlachetniejsze konie, zdradzające wpływ krwi arabskiej. Koń na zdjęciu powyżej jest tego dobrym przykładem: smuklejszy i mniej masywny, ale z głową, która nieomylnie zdradza wpływ pustynnej rasy.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 13.1 – 13.3 hands
Budowa
Głowa toporna
Szyja krótka
Łopatka skośna
Grzbiet średniej długości
Grzywa bujna, ogon długi
Kopyta twarde
Tradycyjne maści
Wszystkie maści z wyjątkiem tarantowatej (appaloosa)
Temperament
Łagodny i wybaczający błędy jeźdźca
Użytkowanie
Koń do jazdy terenowej
Koń wierzchowy
Transport
Więcej zdjęć

Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał