Interviews
Interview met een fotograaf – Sarah Bartell
Naam
Sarah Bartell
Website en plekken waar je mijn werk online vindt
Flickr: Little Lioness
Waar ik woon
Op dit moment woon ik in Portland, Oregon
Vertel eens iets over jezelf: wat is je achtergrond en waar kom je vandaan?
Ik ben een beetje een wereldreiziger; ik ben nooit echt lang op één plek gebleven. Ik denk graag dat het komt doordat ik avontuurlijk ben, maar eigenlijk heeft het meer met het werk van mijn vader te maken.
Toen ik vijf was, woonde ik in Jakarta en was ik al naar Bali, Lombok en het eiland Komodo geweest. Andere plekken waar ik heb gewoond, zijn Singapore en Engeland. Maar wat de sensatiezoeker in mij echt naar boven haalt, is fotografie.
Met een camera in mijn hand zit ik het liefst overal bovenop. Of ik nu wilde dieren, mensen, natuur of sport fotografeer, te dicht bij de actie bestaat niet.

Ik ben meer dan eens door de dieren die ik fotografeerde aangebruld, aangeblazen en toegegromd, en ik ben een keer door de straat achternagezeten door een ontstemde inwoner van Portland.
Mijn camera heeft onweersbuien in New York overleefd, een trektocht van een week door de High Desert in Centraal-Oregon, moshpits in Mexico en meerdere snowboardtripjes naar de top van Mount Hood.
Wanneer maakte je je eerste foto?
Mijn eerste ‘echte’ foto maakte ik toen ik veertien was, in een wildpark in Bandon, Oregon. Het onderwerp was een Canadese lynx die Victoria heette. Het is nog steeds een van mijn favoriete foto’s.
Met wat voor camera werk je?
Ik fotografeer met een Canon EOS Rebel XTi.
Als je elke camera zou mogen kiezen (ongeacht de prijs), welke zou dat zijn?
Dan zou ik met een Canon EOS 1D Mark III werken.
Wie zijn je belangrijkste inspiratiebronnen?
Willy Onarheim, Tommy Heinrich, Robb Kendrick, Steve Winter, Art Wolfe en (natuurlijk) Ansel Adams.

Je bent het vast zat dat mensen je vertellen hoe getalenteerd je bent voor je leeftijd. Ik wil liever weten wat je met al dat talent gaat doen.
Ik weet inmiddels dat ik zeker een loopbaan in de avonturenfotografie wil nastreven.
Ik voel me heel verbonden met deze kunstvorm en denk niet dat ik het zou kunnen opgeven, nooit! Als ik een huis en een comfortabel, makkelijk leven moet opgeven om ermee door te gaan, dan doe ik dat. Het leven is veel minder leuk zonder camera.
Je fotografie draagt ook een boodschap over dieren uit. Wat zijn de belangrijkste doelen die je steunt?
Ik ben fel tegen het houden van exotische dieren. Veel van de dieren in gevangenschap die ik heb gefotografeerd, zitten daar omdat ze zijn weggehaald bij onverantwoordelijke eigenaren die hen mishandelden. Voorstanders van het houden van exotische dieren zeggen dat het goed is voor zowel de eigenaar als het ‘huisdier’, maar de statistieken laten iets anders zien. Ik zet me ook in om meer bewustzijn te creëren over het onverantwoord fokken van witte tijgers.

Je hebt heel wat gereisd. Wat is tot nu toe je favoriete plek op deze planeet?
Gek genoeg is mijn favoriete plek op aarde (tot nu toe) een piepkleine grot op een berghelling bij Vail, Colorado. Ik heb daar drie dagen in de sneeuw doorgebracht en van het leven genoten als een “doorzichtige oogbol”.
Wat staat er hierna op je verlanglijst?
Afrika. Daar wilde ik al heen sinds mijn zevende. Het is de droom van elke natuurfotograaf.
Wat is je favoriete dier? En je favoriete dier om te fotograferen?
Mijn favoriete dier is de amoerluipaard. Die wordt beschouwd als de intelligentste van alle grote katachtigen en is werkelijk prachtig. Helaas wordt verwacht dat hij binnen tien jaar uitsterft door het verlies van leefgebied en door stroperij.
Mijn favoriete dieren om te fotograferen zijn katten: groot, klein en alles daartussenin.

Waar was je het meest geïnspireerd, maar zonder camera?
Eén keer per jaar hebben we in het centrum van Portland een zogenaamde ‘Zombie Walk’. Het is een inzamelingsactie voor de Oregon Food Bank waarbij alle deelnemers zich als zombie verkleden en door de straten van PDX strompelen, tot schrik van nietsvermoedende burgers.
Op de een of andere manier had ik het bericht gemist en zat ik zonder camera in het centrum, midden in een zombie-invasie. Ik voelde me nog ellendiger toen ik de volgende dag de foto’s in de krant zag. Ze waren geweldig.
Welk effect zal internet volgens jou hebben op kunst en fotografie in het algemeen?
Internet is een geweldig hulpmiddel om mijn werk ‘naar buiten’ te brengen. Maar tegelijk kan het echt een crime zijn. Niet iedereen respecteert de auteursrechtwetgeving, en ik moet nu al mijn online foto’s van een watermerk voorzien om diefstal te voorkomen.

Heeft het effect gehad op jouw werk?
Een paar maanden geleden nam een grafisch ontwerper contact met me op die een van mijn foto’s wilde gebruiken voor een boekomslag. Hij zei dat het niets bijzonders was; ze verwachtten dat het kleinschalig zou blijven, niets groots.
Maar de roman (‘The Picture of Contented New Wealth’ van Tariq Goddard) staat nu gepland om in september zowel in de Verenigde Staten als in het Verenigd Koninkrijk te verschijnen. Hij krijgt lovende recensies, en ik ben er behoorlijk enthousiast over. Als ik die foto niet op internet had gezet, had die grafisch ontwerper hem nooit gevonden, en had ik deze kans nooit gekregen.
Aan de andere kant heb ik ook met heel wat inbreuken op mijn auteursrecht te maken gehad. Het is een hel om mee om te gaan: er komen heel wat woedende e-mails en telefoontjes bij kijken, en er moeten zelfs brieven per post worden verstuurd! En zelfs na dat alles kiest nog niet iedereen ervoor om die auteursrechtwetgeving te respecteren. Ik moet de boef gewoon laten weten dat ik diefstal niet licht opvat en dat ik, als het erop aankomt, niet zal aarzelen om aangifte te doen.
Wat is je persoonlijke favoriete foto?
Mijn persoonlijke favoriete foto is eigenlijk een combinatie van twee afzonderlijke opnamen die ik op dezelfde avond heb gemaakt.
We vlogen op een jaar op de terugweg uit Canada door een onweersbui, en buiten het raam was er enorm veel bliksem van wolk tot wolk.
Ik had het geluk dat ik zo zat dat ik de vleugel kon zien, dus die heb ik in de compositie gebruikt als vergelijking voor grootte en afstand. Het was alsof we door een oorlogsgebied uit de Tweede Wereldoorlog vlogen.

Waar ben je verder nog gepassioneerd over?
Heel veel dingen! Ik schrijf, schilder en snowboard fanatiek, maar ik hou ook van wandelen, vissen en kajakken.
Maar bovenal ben ik gepassioneerd over natuur en natuurbehoud. Vanaf groep vier heb ik uren besteed aan het lezen over de wilde dieren in de omgeving, en in de loop der jaren heb ik verschillende cursussen spoorzoeken gevolgd, zodat ik sporen, uitwerpselen en botten van dieren kon herkennen als ik buiten aan het wandelen was.
Ik heb waarschijnlijk meer tijd gestoken in het uitzoeken van alles over mijn favoriete dieren dan in tv-kijken en spelletjes op de computer, zoals de meeste ‘normale’ kinderen. Ook nu nog neem ik alle informatie op die ik maar kan vinden.
Als je in één zin zou moeten samenvatten wat je voor dieren voelt, wat zou dat dan zijn?
Dieren verdienen het allergrootste respect, want zij falen niet zoals wij:
De mens is het enige wezen waarvan bekend is dat het uit wrok doodt en zijn eigen soortgenoten uit haat uitbuit; daarom verdient elk dier een leven dat twee keer zo mooi is als dat van ieder van ons…
Er komt nog meer
Met dank aan Sarah voor het beantwoorden van het interview en het delen van haar foto’s. Neem af en toe een kijkje op haar Flickr-profiel voor nieuws over haar nieuwste werk.
Houd de site ook in de gaten voor meer interviews met paardenkunstenaars en fotografen.
Ben je paardenfotograaf of ken je een paardenfotograaf die je hier graag zou zien? Zet je naam en website in de reacties hieronder of stuur ons een berichtje om mee te doen.
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel