Interviews
Interview met een paardenkunstenaar – Fiona Purdy
Naam
Fiona Purdy
Website en plekken waar je mijn werk online vindt
www.fionapurdyart.com
BRIO fine arts centre: Fiona’s ledengalerij
Facebook: Fiona Purdy
Facebookgroep Fans of Fiona Purdy’s Equine Art
Waar ik ben
Scottsdale, Arizona, VS
Vertel eens iets over jezelf: wat is je achtergrond en waar kom je vandaan?
Ik ben geboren in de VS, maar toen ik 8 was, verhuisde mijn familie naar Nieuw-Zeeland. Daar heeft mijn passie voor paarden wortel geschoten.
In Nieuw-Zeeland zijn de meeste kleine meisjes paardengek (ik was geen uitzondering) en velen hadden een eigen paard. Ik helaas niet, want mijn ouders konden het niet betalen. Dus waren mijn zus en ik heel ondernemend en sloten we brutaalweg vriendschap met zo veel mogelijk paardenhouderijen en fokkers in de buurt.
En gelukkig voor ons lieten ze ons vrij rondlopen op hun terrein. Als ik erop terugkijk, besef ik pas hoe geduldig en hoe aardig ze voor ons waren; ze gaven ons nooit het gevoel dat we lastig waren of in de weg liepen.
We mochten niet vaak rijden, maar dat gaf niet: we liepen of fietsten mijlenver om maar bij de paarden te zijn, en eigenlijk was elk paard goed. En dat was de basis voor mijn levenslange passie voor deze fantastische dieren.

Wanneer ben je begonnen met het schilderen van paarden?
Weet je, ik weet echt niet meer precies wanneer ik begonnen ben. Mijn moeder zegt dat ik al van jongs af aan dieren tekende en schilderde, maar ik denk dat ik tijdens die bezoeken aan de boerderijen bijna uitsluitend paarden ben gaan tekenen en schilderen.
Al die uren dat ik gewoon op de boerderijen rondhing, waren mijn opleiding in hoe een paard in elkaar “zit”. Het was niet zo dat ik ze bewust bestudeerde; het ging als een soort osmose, het gebeurde gewoon.
Ik schilder nog steeds andere dieren (ik maak portretten van huisdieren), maar al mijn eigen werk gaat over paarden en af en toe een muildier of ezel (omdat die gewoon zo verschrikkelijk schattig zijn!)
Met welk materiaal werk je?
Ik gebruik acrylverf, omdat die snel droogt.
Mijn werk is heel gedetailleerd en ik word erg ongeduldig als ik moet wachten tot de verf droog is.
Ik schilder ook op aquarelcanvas. Het is een geweldige ondergrond, met een heel fijne structuur en vrijwel onverwoestbaar. Ik kan de verf er heel hard in schrobben zonder dat het gaat rafelen.
Heb je kunst gestudeerd op school of aan een academie?
Nee, ik ben volledig autodidact. Ik ben van plan een paar lessen en workshops te volgen, waarschijnlijk cursussen om mijn creativiteit te verbreden.

Hoe lang ben je al professioneel paardenkunstenaar?
Ik heb heel lang niet geschilderd; toen ik in mijn tienerjaren kwam, raakte het op de achtergrond. Daarna trouwde ik en nam ik een “gewone” baan.
Och, af en toe haalde ik mijn tekenspullen wel tevoorschijn, maar de kost verdienen als fulltime kunstenaar was toen niet zo gewoon als nu; je werd aangemoedigd om een “verstandige” baan te zoeken.
Pas zo’n tien jaar geleden begon ik weer serieus te schilderen en verkocht ik mijn werk in deeltijd, naast mijn kantoorbaan bij een groot bedrijf. Ik had echt een hekel aan die baan en was erg ongelukkig, maar het was een eng idee om een vast salaris op te geven.
Nou, begin vorig jaar werd ik ontslagen en sindsdien ben ik fulltime professioneel paardenkunstenaar! Het heeft me heeeel ver buiten mijn comfortzone gebracht, maar het is zo leuk geweest!

Je schildert veel Arabieren. Is dat je favoriete ras?
Mijn allereerste bezoek aan een open dag bij een trainer van Arabische paarden gaf de doorslag. Natuurlijk draaien zulke evenementen helemaal om het verkopen van paarden, dus de paarden zijn tot in de puntjes verzorgd. Toen het eerste paard naar buiten kwam, stokte mijn adem. Het was een van de mooiste dingen die ik ooit had gezien.
Het paard zweefde langs me heen (wie veel tijd met Arabieren heeft doorgebracht, weet wat ik bedoel). Daarna werd hij losgelaten in een vrij kleine paddock, waar hij een flinke show weggaf. Snuivend en blazend, met de staart als een vlag omhoog: schoonheid en gratie in levenden lijve. Sindsdien ben ik bezeten van het schilderen van Arabieren.
Ik hou van alle paarden, maar ik moet toegeven dat ik Arabieren het liefst schilder. Ik noem ze de fotomodellen van de paardenwereld.
Gelukkig voor mij zitten tientallen van ’s werelds beste fok- en trainingsstallen voor Arabieren hier in Scottsdale, op maar een paar mijl van mijn huis. Zo is de cirkel rond en hang ik weer regelmatig rond op paardenhouderijen. Maar nu kan ik er tenminste met de auto naartoe!!
Maar dit jaar schilder ik ook andere rassen. Ik heb nog een hoop ideeën voor toekomstige schilderijen van Arabieren, maar ik moet realistisch zijn en mijn klantenkring uitbreiden als ik als fulltime kunstenaar mijn brood wil blijven verdienen.
Ik heb net mijn eerste Paint Horse geschilderd. Dat was zo leuk, en ik kijk ernaar uit om allerlei rassen te ontmoeten en er alles over te leren.

Wie hebben je het meest beïnvloed?
Ik weet het niet zeker; Robert Bateman, denk ik. Ik hou van realisme. Misschien kan ik in plaats van wie beter antwoorden WAT mij het meest heeft beïnvloed. In mijn kantoorbaan deed ik veel grafisch werk, waar ik echt van hield en waar ik zeker interesse in heb.
Ik heb een eigen stijl in mijn schilderijen, en met de randen die ik rond de paarden schilder, kan ik me uitleven in zowel de klassieke schilderstijl van het paard als in de grafische elementen van de randen. Eerlijk gezegd is het paard schilderen voor mij heel makkelijk; het is de rand die het voor mij echt interessant, creatief en uitdagend maakt.
Ik vind het leuk om de juiste rand voor elk paard te bedenken. De hengsten moeten een mannelijke rand hebben, terwijl de veulens een heel zachte rand moeten krijgen. En mijn randen beginnen zich echt te ontwikkelen en krijgen voor elk paard een eigen betekenis.
Heb je (of had je) een dier dat de muze achter je werk is?
Nou, mijn schilderijen zijn gebaseerd op echte paarden, dus ik denk dat elk van hen mijn muze voor dat schilderij is geweest. Ik moet vol passie zijn voor dat paard, anders schilder ik het niet.
Ik doe erg mijn best om de geweldige persoonlijkheid van elk paard te vangen, zowel in het schilderij zelf als in de rand, die hun persoonlijkheid aanvult en ook uitdraagt.
Heb je geheime rituelen om in de juiste stemming voor je kunst te komen?
Geen geheime rituelen, helaas. Ik ben een vreselijke uitsteller (ik probeer nog steeds uit te vinden waarom, al begrijp ik dat het vaak voorkomt bij kunstenaars).
Het is dus gewoon een kwestie van mezelf dwingen een penseel op te pakken en te beginnen. Als ik eenmaal bezig ben, gaat het goed en wil ik niet meer stoppen. Daarna moet ik mezelf de discipline opleggen om de volgende dag meteen weer te schilderen. Als ik een paar dagen laat verstrijken, ben ik weer terug bij af. Gek, hè?
Is er een bepaalde plek die je inspireert?
Elke paardenshow waar ik naartoe ga, maar vooral de Scottsdale Arabian Horse Show. Ik woon maar een paar minuten van de plek waar die gehouden wordt. Ik kan er zelfs naartoe lopen, zo dichtbij is het.
Als je ooit op die show bent geweest, weet je wat ik bedoel! Meer dan 2.000 van de beste Arabieren van het land, allemaal in topconditie. WOW!

Welk effect denk je dat internet op kunst in het algemeen zal hebben?
Een enorm effect, en het staat nog maar in de kinderschoenen. Ik denk dat het een van de belangrijkste dingen is die de kunstwereld zijn overkomen. Het verandert alles. Echt alles!
Kunstenaars kunnen nu zelf de regie over hun carrière nemen, in plaats van afhankelijk te zijn van anderen. Het heeft de hele wereld voor ons opengezet. Het is een goudmijn aan gratis informatie over zo ongeveer alles wat je maar wilt weten. We kunnen ons werk niet alleen op allerlei manieren online verkopen, we kunnen ook actief deelnemen aan de online kunstenaarsgemeenschap: netwerken, dingen delen en elkaar steunen.
Heeft het effect gehad op jouw kunst?
En of! Het is zo belangrijk voor de marketing en verkoop van mijn kunst. Ik kom in contact met mensen over de hele wereld. Ik heb een plek waar iedereen ter wereld mijn werk kan bekijken en kopen.
Via mijn vaste e-mailnieuwsbrief communiceer ik met mijn klanten en met mensen die belangstelling hebben voor mijn werk, en breng ik mijn werk bij hen onder de aandacht, wat me heel veel geld bespaart. Ik leg contacten via paardenwebsites op internet, zoals deze. Ik koop er mijn schildersbenodigdheden. Ik kan er alles leren wat ik wil, en meestal gratis.
En het allerbelangrijkste: ik leer andere kunstenaars kennen, kom met hen in contact en word deel van de gemeenschap, en dat is echt belangrijk. Ik kan nu makkelijk mensen ontmoeten die ik altijd al wilde ontmoeten. Zonder internet zou alles voor mij veel moeilijker zijn.

Welk werk is je persoonlijke favoriet?
Mijn favoriete werk is “Breaking Through”. Ik heb alles weten te vangen wat ik zo mooi vind aan deze Arabische hengst. Zijn kracht, zijn macht, zijn gratie, zijn echte “hengstenallure”: hij knalt zo uit de rand, groter dan het leven, recht in je gezicht, hij komt op je af! Wat is hij prachtig, en dat weet hij zelf ook!
Zou je het ooit verkopen?
Het zal moeilijk zijn, maar ja, het is te koop. Ik geloof dat ik dit schildertalent niet voor mezelf heb gekregen, maar voor de vreugde die het anderen geeft. Als een werk af is, is het tijd dat het naar zijn nieuwe thuis gaat, zodat het zijn eigenaar elke keer blij maakt als die ernaar kijkt.
Waar ben je verder nog gepassioneerd over?
Mijn werk aan de man brengen, maar dat is weer een ander lang verhaal!
Laat ik zeggen dat ik het promoten en verkopen van mijn werk bijna net zo leuk vind als schilderen. Het is een flinke uitdaging.
Ik vind het ook fijn om andere kunstenaars aan te moedigen hun werk te promoten, en ik deel altijd graag met andere kunstenaars wat ik heb geleerd en wat ik heb meegemaakt. En natuurlijk ben ik echt gek op mijn man Gary en mijn draadharige foxterriër Casey.

Werk je aan iets nieuws?
Natuurlijk! Ik heb hier in mijn oude bovenkamer een triljoen ideeën voor schilderijen zitten, en het is altijd zo moeilijk om te kiezen welke ik als volgende ga schilderen.
Te veel schilderijen en te weinig tijd!! Ik ben net begonnen aan een prachtig werk met drie ezels. Het is ook een groot werk: 40” x 30”. Je zult moeten wachten tot ik het op mijn website zet om het af te zien, of beter nog: mail me op fionapurdy@cox.net om je aan te melden voor mijn nieuwsbrief, dan ben je een van de eersten die het ziet!
Bedankt, Paige, voor deze kans om over mijn werk te praten en het met je lezers te delen. Het was een leuk interview.
Er komt nog meer
Met dank aan Fiona voor het beantwoorden van het interview en het delen van haar kunst. Kijk regelmatig op haar kunstwebsite voor nieuws over haar nieuwste werken.
Houd de site ook in de gaten voor meer interviews met paardenkunstenaars en fotografen.
Ben je paardenkunstenaar of ken je een paardenkunstenaar die je hier graag zou zien? Zet je naam en website in de reacties hieronder of stuur ons een berichtje om mee te doen.
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel